Ερντογάν-Μητσοτάκης (μέρος 6): Το ιστορικό βάρος του εθνικού ρεαλισμού

Γράφει η «Άγρια Μέλισσα» (*)   

Για να γίνει απολύτως κατανοητό το μέγεθος της σημερινής κατρακύλας, οφείλουμε να αντιπαραβάλουμε τη διπλωματία του «σαβουάρ βιβρ» με το ιστορικό βάρος της περιόδου Σαμαρά. Η πολιτική διαδρομή του Σαμαρά, τόσο ως Υπουργού Εξωτερικών όσο και ως Πρωθυπουργού, αποτελεί τον ορισμό της γεωπολιτικής αποτροπής και της άρνησης υποταγής.

Όταν τη δεκαετία του ’90 η διεθνής κοινότητα πίεζε ασφυκτικά την Ελλάδα για εθνικές εκπτώσεις στα βόρεια σύνορά μας, ο Σαμαράς έθεσε αδιαπραγμάτευτες κόκκινες γραμμές. Αλλά η πραγματική του γεωστρατηγική οξυδέρκεια φάνηκε την περίοδο 2012-2015. Σε μια εποχή που η χώρα βρισκόταν γονατισμένη από τα μνημόνια και την πρωτοφανή οικονομική κρίση, η λογική του κατευνασμού θα φάνταζε ως η εύκολη, «ρεαλιστική» λύση για πολλούς στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Όμως ο Σαμαράς έκανε το ακριβώς αντίθετο: μετέτρεψε μια οικονομικά αδύναμη Ελλάδα σε υπολογίσιμο γεωπολιτικό παίκτη.

Αντί να εκλιπαρεί την Τουρκία για «ήρεμα νερά», ο Αντώνης Σαμαράς εμπνεύστηκε και υλοποίησε τις Τριμερείς Συνεργασίες. Έχτισε και θωράκισε τους άξονες Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου. Αυτές οι συμμαχίες δεν ήταν απλές φωτογραφίσεις σε πολυτελή σαλόνια· ήταν θεσμικά και ενεργειακά αναχώματα (όπως το όραμα του αγωγού EastMed) που περικύκλωσαν την αναθεωρητική Τουρκία και την άφησαν γεωπολιτικά απομονωμένη και εκτός παιχνιδιού στην Ανατολική Μεσόγειο. Εκείνη την περίοδο μπήκαν τα θεμέλια για την μελλοντική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο, θωρακίζοντας τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Ο Σαμαράς αρνήθηκε κατηγορηματικά τη νομιμοποίηση των τουρκικών διεκδικήσεων και δεν επέτρεψε ποτέ να μπουν στο τραπέζι ζητήματα αποστρατικοποίησης νησιών ή αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας. Το δόγμα του ήταν και παραμένει σαφές: κανένας διάλογος υπό το καθεστώς εκβιασμών και απειλών. Σε πλήρη αντίθεση με το σημερινό Μαξίμου, που αναζητά αγωνιωδώς «παράθυρα ευκαιρίας» για να συνθηκολογήσει βαφτίζοντας το κρέας ψάρι, ο Σαμαράς απέδειξε ιστορικά ότι μια χώρα μπορεί να επιβάλλει τους όρους της αν διαθέτει ηγεσία που ξέρει να αξιοποιεί τα γεωπολιτικά της ατού και δεν φοβάται να πει το μεγάλο «Όχι» όταν διακυβεύεται η εθνική της επιβίωση.

Η επιτομή της εθνικής φοβίας

Η «ό,τι να ‘ναι» εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη δεν είναι πολυδιάστατη· είναι η επιτομή της εθνικής φοβίας. Η διολίσθηση είναι διαρκής, η απώλεια συμμαχιών εμφανής, και η αποδοχή της τουρκικής ατζέντας πασιφανής.

Ο Αντώνης Σαμαράς, το έχει πει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο: «Έχουμε χάσει τα λογικά μας; Με έναν πειρατή δεν κάνεις διάλογο». Όσο η Αθήνα παραμένει πιστή στο «savoir vivre» της υποταγής, η Ελλάδα θα μικραίνει, θα απομονώνεται και θα περιμένει απλώς την επόμενη, οδυνηρή εθνική ήττα. Αν δεν αλλάξει άμεσα η ρότα προς την πολιτική της ισχυρής αποτροπής, το Αιγαίο και η Κύπρος θα παραδοθούν αμαχητί στον νεο-οθωμανικό βωμό.

(*) Η «Άγρια Μέλισσα» είναι δικηγόρος αρθρογράφος