
Αγωνία του Κυριάκου για την συμπόρευση Σαμαρά-Καραμανλή
Εκνευρισμός στο Μαξίμου για την κοινή περπατησιά σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία από τους δύο πρώην πρωθυπουργούς και προέδρους της Ν.Δ.
Σε μία νέα πραγματικότητα βρίσκεται το Μαξίμου λίγους μήνες πριν στηθούν οι κάλπες. Και η πραγματικότητα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ότι για πρώτη φορά η Νέα Δημοκρατία θα εισέλθει στην προεκλογική περίοδο έχοντας απέναντι της δύο πρώην πρωθυπουργούς και δύο πρώην προέδρους της.
Του Μιχάλη Κωτσάκου
Και μπορεί επισήμως τα κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης να αποφεύγουν να λάβουν θέση, όμως οι συνεργάτες του πρωθυπουργού αντιλαμβάνονται ότι οι συνέπειες από αυτό το μέτωπο θα είναι πολύ σοβαρές στις επόμενες εκλογές.
Όπως σημειώνουν μάλιστα γαλάζια στελέχη, το πρόβλημα έχει ξεφύγει από τον Αντώνη Σαμαρά, που ετοιμάζεται να ιδρύσει νέο κόμμα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Μαξίμου είναι η μετατόπιση του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος δεν διστάζει με κάθε ευκαιρία να αναδείξει τη διαφοροποίησή του απ’ όσα λέει και κάνει ο πρωθυπουργός. Ειδικά στα εθνικά θέματα και το Κράτος Δικαίου.
Ήδη αρκετά στελέχη έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται αν η πολιτική φιλία που υπάρχει ανάμεσα στους δύο άνδρες μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος της Ν.Δ. με τους καραμανλικούς ψηφοφόρους να μετακινούνται προς το κόμμα του Σαμαρά. Στην κυβέρνηση άλλωστε δεν είδαν με ιδιαίτερα καλό μάτι την παρουσία σύσσωμης της καραμανλικής ομάδας στην παρουσίαση του βιβλίου των Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου και Κωνσταντίνου Φίλη «Η νέα παγκόσμια τάξη. Το δίκαιο της ισχύος». Εκεί, εκτός από τον βασικό ομιλητή που ήταν ο Κώστας Καραμανλής, προσήλθαν ο Αντώνης Σαμαράς, ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, ο Χρήστος Σταϊκούρας, ο Κώστας Σκρέκας, ο Κώστας Αχ. Καραμανλής, ο Μάξιμος Σενετάκης, ο Χαράλαμπος Αθανασίου, ο Μίλτος Χρυσομάλλης, ο Γιάννης Βαληνάκης, ο Γιώργος Βλάχος, ο Γιώργος Αλογοσκούφης, ο Σάββας Τσιτουρίδης και η Όλγα Κεφαλογιάννη. Μιλάμε για πρόσωπα, που υπηρέτησαν και τις κυβερνήσεις Κώστα Καραμανλή (2004-2009) και αυτές του Αντώνη Σαμαρά (2012-2015).
Το κλείσιμο ματιού
Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν (κάποιοι το θεωρούν ως δεδομένο) ότι ο Κώστας Καραμανλής δημόσια δεν πρόκειται να δημιουργήσει πρόβλημα στο κυβερνών κόμμα, καθώς το όνομά του είναι ταυτισμένο με τη Ν.Δ. Αυτό που δεν γνωρίζουν ωστόσο οι συνεργάτες του πρωθυπουργού είναι τι μήνυμα στέλνει στους ψηφοφόρους του κόμματος, αλλά και στην κοινωνία η διαρκής επαφή του με τον κ. Σαμαρά τη στιγμή που ο τελευταίος ετοιμάζεται για το νέο κόμμα. Και όχι μόνο η διαρκής επαφή του, αλλά και η ταύτιση τους σε ό,τι αφορά τα Εθνικά το Κράτος Δικαίου, την καθημερινότητα των πολιτών. Ναι μεν δημοσιοποιούν τις απόψεις τους με διαφορετικό τρόπο, αλλά επί της ουσίας λένε τα ίδια. Η ρητορική Σαμαρά είναι πιο αιχμηρή, ενώ του Κώστα Καραμανλή είναι πιο ήρεμους τόνους με δηλητηριώδεις αιχμές.
Παρασκηνιακά μάλιστα υπάρχουν ενδείξεις ότι μία σειρά στελέχη της καραμανλικής πτέρυγας είναι έτοιμα να προσχωρήσουν, είτε ως υποψήφιοι, είτε ως ψηφοφόροι στο υπό ίδρυση νέο κόμμα. Ο Κώστας Καραμανλής πάντως, έχοντας ως βασική ατζέντα τα θέματα δημοκρατίας, τις υποκλοπές και τα ελληνοτουρκικά, δείχνει με κάθε τρόπο την αντίδρασή του στους χειρισμούς αυτών των θεμάτων από την κυβέρνηση.
Το γεγονός ακόμα ότι αρνήθηκε να παραστεί στο συνέδριο της Ν.Δ. έδειξε ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει αποφασίσει να τραβήξει τη δική του κόκκινη γραμμή στο εσωκομματικό πεδίο. Πολλοί ισχυρίζονται μάλιστα ότι λειτουργεί πλέον απαλλαγμένος από τα δεσμά της «κομματικής ορθότητας» κι έχει αποφασίσει να μην αφήνει τίποτα αναπάντητο όταν διαφωνεί με τους χειρισμούς της κυβέρνησης.
Οι συζητήσεις περί επαναπροσέγγισης
Στην κυβέρνηση έχουν αρχίσει να μελετούν όλα τα πιθανά σενάρια που μπορεί να λειτουργήσουν εις βάρος τους.
Το πρώτο φυσικά έχει να κάνει με το πιθανό κόμμα Σαμαρά, αφού ο ενδεχόμενος νέος πολιτικός φορέας μπορεί να κόψει σημαντικό ποσοστό από τη Νέα Δημοκρατία. Κάποιοι κάνουν λόγο για ένα μικρό ποσοστό της τάξης του 5%, όμως υπάρχουν και άλλοι που φοβούνται ότι η δυσαρέσκεια για όλες τις εκφάνσεις του κυβερνητικού έργου, αλλά και για την αλλοίωση της φυσιογνωμίας της Νέας Δημοκρατίας θα «φουσκώσει» τα ποσοστά του υπό ίδρυση κόμματος του κ. Σαμαρά. Το σενάριο αυτό θα πάρει διαφορετική διάσταση εάν ανάμεσα στα στελέχη που θα στηρίξουν τον πρώην πρωθυπουργό είναι η λεγόμενη καραμανλική ομάδα. Τότε κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει ότι ο κ. Μητσοτάκης θα υποστεί ένα μεγάλο πλήγμα που θα του στοιχίσει την πρωθυπουργία.
Γι’ αυτό άλλωστε μέχρι πριν από μερικές μέρες το Μέγαρο Μαξίμου ισχυριζόταν ότι έκανε προσπάθεια επαναπροσέγγισης του κ. Σαμαρά, χωρίς ωστόσο κάποιο αποτέλεσμα. Όπως λένε στελέχη που γνωρίζουν τις προθέσεις του πρώην πρωθυπουργού, ο μοναδικός τρόπος να μην προχωρήσει στη δημιουργία του νέου πολιτικού φορέα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης να μην ηγηθεί της Ν.Δ. στις επόμενες εκλογές.
Όπως είναι λογικό, τα σενάρια συμπόρευσης των δύο πρώην τα οποία θα έχουν ως αποτέλεσμα να δημιουργήσουν σοβαρό πρόβλημα στη Ν.Δ. έχουν δημιουργήσει εκνευρισμό στο Μέγαρο Μαξίμου. Κάτι που το κατάλαβαν και οι πλέον αδαείς από τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου. Ο Παύλος Μαρινάκης, προφανώς με εντολή του πρωθυπουργού δήλωσε: «Εγώ δεν ανήκω από μικρό παιδί στο κόμμα Καραμανλή, ανήκω στη Ν.Δ. που ίδρυσε ο εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής. Η Ν.Δ. είναι ένα κόμμα – εγώ μιλάω για το κόμμα που ανήκω, προφανώς, δεν είναι το μοναδικό – που ιδρύθηκε επί τη βάσει μιας πλατφόρμας ιδεών, μιας ιδρυτικής διακήρυξης, μιας σειράς θέσεων που εξελίσσονται βέβαια στον χρόνο. Αυτό είναι ένας τύπος παράταξης, κόμματος. Υπάρχουν και οι άλλοι τύποι. Δεν θεωρώ ότι, αυτήν τη στιγμή, τον κόσμο που μας ακούει τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα η προσωπική ατζέντα κανενός, αλλά το πώς η κάθε παράταξη, το κάθε κόμμα, όπου επιλέγει ο καθένας να κινηθεί ιδεολογικά, θα είναι χρήσιμο για την καθημερινότητά του».
Φυσικά ο κ. Μαρινάκης λησμόνησε να πει ότι ο ίδιος ότι δραστηριοποιήθηκε στη Ν.Δ., πρώτα στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και αργότερα στην ΟΝΝΕΔ επί προεδρίας Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, δηλαδή δύο προέδρων που φρόντισαν παρά τις διευρύνσεις που έκαναν και να μην αλλοιώσουν τη φυσιογνωμία της παράταξης.