Κόμμα Καρυστιανού: Η πολιτική δεν είναι kinder έκπληξη!

Η «μάνα των Τεμπών» μοιαζει σαν να βάλθηκε να δικαιώσει όλους όσοι την κατηγορούν ότι αρκείται σε πομπώδεις αφορισμούς, κοινότυπες διαπιστώσεις και εύκολα τσιτάτα περί γενικευμένης κάθαρσης στο εγχώριο πολιτικό σύστημα, δίχως να κομίζει στη δημόσια σφαίρα έστω μία προγραμματική πολιτική αντιπρόταση

Αυτό που λέγεται φωναχτά εδώ και καιρό και που έχουν βαρεθεί να μετράνε οι «γκαλοπάδες» πριν καν υπάρξει, επιβεβαίωσε την παραμονή των Θεοφανείων η Μαρία Καρυστιανού. Σε μία συνέντευξη-διάγγελμα που παραχώρησε στο KONTRA, η αποκαλούμενη «μάνα των Τεμπών» προανήγγειλε επισήμως τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Η αλήθεια είναι ότι από την 70λεπτη συνέντευξη ουδείς έγινε σοφότερος, αφού η Μ. Καρυστιανού δεν προσδιόρισε ούτε το πότε θα συσταθεί το νέο κόμμα, ούτε το ποιος θα είναι επικεφαλής του, περιοριζόμενη στο νεφελώδες ότι «ο λαός θα δείξει τον ηγέτη από όλες τις διαδικασίες, ακολουθώντας αυτό που λέει το μέσα του». Θα μπορούσε, μάλιστα, εύλογα να ισχυριστεί κάποιος ότι η κυρία Καρυστιανού βάλθηκε να δικαιώσει όλους όσοι την κατηγορούν ότι αρκείται σε πομπώδεις αφορισμούς, κοινότυπες διαπιστώσεις και εύκολα τσιτάτα περί γενικευμένης κάθαρσης στο εγχώριο πολιτικό σύστημα, δίχως να κομίζει στη δημόσια σφαίρα έστω μία προγραμματική πολιτική αντιπρόταση.

Είναι ενδεικτικό πως όταν ρωτήθηκε η Μ. Καρυστιανού για το πρόγραμμα του κόμματός της, εκείνη απάντησε ότι «δεν είμαι οικονομολόγος για να πω πώς θα σώσω την Ελλάδα, ούτε εκπαιδευτικός για να πω πώς θα σώσω την Παιδεία», παραπέμποντας γενικόλογα σε «ανθρώπους  και ομάδες» που «θα προτείνουν λύσεις και θα είναι υλοποιήσιμες».

Η «Α» πήρε πρόσφατα θέση για το θέμα της Μ. Καρυστιανού γράφοντας επί λέξει ότι είναι απολύτως αιτιολογημένη η πεποίθησή της ότι ηθικός –κατά κάποιο τρόπο και φυσικός– αυτουργός του εγκλήματος των Τεμπών είναι οι αβελτηρίες της κρατικής μηχανής. Ως εκ τούτου έχει κάθε δικαίωμα να πολιτευτεί, αν θεωρεί ότι με αυτό τον τρόπο θα βοηθήσει να «απολυμανθούν» όσα η ίδια θεωρεί σάπια. Είναι, δε, αναφαίρετο δικαίωμά της να ασχοληθεί με τα κοινά κατερχόμενη στον πολιτικό στίβο, ακόμη και κι αν με κάποιο μαγικό τρόπο γυρίζαμε τον χρόνο πίσω και αποτρέπαμε την ανείπωτη τραγωδία της 28ης Φεβρουαρίου του 2023. Ωστόσο το προσωπικό και συλλογικό τραύμα που έχει προκαλέσει το σιδηροδρομικό δυστύχημα δεν σημαίνει ότι η «μάνα των Τεμπών» θα μείνει στο απυρόβλητο της πολιτικής κριτικής, ειδικότερα όταν ξεκινά την πολιτική καριέρα της ακολουθώντας πεπαλαιωμένες συνταγές του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού της χώρας, με το οποίο δηλώνει ότι δεν θέλει να έχει την παραμικρή σχέση και συνεργασία.

Διότι είναι πολύ μπαγιάτικη λ.χ. η πρακτική να καταγγέλλει η Μ. Καρυστιανού ως συκοφάντες και δολοφόνους χαρακτήρα όσους ζητούν να μάθουν τι ακριβώς θα κάνει το προς ίδρυση κόμμα της για την Δικαιοσύνη, την οικονομία και τα εθνικά θέματα. Όπως είναι και απολύτως αντιδημοκρατικό να τσουβαλιάζει όλο το ενεργό πολιτικό προσωπικό ως υπεύθυνο για τη διαφθορά, την υποβάθμιση του επιπέδου ζωής των Ελλήνων και την εν γένει διάψευση των προσδοκιών για μια καλύτερη Ελλάδα. Τι να πιστέψει, άραγε, ο Έλληνας ψηφοφόρος που «ακουμπάει» στους ώμους της κ. Καρυστιανού την προσδοκία του για κάθαρση, όταν η ίδια επικαλείται απόπειρα χρηματισμού της για να μην κάνει κόμμα αλλά δεν κατονομάζει εκείνους που πήγαν να την εξαγοράσουν; Τι πρέπει, εξάλλου, να φανταστεί ο ίδιος ψηφοφόρος για την αξιοπιστία της κ. Καρυστιανού όταν μόλις πριν από έξι μήνες –τον Ιούνιο του 2025– ξεκαθάριζε σε συνέντευξή της στη Ράνια Τζίμα ότι «ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΛΙΤΕΥΤΩ», κατηγορώντας μάλιστα όσους διακινούν τα σχετικά σενάρια για προσπάθεια αποπροσανατολισμού από την ουσία του θέματος; Ή μήπως η διαβεβαίωση της Μ. Καρυστιανού ότι το κόμμα της δεν θα έχει αριστερό, δεξιό ή κεντρώο προσανατολισμό δεν θυμίζει παραγάδι κι όποιος τσιμπήσει;

Τα πράγματα είναι απλά: αφού η «μάνα των Τεμπών» υποκλίνεται στη Δημοκρατία και θέλει να υπηρετήσει τους συμπολίτες της και την κάθαρση, δεν χρειάζεται να ανακαλύπτει εχθρούς ούτε να απαγγέλλει φιλιππικούς εναντίον των υπόλοιπων συνδιεκδικητών της εξουσίας. Αρκεί να δημοσιοποιήσει το πρόγραμμά της, να ονοματίσει τους συνεργάτες της που θα το υλοποιήσουν και να μας να κρίνουμε και να συγκρίνουμε. Το να καλεί, όμως, σε συμπόρευση λόγω του «περιτυλίγματος» και βαρέως  συναισθηματικού φορτίου που αυτό κουβαλάει δεν λέγεται πολιτική. Λέγεται… kinder έκπληξη και δεν είναι παρά ένα σοκολατένιο αυγουλάκι που το παίρνουν τα παιδάκια για το παιχνιδάκι που κρύβει και το υπόλοιπο το αφήνουν να λιώσει στο πιατάκι…

Διαβάστε επίσης

Χρησιμοποιούμε cookies για λόγους στατιστικών & επισκεψιμότητας Συμφωνώ Περισσότερα