ΚΥΡΙΑΚΟΣ: Ίδια πορεία με Σημίτη! (στην αποδόμηση…)

Η νέα μέτρηση της GPO, που είδε το φως της δημοσιότητας προ ολίγων ημερών, λειτουργεί σαν ακτινογραφία μιας κυβέρνησης που παραμένει μεν κυρίαρχη στους συσχετισμούς, αλλά κολυμπάει σε μια κοινωνική διάθεση «να αλλάξει κάτι» χωρίς να υπάρχει ακόμη καθαρή απάντηση στο τι και με ποιον.

Του Μιχάλη Κωτσάκου

Το πιο σκληρό εύρημα της έρευνας, που προβλημάτισε το Μαξίμου δεν αφορά κόμματα, αλλά την κοινωνική διάθεση. Ένα ποσοστό κάτω του 30% επιθυμεί την παραμονή της κυβέρνησης, υποστηρίζοντας επί της ουσίας το κυβερνητικό αφήγημα περί σταθερότητας, ενώ η τεράστια πλειοψηφία του 68% επιθυμεί να απαλλαγεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αδιαφορώντας για τα διλλήματα του πρωθυπουργού.

Το συγκεκριμένο εύρημα δείχνει ακριβώς ότι είχε πάθει η κυβέρνηση Σημίτη στα δύο τελευταία χρόνια της παραμονής της στην εξουσία (2002-2004). Τότε η Ελλάδα είχε πρωτοστατήσει στην διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με την είσοδο της Κύπρου, δίχως να λυθεί το Κυπριακό, όμως την ίδια εποχή ο λαός ήταν δυσαρεστημένος με την ακρίβεια και όλοι θυμόμαστε την μάχη της πατάτας-όπως ονομάστηκε- του τότε υφυπουργού Ανάπτυξης, Κίμωνα Κουλούρη.

Η πλειοψηφία του κόσμου ήθελε το 2003 να φύγει ο Σημίτης από την εξουσία, διότι είχαν βαρεθεί να βλέπουν τα ίδια πρόσωπα. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει τώρα με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κουράστηκαν να βλέπουν τον ίδιο πρωθυπουργό, τους ίδιους υπουργούς, ενώ κατά σύμπτωση ακριβώς την ίδια δυσαρέσκεια έχει ο λαός με την ακρίβεια. Και αυτό είναι εξόχως προβληματικό για το κυβερνών κόμμα. Δηλαδή η Ν.Δ. να προηγείται αλλά η κοινωνία –ως πλειοψηφικό αίσθημα να ζητά αλλαγή σκυτάλης.

Να θυμίσουμε, ότι το μακρινό 2002 είχαν αρχίσει να σκάνε τα σκάνδαλα της διακυβέρνησης Σημίτη με υπουργούς να κατηγορούνται για ρεμούλες. Σκάνδαλα που οδήγησαν αρκετά χρόνια αργότερα σε καταδίκες των Τσοχατζόπουλου, Μαντέλη, Παπαντωνίου. Και τώρα τα σκάνδαλα σκάνε το ένα μετά το άλλο στην αυλή του Μαξίμου. Απλά μέσα από τερτίπια του Μαξίμου υπουργοί που φέρονται εμπλεκόμενοι γλιτώνουν την δικαιοσύνη, ή πηγαίνουν με πλημμελήματα, όπως ο Χρήστος Τριαντόπουλος και ο Κώστας Καραμανλής.

Και εδώ κρύβεται ο κίνδυνος σε ό,τι αφορά την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας. Αν η αντι-κυβερνητική διάθεση βρει έναν αξιόπιστο φορέα, το παιχνίδι δυσκολεύει. Εξάλλου η έρευνα αυτό υπονοεί. Σε σενάριο συνεργασίας των κομμάτων κεντροαριστεράς και αριστεράς, αν και η πλειοψηφία λέει ότι μια τέτοια συνεργασία δεν μπορεί να κερδίσει την κυβέρνηση, εν τούτοις είναι αρκετά ισχυρό το ότι το 42,1% λέει ότι μπορούν να κερδίσουν σε σχέση με το 54,1%  που λέει ότι δεν μπορούν.

Ο δείκτης που πονάει είναι η ισχύς του «κανένας» στο ερώτημα ποιος θα θέλατε να εκπροσωπεί  την χώρα στο εξωτερικό. Το 30,4% απαντά «κανένας» και το ποσοστό είναι πολύ μεγάλο για μια χώρα που παραδοσιακά «κλείνει» γύρω από πρόσωπα εξουσίας. Με άλλα λόγια, η Ν.Δ. κερδίζει την πρωτιά, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας βρίσκεται απέναντι στο σημερινό πολιτικό σύστημα συνολικά. Σχηματικά το «κανένας» είναι ίσως το πραγματικό κόμμα της αντιπολίτευσης σήμερα.

Τέλος, υπάρχουν και επιμέρους «καμπανάκια» στην επικαιρότητα. Η συνάντηση Ερντογάν-Μητσοτάκη αξιολογείται μάλλον αρνητικά από το  49,2% των ερωτηθέντων έναντι του 43,9% που την αξιόλογη θετικά. Και στο πεδίο των θεσμών, η πρόβλεψη για μη κρατικά πανεπιστήμια απορρίπτεται οριακά, καθώς το 51,3% διαφωνεί.

Οι «νάρκες» προς την ανάκαμψη

Στην ουσία, ενώ η κυβέρνηση μοιάζει το τελευταίο διάστημα να επιδιώκει να προωθεί μια ισχυρή μεταρρυθμιστική ατζέντα (από τη συζήτηση για το νέο λύκειο μέχρι τη συνταγματική αναθεώρηση), υπάρχουν κι εκείνοι που ασχολούνται με τους τομείς στους οποίους τα πράγματα μπορούν να στραβώσουν και να ανατρέψουν τις θετικές εντυπώσεις που έχουν δημιουργηθεί από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Για παράδειγμα, η τραγωδία στη Χίο, με τους 15 νεκρούς και τους 25 τραυματίες μετανάστες, υπενθύμισε σε όλους ότι το μεταναστευτικό – το οποίο βρίσκεται στην προμετωπίδα των προτεραιοτήτων της κυβέρνησης (και μάλιστα με τρόπο που μοιάζει να απευθύνεται περισσότερο στους πιο «σκληροπυρηνικούς» δεξιούς ψηφοφόρους) – μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε φρικτά αποτελέσματα.

Μάλιστα, σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, μια παρόξυνση του μεταναστευτικού, με αύξηση των ροών προς την Ελλάδα, θα μπορούσε να αποτελέσει μια από τις εναλλακτικές ασύμμετρες μεθόδους που η Τουρκία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να ασκήσει πίεση στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη, παρά το γεγονός ότι τα τελευταία δύο χρόνια Αθήνα και Άγκυρα μοιάζουν να έχουν βρει ένα πεδίο συνεννόησης για το τεράστιο αυτό ζήτημα.

Από την άλλη, σε μόνιμο πρόβλημα μοιάζει να μετατρέπεται ο πληθωρισμός στη χώρα μας, που τον Ιανουάριο διαμορφώθηκε στο 2,8%, μειωμένος μεν κατά 0,1% σε σχέση με τον Δεκέμβριο, αλλά πάνω από το όριο του 2% που αποτελεί τον στόχο της ΕΚΤ, ενώ το ΙΕΛΚΑ ανέφερε ότι ο δείκτης τιμών στις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ διαμορφώθηκε στο +2,45% τον Ιανουάριο 2026, σε ετήσια βάση, με τα νωπά τρόφιμα να οδηγούν τις ανοδικές τάσεις.

Κακά τα ψέματα, όσο κι αν η κυβέρνηση επιμένει ότι οι αυξήσεις στους μισθούς μέσω της μείωσης της φορολογίας θα οδηγήσουν σε ανάσα τα νοικοκυριά, η ακρίβεια μοιάζει να έχει έλθει για να μείνει και, παρά τις εξαγγελίες και τα ευχολόγια, θα συνεχίσει να «ροκανίζει» το εισόδημα των καταναλωτών, αλλά και να αυξάνει τη δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση – με το κόστος να λειτουργεί σωρευτικά, όπως και αυτό του πληθωρισμού στις τιμές.

Όπως προαναφέρθηκε, το σκάσιμο του σκανδάλου των παράνομων αγροτικών επιδοτήσεων μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτέλεσε τον βασικό λόγο του μεγάλου πισωγυρίσματος για τη Νέα Δημοκρατία πέρσι. Κι αν στην παρούσα φάση φαίνεται ότι η υπόθεση μοιάζει να έχει πάει λίγο πίσω, στην κυβέρνηση αναγνωρίζουν ότι το πράγμα δεν έχει τελειώσει ακόμα, καθώς μέσα στο επόμενο διάστημα αναμένεται και νέα δικογραφία από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για το θέμα.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι στο Μαξίμου αναμένουν για το ποια πρόσωπα αφορά η νέα δικογραφία, τις κατηγορίες και τις λεπτομέρειες. Ναι μεν στο Μαξίμου τηρούν στάση αναμονής, ωστόσο, αξιόπιστες «γαλάζιες» πηγές δεν κρύβουν ότι επικρατεί μεγάλη ανησυχία, ιδίως αν περιλαμβάνονται ονόματα υπουργών.