Δύο καυτά πρότζεκτ τρέχει η Μενδώνη στο υπουργείο Πολιτισμού

Δύο πρότζεκτ τρέχει αυτή την εποχή η ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού. Γι’ αυτό και η Λίνα Μενδώνη στην κυριολεξία κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα.

Το ένα είναι Εθνική Πινακοθήκη, η οποία πρέπει να είναι έτοιμη για να υποδεχτεί τους επισκέπτες την 25η Μαρτίου του 2021. Την ημέρα εκείνη είναι προγραμματισμένα τα εγκαίνια της απόν ίδιο τον πρωθυπουργό. Έτσι, λοιπόν, η κ. Μενδώνη καθε εβδομάδα επισκέπτεται το εργοτάξιο για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι την πρόοδο των έργων. Η κ. Μενδώνη επαναλαμβάνει σε όλους του τόνους ότι δεν θα δεχθεί ούτε μία καθυστέρηση.

Το δεύτερο πρότζεκτ που τρέχει είναι η μετεγκατάσταση του υπουργείου Πολιτισμού, καθώς το κτίριο επί της οδού Μπουμπουλίνας δεν επαρκεί. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού είναι διασκορπισμένες σε 18 κτίρια και τα ενοίκια που πληρώνει το δημόσιο είναι μεγάλα. Ήδη έχει βρεθεί ένα μεγάλο κτίριο στην οδό Πειραιώς, πλην όμως η προηγούμενη κυβέρνηση δεν έδειξε ενδιαφέρον και έτσι δεν έγινε ποτέ η μετακίνηση των υπαλλήλων του σε νέο κτίριο.

Η Μελίνα Μερκούρη είχε ζητήσει από τον Ανδρέα την Λέσχη Αξιωματικών για να μεταφέρει εκεί το υπουργείο Πολιτισμού

Η Λίνα Μενδώνη, που έχει υπηρετήσει επί πολλά χρόνια το υπουργείο Πολιτισμού, θυμάται ότι το αίτημα για μετεγκατάσταση υπάρχει από την εποχή της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη, η οποία είχε ζητήσει να μετεγκατασταθεί στην Λέσχη Αξιωματικών. Τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει το «ναι», αλλά ο αρνήθηκε ο αείμνηστος Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος, τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας. Στην διαμάχη των δύο, ο Παπανδρέου έκανε τελικά το χατίρι του Χαραλαμπόπουλου και δεν άλλαξε το status quo της Λέσχης Αξιωματικών, παρά την φορτική πίεση από την Μελίνα.

Το ιστορικό κτίριο της Μπουμπουλίνας

Το κτίριο επί της οδού Μπουμπουλίνας θεωρείται ιστορικό, καθώς επί Χούντας βασανίστηκαν πολλοί αντιστασιακοί. Πρώτος ιδιοκτήτης του κτιρίου, ήταν ο γιατρός Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, που φοίτησε στην Γερμανία. Όταν επέστρεψε στην Αθήνα, το 1910, ιδρύει την δική του χειρουργική γυναικολογική και μαιευτική κλινική. Με την είσοδο του γερμανικού στρατού στην Αθήνα, ο Λογοθετόπουλος, παντρεμένος με την ανιψιά του στρατάρχη Λιστ, διατελεί υπουργός Πρόνοιας και Παιδείας στην κυβέρνηση Γεωργίου Τσολάκογλου και πρωθυπουργός της ναζιστικής «Ελληνικής Πολιτείας» από τις 2 Δεκεμβρίου 1942. Με την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής το φθινόπωρο του 1944, ο Λογοθετόπουλος διέφυγε στη Γερμανία και τελικά παραδόθηκε στον Αμερικανικό Στρατό. Το 1945 καταδικάζεται ερήμην από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσίλογων σε ισόβια κάθειρξη, για τη συνεργασία του με το στρατό κατοχής. Το 1946 μεταφέρεται με αμερικανικό μεταγωγικό αεροπλάνο στη Θεσσαλονίκη και παραδίνεται στις ελληνικές αρχές, οι οποίες τον οδηγούν στη φυλακή για να εκτίσει την ποινή του. Όμως το 1951 του απονέμεται χάρη κι έτσι πεθαίνει εκτός φυλακής σε πλήρη όμως απαξίωση.

Την εποχή του θανάτου του Λογοθετόπουλου, το κτίριο πέρασε στα χέρια της υπηρεσίας συγκέντρωσης διανομής και επεξεργασίας πληροφοριών και στεγάζει την διαβόητη ΚΥΠ. Εκεί ισχυρίζονται κάποιοι ιστορικοί ότι στήθηκαν οι σκευωρίες που οδήγησαν στην εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και στην δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Το κτίριο επί της οδού Μπουμπουλίνας ήταν το κολαστήριο της ΚΥΠ επί δικτατορίας

Στην Χούντα εκεί έδρασαν οι βασανιστές της Γενικής Ασφάλειας Μάλλιος, Μπάμπαλης και Λάμπρου. Οι συλλήψεις γίνονταν συνήθως νύχτα και στην πλειονότητά τους χωρίς εντάλματα. Πολλοί μάλιστα συλλαμβάνονταν χωρίς να τους απαγγελθεί κατηγορία και κρατούνταν στην Ασφάλεια για μέρες ή μήνες, προληπτικά με τη δικαιολογία πως έπρεπε να δώσουν «διευκρινήσεις». Στο σύγχρονο κολαστήριο στο οποίο ανακρίνονταν χιλιάδες συλληφθέντες οι μέθοδοι που χρησιμοποιούσαν οι βασανιστές της Ασφάλειας ήταν: σωματική κακοποίηση, ξύλο, φάλαγγα, αυστηρή απομόνωση σε άθλιες συνθήκες, εκφοβισμός, ταπείνωση, εικονικές εκτελέσεις, ηλεκτροσόκ με τη συμμετοχή ιατρικού προσωπικού που υπηρετούσε τη χούντα. Σύμφωνα με μαρτυρίες εκείνη την περίοδο οι ήχοι της ταράτσας ανατριχιάζουν ολόκληρη την γειτονιά, ενώ η βιαιότητα των βασανιστηρίων είναι τέτοια ώστε 22 άτομα πέθαναν κατά τη διάρκεια της κράτησης τους και άλλα 21 λίγες μέρες ή μέσα σε ένα χρόνο από τότε που αποφυλακίστηκαν.

Μετά την πτώση της χούντας το κτίριο στέγασε την Κομματική Οργάνωση Αθήνας, καθώς η ΚΥΠ έχει μετακομίσει στην οδό Κατεχάκη. Το ΚΚΕ το αγόρασε για 100 δραχμές και το ανακαίνισε ξοδεύοντας άλλες 200 δραχμές, όπως θυμάται ο τότε γραμματέας της ΚΟΑ ΚΚΕ, Νίκος Χουντής. Το 1992, το ΚΚΕ πούλησε το κτίριο στο υπουργείο Πολιτισμού.

 

Διαβάστε επίσης

Χρησιμοποιούμε cookies για λόγους στατιστικών & επισκεψιμότητας Συμφωνώ Περισσότερα