52η επέτειος του «Αττίλα Ι»: Η βαριά αμνησία Βρυξελλών και ΝΑΤΟ, με Ελλάδα και Κύπρο σε ρόλο… σερβιτόρων
Μισό και πλέον αιώνα από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η Μεγαλόνησος παραμένει διχοτομημένη, αλλά Ευρώπη και ΝΑΤΟ αναβαθμίζουν συστηματικά την Τουρκία, υπό το βλέμμα του άγρυπνου… κατευνασμού της Αθήνας
Μια τέτοια ημέρα του Ιούλη του 1974, τα τουρκικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στην Κερύνεια. Η χούντα των Αθηνών είχε ήδη ανοίξει την πόρτα της καταστροφής με το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, προσφέροντας στην Άγκυρα το πρόσχημα που αναζητούσε. Ακολούθησε ο «Αττίλας Ι», η κατάρρευση της δικτατορίας και, τον Αύγουστο, ο «Αττίλας ΙΙ», με τον οποίο η Τουρκία ολοκλήρωσε την κατάληψη περίπου του 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πενήντα δύο χρόνια αργότερα, οι μνήμες των νεκρών, των αγνοούμενων, των εκτοπισμένων και των λεηλατημένων περιουσιών παραμένουν άσβεστες. Παραμένει όμως και η κατοχή την οποία κάνει ότι δεν βλέπουν εταίροι και σύμμαχοι.
Το ερώτημα λοιπόν που δεν απαντιέται μετά από μισό και πλέον αιώνα αν λ.χ. οι Βρυξέλλες θυμούνται την τουρκική εισβολή όταν συζητούν την επαναπροσέγγιση με την Άγκυρα, την τελωνειακή ένωση, τη διευκόλυνση των θεωρήσεων και τη συμμετοχή της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας.
Η απάντηση είναι ότι δεν το θυμούνται. Όπως άλλωστε δεν το θυμάται το ΝΑΤΟ που όπως φάνηκε και στην τελευταία σύνοδο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας αναβαθμίζουν την Τουρκία σε δερβέναγα της ΝΑ Μεσογείου.
Το δυστύχημα είναι πως η βαριά αμνησία έχει «προσβάλει» και την Ελλάδα που εμμέσως πλην σαφώς ξεπλένει την πειρατική τουρκική πολιτική υιοθετώντας το κατευναστικό δόγμα τα «ήρεμων νερών», υπογράφοντας την ψευδεπίγραφη «Διακήρυξη Φιλίας των Αθηνών» και αφήνοντας στα λόγια την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Απόδειξη; Δύο χρόνια μετά από τους τουρκικούς τσαμπουκάδες στη θαλάσσια περιοχή της Κάσου όπου παρεμποδίστηκαν οι βυθομετρικές μελέτες για την πόντιση υποβρύχιου καλωδίου που είναι προγραμματισμένο να διασυνδέσει ηλεκτρικάτην Ελλάδα με την Κύπρο το δίδυμο Μητσοτάκη – Γεραπετρίτη αρνούνται να ασκήσουν επί του πεδίου ένα εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα.
Προφανώς οι μεγαλοσχήμονες σύμμαχοι της Ελλάδας και της Κύπρου στη Δύση θεωρούν ότι η γεωπολιτική κανονικότητα και το Διεθνές Δίκαιο που υποτίθεται ότι την διέπει είναι κάποιου είδους δεξίωση όπου οι προσκεκλημένοι διαλέγουν από τον μπουφέ ό,τι τους αρέσει και τα υπόλοιπα τα παραμερίζουν στον στρωμένο πάγκο.
Μόνο που σε αυτή τη δεξίωση η Αθήνα και η Λευκωσία μοιάζει σαν να έχουν διαλέξει τον ρόλο του… σερβιτόρου.