Ερντογάν-Μητσοτάκης (μέρος 4): Αδειάζοντας το Ισραήλ

Γράφει η «Άγρια Μέλισσα» (*)   

Για να κρατήσει τον Ερντογάν στο τραπέζι, ο Μητσοτάκης θυσίασε ένα μέρος της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ.

Ο Αντώνης Σαμαράς, μαζί με τον Νίκο Αναστασιάδη και τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, υπήρξε ο αρχιτέκτονας του ισχυρότερου γεωστρατηγικού άξονα της Ανατολικής Μεσογείου (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ). Αυτός ο άξονας κατασκευάστηκε ακριβώς για να λειτουργήσει ως ασπίδα και αποτρεπτική δύναμη απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό.

Το Ισραήλ είναι ο μόνος παίκτης στην περιοχή που η Τουρκία υπολογίζει στρατιωτικά. Η ανταλλαγή πληροφοριών και η τεχνολογική συνεργασία είναι το «μάτια και τα αυτιά» μας. Όταν ο Μητσοτάκης ταυτίζεται με τον Ερντογάν και κάνει τον Ισραήλ «σάκο του μποξ», το Τελ Αβίβ αντιλαμβάνεται ότι η Αθήνα είναι ένας φοβικός, απρόβλεπτος παίκτης που δεν εγγυάται σταθερότητα.

Και για ποιον τα θυσιάζουμε όλα αυτά; Για το ΝΑΤΟ; Έναν διακοσμητικό σύμμαχο που έχει ως δόγμα το «βρείτε τα μεταξύ σας»; Το ΝΑΤΟ αρνείται διαρκώς να καταδικάσει το παράνομο τουρκικό Casus Belli, γιατί χρειάζεται τον Ερντογάν απέναντι στη Ρωσία. Αν η Τουρκία επιτεθεί στο Αιγαίο, το ΝΑΤΟ θα ζητήσει απλώς αυτοσυγκράτηση, ενώ το Ισραήλ θα ήταν το μόνο κράτος ικανό να προσφέρει ουσιαστική στήριξη. Αδειάζοντας το Ισραήλ, ο Μητσοτάκης επιτρέπει στην Τουρκία να εκβιάσει ελεύθερα το ΝΑΤΟ με το δίλημμα: «Ή μου δίνετε το Αιγαίο, ή τα μπλοκάρω όλα».

(*) Η «Άγρια Μέλισσα» είναι δικηγόρος αρθρογράφος