Απόφαση Τζαβέλα για τις υποκλοπές: Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;
Η μη ανάσυρση της δικογραφίας εκλαμβάνεται από την κοινωνία ως έμμεσο αλλά σαφές ΠΟΛΙΤΙΚΟ μήνυμα ότι ορισμένες υποθέσεις, όσο σοβαρές κι αν είναι, ενδέχεται να μην φτάσουν ποτέ σε πλήρη διαλεύκανση
Η απόφαση του εισαγγελέα τπυ Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, να μην προχωρήσει στην ανάσυρση της δικογραφίας για το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν αποτελεί απλώς μια κλασική τυπική δικαστική εξέλιξη.
Συνιστά μια βαθιά πολιτική πράξη με σοβαρές θεσμικές προεκτάσεις, που επαναφέρει με οξύτητα το ερώτημα για τα όρια της διαφάνειας, της λογοδοσίας και, τελικά, της ίδιας της δημοκρατικής λειτουργίας του κράτους δικαίου στη χώρα, δεδομένου η σκοτεινή υπόθεση σχετίζεται με την παρακολούθηση πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων και πολιτών.
Η επιλογή να μην ανασυρθεί η δικογραφία δημιουργεί εύλογες απορίες. Γιατί να μην ανοίξει εκ νέου μια υπόθεση που έχει προκαλέσει έντονη κοινωνική και πολιτική αναταραχή; Γιατί να μην δοθεί η δυνατότητα πλήρους επανεξέτασης στοιχείων που, σύμφωνα με πλήθος νομικών κύκλων, παραμένουν ελλιπώς διερευνημένα;
Δεν είναι τυχαίο πώς όχι μόνο τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και νομικοί με θεσμική γνώση και εμπειρία εξέφρασαν έντονες έως και δεικτικές αιτιάσεις για τη συγκεκριμένη εξέλιξη, κάνοντας λόγο για μια απόφαση που ενισχύει την αίσθηση ατιμωρησίας και υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τη Δικαιοσύνη.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στον απόηχο της απόφασης του Αρείου Πάγου ο μεν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης θα παραχωρήσει έκτακτη συνέντευξη Τύπου οι δε αντιδράσεις των δικηγόρων υπερβαίνουν τα όρια των νομικών τεχνικών ζητημάτων.
Πολλοί εξ αυτών επισημαίνουν, ειδικότερα, ότι η μη ανάσυρση της δικογραφίας στέλνει το έμμεσο αλλά σαφές πολιτικό μήνυμα ότι ορισμένες υποθέσεις, όσο σοβαρές κι αν είναι, ενδέχεται να μην φτάσουν ποτέ σε πλήρη διαλεύκανση.
Σε κάθε πέριπτωση, ένα πράγμα κρατάει στο μυαλό του ο απλός πολίτης. Κι αυτό είναι ότι σε οποιαδήποτε ώριμη ευρωπαϊκή δημοκρατία, η πλήρης διερεύνηση μιας τέτοιας υπόθεσης θα ήταν αυτονόητη υποχρέωση της Δικαιοσύνης. Αντιθέτως, στην ελληνική περίπτωση, παρατηρείται μια διαρκής διολίσθηση προς την αδιαφάνεια, με αποφάσεις που περισσότερο θολώνουν παρά φωτίζουν την αλήθεια.