Ερντογάν-Μητσοτάκης (μέρος 2): Αυτές είναι οι «Πρέσπες του Αιγαίου»
Μέσω ενός πολιτικού διαλόγου στα τυφλά, η Αθήνα οδηγείται σε de facto δεσμεύσεις όπως λ.χ. το να μην κάνουμε ασκήσεις κοντά στα νησιά, με αντάλλαγμα να δεχτεί η Τουρκία να πάει την ΑΟΖ στο «όργανο»
Γράφει η «Άγρια Μέλισσα» (*)
Η Αθήνα, μέσω ενός πολιτικού διαλόγου στα τυφλά, οδηγείται σε de facto δεσμεύσεις—όπως το να μην κάνουμε ασκήσεις κοντά στα νησιά—με αντάλλαγμα να δεχτεί η Τουρκία να πάει την ΑΟΖ στο «όργανο». Πώς όμως θα φτάσουμε εκεί;
Μέσω των «διασυνδεδεμένων προβλημάτων» που ανέφερε ο Ερντογάν. Αυτά τα ζητήματα (αποστρατικοποίηση, εναέριος χώρος) δεν πάνε στο δικαστήριο, αλλά συζητούνται στον πολιτικό διάλογο. Εκεί λύνονται με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Η Ελλάδα μπορεί να δεχτεί «εθελοντικά» να μην έχει βαρέα όπλα στα νησιά μέσω μιας απλής πολιτικής συμφωνίας. Έτσι, η Ελλάδα παραιτείται σιωπηρά από τα 12 μίλια και αποστρατιωτικοποιεί τα νησιά, για να φτάσουμε στο «Όργανο» ως νομιμοποιητή της μοιρασιάς. Το όργανο θα βγάλει μια απόφαση-αντίγραφο της πολιτικής συμφωνίας, προσφέροντας την τέλεια «πλύση» πολιτικών ευθυνών.
Ο Αντώνης Σαμαράς τα έχει πει έξω από τα δόντια: «Έχουμε χάσει την πυξίδα μας, πάμε για Πρέσπες στο Αιγαίο», προειδοποιώντας ότι ο διάλογος με τη σημερινή Τουρκία δεν είναι διπλωματία, είναι συνθηκολόγηση. Το ξεπούλημα κυριαρχικών δικαιωμάτων αποκρύπτεται περίτεχνα κάτω από μια «εύπλαστη» δικαιοδοτική ομπρέλα. Ο λαός θα ακούσει ότι «το είπε το Διεθνές Δικαστήριο» (πλύση πολιτικών ευθυνών), ενώ στην πραγματικότητα οι κυβερνήσεις θα έχουν ήδη μοιράσει το Αιγαίο στο παρασκήνιο.
Η ψευδαίσθηση της κανονικότητας
Το αφήγημα του Μαξίμου βασίζεται σε ένα τεράστιο ψέμα, το οποίο πλασάρεται καθημερινά από τα φιλοκυβερνητικά μέσα: την δήθεν ύπαρξη «ήρεμων νερών».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε αδιάντροπα στην Άγκυρα ότι «η προσπάθεια αυτή έχει ήδη αποδώσει, αποτρέποντας εντάσεις». Αλήθεια τώρα; Πού ζει ο άνθρωπος αυτός; Ποιες εντάσεις απέτρεψε; Η Αθήνα διολισθαίνει σε μια πολιτική κατευνασμού που βαφτίζει την υποχώρηση ως «ρεαλισμό». Ακριβώς τις ημέρες της συνάντησης (11-12 Φεβρουαρίου 2026), η Τουρκία συνέχισε το μπαράζ αντι-NAVTEX, αμφισβητώντας την ελληνική δικαιοδοσία στην καρδιά του Αιγαίου. Ο Μητσοτάκης αποδέχεται τη νέα κανονικότητα: η Τουρκία να προκαλεί επιχειρησιακά και η Ελλάδα να σωπαίνει διπλωματικά. Αυτό είναι ο ορισμός του στρουθοκαμηλισμού.
Ξεχάσαμε το Βατερλώ της Κάσου τον Ιούλιο του 2024; Ενώ ίσχυε η «Διακήρυξη των Αθηνών», η Τουρκία έστειλε 5 πολεμικά πλοία μέσα στην ελληνική ΑΟΖ για να σταματήσει το ιταλικό πλοίο Ievoli Relume. Και η ελληνική κυβέρνηση, σε ένα ρεσιτάλ στρουθοκαμηλισμού, υποχώρησε και το βάφτισε «ολοκλήρωση των ερευνών». Η Αθήνα κατάπιε την προσβολή για να μη χαλάσει το καλό κλίμα.
Οι καθημερινές τουρκικές αντι-NAVTEX υποστηρίζουν ότι τα νησιά είναι αποστρατικοποιημένα. Πώς απαντά το «savoir vivre» του κ. Γεραπετρίτη; Βαφτίζει αυτές τις ενέργειες «τυπικές ρητορικές επαναλήψεις». Αγνοούν —ή προσποιούνται πως αγνοούν— ότι στη διεθνή πρακτική, η σιωπηρή αποδοχή δημιουργεί τετελεσμένα.
Έχουμε το μπλόκο στα Θαλάσσια Πάρκα, όπου η Αθήνα φοβήθηκε να ασκήσει κυριαρχικό της δικαίωμα επειδή η Τουρκία αντέδρασε. Έχουμε την ένταξη της «Γαλάζιας Πατρίδας» στα σχολικά βιβλία της Τουρκίας, με την ελληνική πλευρά να αντιδρά φοβικά.
Όλα αυτά είναι το «ναρκωτικό» της κανονικότητας. Ο φόβος του πολέμου λειτουργεί ως μοχλός: «Ή θα τα μοιράσουμε ή θα πάμε σε πόλεμο». Η συνδιαχείριση παρουσιάζεται με τεχνοκρατική γλώσσα ως «έξυπνη οικονομική κίνηση». Αγνοούν όμως ότι η Τουρκία θέλει τον απόλυτο γεωπολιτικό έλεγχο.
Ο Σαμαράς έχει χτυπήσει το καμπανάκι, φωνάζοντας προς πάσα κατεύθυνση: «Στο Αιγαίο τα νερά είναι ήρεμα, γιατί εμείς κοιτάμε αλλού!». Έχει δίκιο. Ο στρουθοκαμηλισμός του Μαξίμου είναι η προετοιμασία της ήττας χωρίς να φανεί ως ήττα. Πείθουν την κοινωνία να παραιτηθεί από στρατηγικά της πλεονεκτήματα με αντάλλαγμα μια προσωρινή και εύθραυστη ησυχία.
Από τη Μαδρίτη του ’97 στην Άγκυρα του ’26: Η «άρση κάθε απειλής»
Ο Μητσοτάκης προχώρησε σε μια δήλωση μνημείο ενδοτισμού: «Είναι καιρός πια να αρθεί κάθε απειλή, τυπική και ουσιαστική, στις μεταξύ μας σχέσεις».
Διαβάστε το ξανά. Δεν ζήτησε να άρει η Τουρκία την παράνομη απειλή πολέμου (Casus Belli). Ζήτησε να αρθεί κάθε απειλή «στις μεταξύ μας σχέσεις»!
Με μια μόλις φράση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έβαλε στο ίδιο ζύγι την παράνομη επιθετικότητα της Τουρκίας με τις νόμιμες ελληνικές ασκήσεις. Πρόκειται για την απόλυτη υιοθέτηση της τουρκικής προπαγάνδας: «Εσείς προκαλείτε με τα 12 μίλια, εμείς απαντάμε με Casus Belli». Εξισώνει τον θύτη με το θύμα, μετατρέποντας την τουρκική απειλή σε ένα «αφηρημένο νέφος» για το οποίο φταίνε δήθεν και οι δύο πλευρές.
Είμαστε μάρτυρες μιας θλιβερής υεπνθύμισης της Συμφωνίας της Μαδρίτης (Ιούλιος 1997). Τότε, ο Σημίτης αναγνώρισε τα «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο. Δώσαμε το δικαίωμα στην Άγκυρα να βαφτίζει κάθε παράνομη ενέργεια ως «προστασία συμφερόντων». Αυτή η αναγνώριση έδωσε το δικαίωμα στην Άγκυρα να βαφτίζει την επιθετικότητά της ως «προστασία» αυτών των συμφερόντων. Σήμερα, ο Μητσοτάκης ολοκληρώνει τον κύκλο. Πατάει στο πνεύμα της Μαδρίτης, αρνούμενος να ονομάσει την Τουρκία παραβάτη του Διεθνούς Δικαίου, θεωρώντας τη διένεξή μας μια απλή «διαφορά συμφερόντων» που πρέπει να εξισορροπηθεί.
Αυτό δεν είναι διπλωματία, είναι παραίτηση. Η αντίληψη Σαμαρά είναι η μοναδική ασπίδα: Η εξωτερική πολιτική πρέπει να βασίζεται στην ικανότητα αποτροπής και στην μη υποταγή σε εκβιασμούς. Δεν εκλιπαρείς τον πειρατή να «άρει τις απειλές του» ταυτίζοντας τις δικές σου νόμιμες κινήσεις με τα δικά του εγκλήματα. Τον αναγκάζεις να τις άρει, χτίζοντας πανίσχυρες συμμαχίες και αμυντική υπεροχή. Η βιασύνη του Μητσοτάκη («Αν όχι τώρα, πότε;») είναι η βιασύνη αυτού που θέλει να ξεπουλήσει γρήγορα για να αγοράσει πολιτικό χρόνο.
(*) Η «Άγρια Μέλισσα» είναι δικηγόρος αρθρογράφος
