Μάννα εξ ουρανού η «μάνα των Τεμπών» και ο «μπαμπούλας» Αλέξης

Η φράση «Διαίρει και Βασίλευε» διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον Νικολό Μακιαβέλι στον «Ηγεμόνα», αλλά στην πράξη είχε υλοποιηθεί από τον Φίλιππο Β’, πατέρα του Μέγα Αλέξανδρου βασιλιά της Μακεδονίας. Η έννοια αναφέρεται κυρίως στην πρακτική της δημιουργίας διαιρέσεων μεταξύ αντιπάλων, ώστε να αποτραπεί η ένωσή τους εναντίον ενός κοινού εχθρού, επιτρέποντας σε εκείνον που προκαλεί τη διαίρεση είτε να αποκτήσει, είτε να διατηρήσει πολιτικό έλεγχο.

Του Μιχάλη Κωτσάκου

Ο Μακιαβέλι την έννοια του «Διαίρει και Βασίλευε» την απογείωσε και γι’ αυτό καθιερώθηκε ο όρος «Μακιαβελισμός» που σημαίνει την καταχθόνια και ύπουλη σατανικότητα και μηχανορραφία. Βασική αρχή για να χειραγωγήσεις την κοινωνία είναι η αρχή του «διαίρει και βασίλευε». Στρέφεις ένα μέρος της κοινωνίας εναντίον του άλλου, «ποδοσφαιροποιείς» κοινωνικές ή επαγγελματικές τάξεις και το πεδίο είναι ελεύθερο να κάνεις ό,τι θέλεις την ώρα που οι άλλοι θα παίζουν το παιχνίδι των «καλών» και των «κακών».

Ότι και εάν λένε από το Μαξίμου η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ο πιο καλός μαθητής της φράσης. Αποτυπώνει το «Διαίρει και Βασίλευε» σε όλο του το μεγαλείο. Είτε μιλάμε για τις κινητοποιήσεις των αγροτών, είτε για την αποκάλυψη ενός σκανδάλου, είτε εάν κάποιος εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή, η τακτική και η αγωνία του Επιτελικού Κράτους είναι το πώς θα εργαλειοποιήσει το οτιδήποτε. Αλλά και το πώς θα σπείρει διχόνοια μεταξύ των αντιπάλων του μέσω της προπαγάνδας από τα φιλικά ΜΜΕ.

Οπότε γίνεται αντιληπτό για ποιον λόγο από τη πρώτη στιγμή που η Μαρία Καρυστιανού επιβεβαίωσε ότι ετοιμάζει κόμμα, από το Μαξίμου έσπευσαν να «φορτώσουν» στην αντιπολίτευση στην πρώην πρόεδρο του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών. Για τους επιτελείς του Κυριάκου Μητσοτάκη, η είσοδος της Μαρίας Καρυστιανού στον στίβο της ενεργού πολιτικής δεν αποτελεί απειλή για την κυβέρνηση και τη Νέα Δημοκρατία, αλλά μια δυναμική που ενδέχεται να λειτουργήσει ως «πολιτικός κανίβαλος» για ολόκληρη την αντιπολίτευση.

Παρά το γεγονός ότι η ίδια η Καρυστιανού έχει επιβεβαιώσει ότι ήταν παραδοσιακή ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας, η κυβέρνηση επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει την εικόνα της σταθερότητας απέναντι στο κατακερματισμένο αντιπολιτευτικό μέτωπο. Η κίνηση της κ. Καρυστιανού να μεταβεί από την κοινωνική ακτιβιστική δράση στην κεντρική πολιτική σκηνή έρχεται σε μια στιγμή που το Μέγαρο Μαξίμου αναζητούσε τρόπους να αποφορτίσει την ηθική πίεση που δεχόταν για την υπόθεση των Τεμπών, για το αγροτικό ζήτημα για τα εθνικά θέματα και για τα ζητήματα της καθημερινότητας – όπως η ακρίβεια – που ταλαιπωρούν τους πολίτες.

Στους αντιπάλους

Η μετατροπή της «μάνας των Τεμπών» σε πολιτική αρχηγό αλλάζει άρδην τους κανόνες του παιχνιδιού, επιτρέποντας στο κυβερνητικό επιτελείο να τη συμπεριλάβει πλέον στον κατάλογο των συμβατικών πολιτικών αντιπάλων, αφαιρώντας της σταδιακά την υπερκομματική αίγλη και δυναμική που την προστάτευε από την κριτική. Από τη στιγμή που η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε να ακολουθήσει το δρόμο της εμπλοκής στα πολιτικά πράγματα, το Μαξίμου θεωρεί ότι το ηθικό πλεονέκτημα που την περιέβαλε ως υπερκομματικό σύμβολο αγώνα αρχίζει να φθίνει, δίνοντας τη θέση του στις αναπόφευκτες φθορές της πολιτικής καθημερινότητας.

Εξάλλου οι επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου εκτιμούν πως όσο τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ ανεβάζουν την εμπλοκή της Καρυστιανού με την πολιτική και την φορτώνει στην Κεντροαριστερά, τόσο πριονίζει τα οργανωμένα κόμματα της αντιπολίτευσης. Κι αφού πετύχει το στόχο της και δημιουργήσει ρήγματα στην αντιπολίτευση εν συνεχεία να «περιποιηθεί» και το κόμμα Καρυστιανού. Και βέβαια πολλοί εντός του Μαξίμου θεωρούν ότι από τη στιγμή που πολιτεύεται η κ. Καρυστιανου αδυνατίζει η θέση της στο δικαστήριο για την τραγωδία των Τεμπών.

Μπορεί στο Μαξίμου να επιδιώκουν να ανεβάσουν το κόμμα Καρυστιανού, προκειμένου να «λεηλατηθεί» η αντιπολίτευση, αλλά από την άλλη όπως δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις και για τη Νέα Δημοκρατία ελλοχεύει ο κίνδυνος απωλειών, ειδικά στο δεξιό κοινό. Αυτό, όμως στο Επιτελικό Κράτος το διαβάζουν διαφορετικά. Έτσι εκτιμούν ότι «η πολυδιάσπαση της ψήφου ανάμεσα σε τόσους διαφορετικούς πόλους καθιστά μαθηματικά αδύνατη τη συγκρότηση ενός εναλλακτικού μετώπου. Όσο το κόμμα Καρυστιανού αποδεκατίζει το εκλογικό σώμα των αντιπάλων, τόσο εδραιώνεται η κυριαρχία Μητσοτάκη, ο οποίος παραμένει ο μόνος παίκτης με συμπαγή βάση», όπως λένε χαρακτηριστικά συνεργάτες του πρωθυπουργού.

Αλλά και για το κόμμα Τσίπρα (όταν έρθει και όποτε έρθει) έχουν έτοιμο το αφήγημα της επιστροφής του «μπαμπούλα» με την ελπίδα ότι θα ενεργοποιήσουν το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Μόνο που το εν λόγω μέτωπο είχε ως βάση τους ελεύθερους επαγγελματίες και του νέους επιστήμονες που είχαν πληγεί από το νόμο Κατρούγκαλου. Μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη, ούτε ο νόμος Κατρούγκαλου ακυρώθηκε, αλλά και οι εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών αυξήθηκαν.

Δεν δίνει απαντήσεις

Αυτή η οπτική βέβαια του Μαξίμου δεν δίνει απαντήσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας. Διότι τα προβλήματα είναι υπαρκτά και δεν έχουν λυθεί. Και το σημαντικότερο ότι δεν φαίνεται να υπάρχει και η βούληση. Τουναντίον ως αντίλογο στην δυσαρέσκεια των πολιτών το Μαξίμου χρησιμοποιεί το αφήγημα της σταθερότητας. Οι αγρότες έφυγαν από τους δρόμους, παίρνοντας πολύ λιγότερα από αυτά που ζητούσαν. Και η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ως επικοινωνιακά τρυκ διάφορες δράσεις, όπως η διακομματική για το αγροτικό. Δίχως επιστήμονες, δίχως ειδικούς. Απλά να συζητούν οι πολιτικοί για κάτι που αρκετοί από αυτούς δεν τα γνωρίζουν.

Αλλά και στο θέμα τη ακρίβειας όσο και εάν προσπαθεί ο υπουργός Ανάπτυξης, Τάκης Θεοδωρικάκος, η συνολική εικόνα που έχουν οι πολίτες είναι ότι δεν έχει επιλυθεί κανένα απολύτως πρόβλημα και σίγουρα εκνευρίζονται όταν ακόμη μετά από πέντε χρόνια ακούν για εισαγόμενη ακρίβεια.

Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι το κόμμα Καρυστιανού, αλλά και το κόμμα Τσίπρα που αναμένεται να ανακοινωθεί τους επόμενους μήνες μοιάζουν ως μάννα εξ ουρανού για την κυβέρνηση για να ξεπερνά σημαντικά θέματα της καθημερινότητας. Όμως στο τέλος της ημέρας, όταν φτάσουμε στην τελική ευθεία για τις εκλογές, οι ψηφοφόροι θα επιλέξουν το ποιος πιθανότατα θα τους κάνει πιο βιώσιμη την καθημερινότητα. Οπότε γι’ αυτό θα κριθεί η κυβέρνηση και όχι για τα επικοινωνιακά τρυκ που χρησιμοποιεί από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε την εξουσία.