Από την πίσω πόρτα στο… σαλονάκι της Ε.Ε. η Τουρκία

«Ξεχάστε ό,τι ξέρατε». Αυτή είναι η φράση που με μόλις τρεις λέξεις αποτυπώνει με τον πιο κοντινό στην πραγματικότητα τρόπο την μεγάλη εικόνα που διαμορφώνεται στην παγκόσμια γεωπολιτική σφαίρα, με φόντο το ουκρανικό ζήτημα.

Μπορεί στην Ελλάδα να μας έχει απορροφήσει –και απολύτως δικαιολογημένα, για να μην υπάρχουν «βορίδιες» παρερμηνείες– η διερεύνηση της τραγωδίας των Τεμπών και οι εξελίξεις που αυτή γέννησε σε κοινωνικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, την ίδια ώρα όμως οι πολιτικές ηγεσίες στην Γηραιά Ήπειρο διερευνούν το πώς θα απαντήσουν συντεταγμένα και αποτελεσματικά στον «εκτροχιασμό» του Ντόναλντ Τραμπ και στη σύγκρουσή του με την… αμαξοστοιχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τόσο στο προσκήνιο όσο και στο παρασκήνιο οι ζυμώσεις είναι έντονες και δεν είναι τυχαίο ότι τις τελευταίες τρεις εβδομάδες πραγματοποιήθηκαν ουκ ολίγες διαβουλεύσεις. Θυμίζεται ότι στα μέσα Φεβρουαρίου είχαμε τη Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια, ακολούθησαν οι συναντήσεις στο Παρίσι (στις 17 και στις 19 Φεβρουαρίου) που οργάνωσε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, η σκυτάλη των τετ-α-τετ πέρασε την πρώτη Κυριακή του Μαρτίου στο Λονδίνο όπου ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ φιλοξένησε την αποκαλούμενη «συμμαχία των προθύμων» για την υπεράσπιση της Ουκρανίας και τη συμβολή σε οποιοδήποτε μελλοντικό ειρηνευτικό σχέδιο, για να καταλήξουμε στην έκτακτη Σύνοδο Κορυφής που έλαβε χώρα προχθές Πέμπτη στις Βρυξέλλες.

Τι πρέπει να κρατήσουμε από αυτό το μπαράζ επαφών; Καταρχάς την αγωνιώδη προσπάθεια των ευρωπαϊκών χωρών να αντιληφθούν την καινούργια αρχιτεκτονική ασφάλειας από την οποία αναμένεται να λείψει –ή στην καλύτερη περίπτωση να υπολειτουργεί– ο αμερικανικός πυλώνας. Κατά δεύτερον ότι η απειλή πολέμου από τη Ρωσία εναντίον της Ευρώπης δεν είναι ένα θεωρητικό αλλά υπαρκτό ενδεχόμενο, εξ ου και ο Μακρόν προθυμοποιήθηκε να προστατεύσει τους Ευρωπαίους εταίρους και συμμάχους με το πυρηνικό οπλοστάσιο της χώρας του. Κατά τρίτον, ότι η περιλάλητη κοινή ευρωπαϊκή άμυνα δεν γίνεται από την μία ημέρα στην άλλη κι ότι για να πάρει σάρκα και οστά χρειάζονται καινούργια μπαζούκας που να εκτοξεύει ευρώ.

Και εδώ είναι που τίθεται το παράλληλο ερώτημα: Τι πρέπει η Ελλάδα να κρατήσει από τα παραπάνω. Σύμφωνα με τo Μαξίμου, αφενός τη σχεδόν ομόφωνη (πλην Ουγγαρίας) συμφωνία ότι είναι αδήριτη ανάγκη να οικοδομήσει η Ε.Ε. τη δική της αμυντική ικανότητα, αφετέρου το μήνυμα Μητσοτάκη στους εταίρους ότι η ευρωπαϊκή άμυνα δεν μπορεί να «κοιτά» μόνο προς τα ανατολικά της ηπείρου (εννοώντας την Ουκρανία) αλλά και προς τα νοτιοανατολικά όπου επίσης υπάρχουν απειλές «δείχνοντας» την Τουρκία. Για ποια Τουρκία, όμως, μιλάμε; Για την Τουρκία που απειλεί συνεχώς την Ελλάδα με πόλεμο, αν η τελευταία ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και γι’ αυτήν που επί μισό αιώνα συνεχίζει να έχει υπό κατοχή το 1/3 της «Ευρωπαίας» Κύπρου; Ή μήπως για εκείνη την Τουρκία που οι Βρυξέλλες την πέρασαν μαεστρικά από την πίσω πόρτα και την έβαλαν να στρογγυλοκαθίσει στο… σαλονάκι της Ε.Ε. επειδή είναι –λέει– ισχυρός συνομιλητής στην περιοχή και δηλώνει την προθυμία της να αναπτύξει (εφόσον της ζητηθεί) χερσαίες δυνάμεις στην Ουκρανία;

Αυτό, λοιπόν, πρέπει να κρατήσει η Ελλάδα: πως οι Βρυξέλλες χαϊδεύουν την Τουρκία και ότι την κρίσιμη στιγμή η Αθήνα μένει στην… απέξω των στρογγυλών τραπεζιών (σ.σ. η χώρα μας δεν προσκλήθηκε στις συναντήσεις ούτε του Μονάχου, ούτε του Παρισιού ούτε του Λονδίνου), σε αντίθεση με την Άγκυρα που ήταν παρούσα ακόμη και στην προχθεσινή σύνοδο των Ευρωπαίων ηγετών, μέσω τηλεδιάσκεψης του Ερντογάν με τους Ευρωπαίους.

Όποιος χρειάζεται κι άλλη απόδειξη, ας αναζητήσει την είδηση που λέει ότι η Ελλάδα πάγωσε τις ερευνητικές εργασίες για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου (σ.σ. Την Πέμπτη ο ΑΔΜΗΕ δεν κατέβαλε την πληρωμή Φεβρουαρίου στην εταιρεία Nexans) και το ιταλικό πλοίο Ievoli Relume απέπλευσε για άλλες θάλασσες. Όταν ξαναρθεί, τα ξαναλέμε…