Δημοσκοπικές καμπάνες: Το «δίκοπο μαχαίρι» για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και οι πρώιμες ζυμώσεις στην Αριστερά

Όπως πολλάκις έχει ειπωθεί, στο ποδόσφαιρο και στην πολιτική δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Κερδίζει, όμως, όποιος «πάρει» τη μάχη του Κέντρου. Ο μεσαίος πολιτικός χώρος είναι αφενός εκείνος που εκφράζει τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, αλλά και αφετέρου εκείνος ο οποίος δεν έχει σταθερή ιδεολογική βάση, με αποτέλεσμα να μεταπηδά από τον ένα κόμμα στο άλλο χωρίς ιδιαίτερους ενδοιασμούς.

Το παραπάνω διαπιστώθηκε όταν το 2019 οι «κεντρώοι» ψηφοφόροι (αν υφίσταται τέτοιος όρος) εγκατέλειψαν με σχετική άνεση το ΠΑΣΟΚ, ψηφίζοντας μαζικά Νέα Δημοκρατία και Κυριάκο Μητσοτάκη. Αντιθέτως, το ίδιο εκλογικό κοινό φαίνεται σήμερα να απειλεί να αφήσει τον Πρωθυπουργό και να επανέρχεται σταδιακά είτε στο ΠΑΣΟΚ είτε στην «γκρίζα ζώνη», όπου βρίσκεται, συνήθως, το μεγαλύτερο κομμάτι του.

Η χθεσινή (09/12) δημοσκόπηση της Alco επιβεβαίωσε του λόγου το αληθές, με το ΠΑΣΟΚ (35%) να κερδίζει καθαρά τη μάχη του κέντρου από τη Νέα Δημοκρατία (20%), η οποία, ωστόσο, διατηρεί σαφές προβάδισμα στην πρόθεση ψήφου.

Η αλήθεια είναι πως η λογική του σούπερ μάρκετ, δηλαδή του να συλλέγω από εδώ και από εκεί απλά για να γεμίσω το καλάθι, αυτό που λέμε πολυσυλλεκτικότητα, δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας ή στην απαιτούμενη ιδεολογική καθαρότητα των κομμάτων. 

Ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει να έχει κατανοήσει ότι το «παιχνίδι» πρόκειται να παιχτεί – και εν πολλοίς να κριθεί – από τον εν λόγω χώρο, εγκαταλείποντας, προς στιγμήν τουλάχιστον, την «στροφή» προς τα αριστερά και επενδύοντας στην προσέγγιση αυτού του περισσότερου μετριοπαθούς – πλην όμως κοινωνικά προοδευτικού – κοινού.

Στον αντίποδα, όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία δεν δείχνουν να έχουν πάρει μία ξεκάθαρη στρατηγική απόφαση. Η προσέγγιση της δεξιάς της πτέρυγας, μέσω της αυστηροποίησης των ποινών, της απομάκρυνσης των βασικών εκφραστών της woke ατζέντας, όπως ο Αλέξης Πατέλης ή της τήρησης μίας πιο σκληρής στάσης στο μεταναστευτικό, έρχεται πάντοτε σε αντίφαση με ορισμένες άλλες, εκ διαμέτρου αντίθετες, αποφάσεις.

Η διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά είναι ενδεχομένως η σημαντικότερη εξ αυτών.

Όπως και να ‘χει, τα δημοσκοπικά ευρήματα, είτε τα αναλύσουμε από την πλευρά της ανόδου των κομμάτων στα δεξιά της, είτε από την πλευρά της επικράτησης του ΠΑΣΟΚ στον μεσαίο χώρο, συνηγορούν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα αντέξει να ακροβατεί σε δύο βάρκες για πολύ ακόμα. Ο Πρωθυπουργός γνωρίζει ότι όποια στρατηγική και αν επιλέξει θα δεχθεί απώλειες από την αντίπερα όχθη, όμως όσο καθυστερεί να στρίψει το «τιμόνι» προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση θα έχει διαρροές από παντού. Πάντως, το σίγουρο είναι πως σήμερα από τα δεξιά του κατηγορείται ως κεντρώος και από τα αριστερά του ως δεξιός.

Τα δημοσκοπικά ευρήματα:

Πρόθεση ψήφου:

Η μάχη στον μεσαίο χώρο:

Οι ζυμώσεις στην Αριστερά

Παράλληλα, εφόσον γίνεται λόγος για το εκλογικό τοπίο, οφείλουμε να κάνουμε μία αναφορά ακόμα, αυτή τη φορά στην ευρύτερη Αριστερά. Έπειτα από πολλούς μήνες εσωστρέφειας, διασπάσεων και δημοσκοπικής καθόδου, ο αριστερός χώρος δείχνει να ανασυγκροτείται και να σταθεροποιείται. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είχε βρεθεί μέχρι και στα όρια της εξόδου από τη Βουλή, βρίσκεται στο 7,1% στην πρόθεση ψήφου, το οποίο στην εκτίμηση μεταφράζεται σε ένα ποσοστό κοντά στο 8-9%, ενώ Κ.Κ.Ε. και  Πλεύση Ελευθερίας παραμένουν σε θετική τροχιά.

Μάλιστα, τις τελευταίες μέρες υπάρχει και έντονη κινητικότητα από την πλευρά της Νέας Αριστεράς, με αφορμή την υποψηφιότητα του κ. Ράμμου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Τα στελέχη του κόμματος προσπαθούν να αναζοπυρώσουν τη συζήτηση γύρω από τη δημιουργία ενός «Λαϊκού Μετώπου», με τη διαφαινόμενη συζήτηση μεταξύ των αρχηγών των κομμάτων του προοδευτικού τόξου να συνηγορεί ότι… κάτι κινείται.

Ακόμη, υπάρχει η δήλωση του Αλέξη Χαρίτση πως εξ αρχής η Νέα Αριστερά είναι υπέρ των συνθέσεων του χώρου στο γαλλικό πρότυπο, κάτι που σηματοδοτεί ίσως την αρχή μιας νέας “συνδιαλλαγής”, τουλάχιστον στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ.

Είναι, βέβαια, πολύ νωρίς για να ειπωθεί το οτιδήποτε, με την αριστερά να παραμένει ακόμα σε στάδιο ανασυγκρότησης και αναζήτησης ταυτότητας, με την προοπτική εξουσίας να είναι πολύ μακριά.