Δημοσιονομική «αυταρέσκεια» με πληθωρισμό μαμούθ

Την ώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατέθετε στην Κομισιόν την ετήσια έκθεση προόδου για το τρέχον έτος, αναφορικά με τους στόχους που έχουν τεθεί στο Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό-Διαρθρωτικό Σχέδιο της περιόδου 2025-2028, οι υπηρεσίες της Eurostat δημοσιοποιούσαν την πρώτη εκτίμηση για το ύψος του πληθωρισμού στην Ελλάδα τον μήνα Απρίλιο.

Η… κατραπακιά ήταν μεγάλη, καθώς το κοντέρ «έγραψε» 4,6% από 3,4% που ήταν τον Μάρτιο, όπερ μεθερμηνευόμενο τα ψώνια του σούπερ μάρκετ και το γέμισμα του ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου έγιναν ακριβότερα κατά 1,7% σε μόλις ένα μήνα.

Αυτό δεν εμπόδισε, βεβαίως, τον Κυριάκο Μητσοτάκη να βγει την Πρωτομαγιά στο TikTok και να… παρτάρει διαφημίζοντας ότι η κυβέρνησή του αύξησε τον κατώτατο μισθό, μείωσε την ανεργία και ψαλίδισε της ασφαλιστικές εισφορές.

Πολιτική ενσυναίσθηση μηδέν και έκπληξη καμία, δεδομένου ότι τόσο στο τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο όσο και στο προ ημερών προσυνέδριο της Ν.Δ. στο Ναύπλιο ο Κυριάκος αυτοθαυμάστηκε για τις δημοσιονομικές επιδόσεις της «γαλάζιας» επιτελικής διακυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης φυσικά της –υποτίθεται– αποτελεσματικής διαχείρισης των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης.

Όσοι έχουν έστω και βασικές γνώσεις από πολιτική και οικονομία μπορούν να αντιληφθούν ότι μεταξύ μιας συνετής δημοσιονομικής πολιτικής και της αλαζονικής πολιτικής αυταρέσκειας υπάρχει μια λεπτή κόκκινη γραμμή που δεν είναι τόσο «ελαστική» όσο οι κόκκινες γραμμές του αρχιτέκτονα του «Επιτελικού Κράτους» κυρίου Γεραπετρίτη.

Και δυστυχώς αυτή τη διαχωριστική γραμμή το Μέγαρο Μαξίμου την καταπατά αρκούμενη σε αριθμούς και αγνοώντας τα καταιγιδοφόρα σύννεφα της Μέση Ανατολής. Την ώρα που γραφόταν το κεντρικό άρθρο της «Α» οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν παρέμεναν σε αδιέξοδο, ο διπλός αποκλεισμός στα Στενά του Ορμούζ συνεχιζόταν, ενώ το dead line που είχε ο Ντόναλντ Τραμπ προκειμένου να ζητήσει έγκριση από το αμερικανικό κογκρέσο για τη συνέχεια του πολέμου έπνεε τα λοίσθια.

Σε όρους… πραγματικότητας αυτό μεταφράζεται στο εξής: η πιθανότητα ενός νέου πετρελαϊκού σοκ δεν είναι ακαδημαϊκή άσκηση επί χάρτου αλλά ορατός κίνδυνος, που σε μία οικονομία όπως η ελληνική που είναι ολιγοπωλιακή, με χαμηλά επίπεδα ανταγωνισμού και βαθιά εξαρτημένη από τις εισαγωγές πρώτων υλών και ενεργείας θα κάνει αβίωτο τον βίο νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Σε αυτή την κινούμενη άμμο, οι κυβερνητικές θριαμβολογίες περί «δημοσιονομικής σύνεσης» ακούγονται εκτός χρόνου. Διότι η πραγματική δοκιμασία δεν είναι τι πέτυχε η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε ένα ευνοϊκό περιβάλλον, αλλά πόσο αποτελεσματική είναι τα δύσκολα. Η ερώτηση είναι ξεκάθαρα ρητορική διότι μόνο αποτελεσματική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μία εθνική οικονομική πολιτική που έχει αφήσει τον πληθωρισμό να έχει σκαρφαλώσει σωρευτικά στη χώρα μας από το 2019 έως και σήμερα κάπου ανάμεσα στο +22% και στο +25%.

Αντί, λοιπόν, οι επιτελάρχες του Μεγάρου να μελετήσουν σοβαρά τους κινδύνους και να εφαρμόσουν ένα παραγωγικό μοντέλο –πλην τουρισμού και κατανάλωσης– που θα… ξεσφίξει τη μέγγενη των πληθωριστικών πιέσεων, επιλέγουν να κερδοσκοπούν μέσω των έμμεσων φόρων οι οποίοι αβγατίζουν λόγω ακρίβειας και έρχονται στη συνέχεια να κάνουν κοινωνική πολιτική με τα «καθρεφτάκια» των επιδομάτων στήριξης.

Αυτή, μάλιστα, η μικροπολιτική φάμπρικα ωραιοποιείται μέσω της γνώριμης οδού της επικοινωνιακής διαχείρισης. Μόνο που αυτή η οδός οδηγεί μαθηματικά πίσω στην κινούμενη άμμο, που στο τέλος καταπίνει όποιον νομίζει ότι θα επιπλεύσει με τα ψέματα και τις φιοριτούρες των success stories.