Μαξίμου Α.Ε.: Η θεσμική αγχόνη, η κωμωδία των αναπληρωματικών και η ευρωπαϊκή Νέμεσις του ΟΠΕΚΕΠΕ

Γράφει η «Άγρια Μέλισσα» (*)

Αν το πρώτο μέρος της ανάλυσής μας επικεντρώθηκε στη «γενεαλογία» της εκτροπής και στη δόλια αρχιτεκτονική του «Επιτελικού Κράτους», το δεύτερο μέρος αφορά αποκλειστικά την τελική της φάση: την πλήρη στεγανοποίηση της εξουσίας. Η πρόταση του Πρωθυπουργού για την καθιέρωση του απόλυτου ασυμβίβαστου μεταξύ υπουργικού και βουλευτικού αξιώματος, δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι η μεθοδευμένη μετατροπή της Ελληνικής Δημοκρατίας σε μια ιδιωτική επιχείρηση. Είναι η ύστατη προσπάθεια ενός ανθρώπου να λειτουργήσει ως απόλυτο «αφεντικό» της χώρας, καταλύοντας κάθε ουσία της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας μας.

1] Η Παγίδα του Ασυμβίβαστου και οι Όμηροι «Βουλευτές-Μπαλαντέρ»

Το αφήγημα του Μεγάρου Μαξίμου προσπαθεί να μας πείσει ότι με το ασυμβίβαστο, ο υπουργός δεν θα «κυνηγάει σταυρούς» και, άρα, θα είναι απρόσβλητος από τη διαφθορά. Πίσω όμως από αυτό το ιλουστρασιόν παραμύθι κρύβεται η απόλυτη αλλοίωση της κοινοβουλευτικής ευθύνης.

Ας εξετάσουμε πώς ακριβώς έχει σχεδιαστεί αυτός το συνταγματικό ανέκδοτο. Στο μοντέλο που προτείνει ο κ. Μητσοτάκης, αν ένας εκλεγμένος βουλευτής ορκιστεί υπουργός, η βουλευτική του ιδιότητα αναστέλλεται. Στη θέση του, στα έδρανα της Βουλής, καλείται να καθίσει ο πρώτος επιλαχών, ο αναπληρωματικός. Αν, όμως, αυτός ο υπουργός παυθεί για οποιονδήποτε λόγο από τον Πρωθυπουργό –είτε σε έναν αιφνίδιο ανασχηματισμό είτε λόγω μιας διαφωνίας– τότε επιστρέφει αυτομάτως στη θέση του βουλευτή. Και τι γίνεται με τον αναπληρωματικό; Παίρνει κυριολεκτικά πόδι και πάει σπίτι του!

Εδώ γεννιέται η απόλυτη κοινοβουλευτική ιλαροτραγωδία: η δημιουργία των «βουλευτών-μπαλαντέρ». Αυτοί οι άνθρωποι που θα περάσουν το κατώφλι της Βουλής ως αναπληρωματικοί, δεν πρόκειται ποτέ να ασκήσουν ικανή και αυτόνομη πολιτική. Θα ζουν διαρκώς σε καθεστώς απόλυτης ομηρίας, με την αγωνία ότι ανά πάσα στιγμή το Μαξίμου μπορεί να καρατομήσει τον υπουργό, εκδιώκοντάς τους από το Κοινοβούλιο σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Η Βουλή μετατρέπεται σε ένα απέραντο παιχνίδι «καρουζέλ», όπου ο βουλευτής είναι ένας αναλώσιμος κομπάρσος. Και την ίδια ώρα, ο εξωκοινοβουλευτικός πλέον Υπουργός, τρέμοντας μην χάσει την καρέκλα του, μετατρέπεται στον πιο άβουλο, πειθήνιο υπάλληλο του Πρωθυπουργού.

2] Το Παραμύθι των «Ξένων Μοντέλων»

Για να χρυσώσουν το χάπι αυτής της εκτροπής, οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές επικαλούνται μανιωδώς τα ξένα παραδείγματα, και συγκεκριμένα το μοντέλο των ΗΠΑ ή της Γαλλίας. Πρόκειται για μια απύθμενη πολιτική απάτη.

Το επιχείρημά τους καταρρέει σε δύο επίπεδα. Αφενός, και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για εντελώς διαφορετικά πολιτεύματα: Προεδρικό στις ΗΠΑ και Ημιπροεδρικό στη Γαλλία, σε ευθεία αντίθεση με το δικό μας πολίτευμα. Αφετέρου –και εδώ κρύβεται η ουσία– και στις δύο αυτές χώρες λειτουργούν πανίσχυρα σώματα που διασφαλίζουν τον αυστηρό έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας. Υπάρχει Γερουσία, υπάρχει Κογκρέσο, υπάρχει Εθνοσυνέλευση με ισχυρά θεσμικά αντίβαρα. Ο Πρόεδρος Μακρόν ή ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν είναι ανέλεγκτοι. Αντίθετα, ο κ. Μητσοτάκης δεν επιθυμεί κανένα απολύτως αντίβαρο. Ζητά τις υπερεξουσίες ενός Προέδρου, αλλά με μια Βουλή-διακοσμητικό χειροκροτητή, απαιτώντας τον ρόλο ενός σύγχρονου μονάρχη.

3] Από τις Διακηρύξεις Διαφάνειας στην Ευρωπαϊκή Σύγκρουση

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του πολιτικού εμπαιγμού, αρκεί να θυμηθεί τις ιλουστρασιόν διακηρύξεις –αυτά τα tweets– με τα οποία ο κ. Μητσοτάκης φλόμωσε στο ψέμα τους Έλληνες. Ο άνθρωπος που κάποτε διακήρυττε ότι «η διαφάνεια είναι οξυγόνο για τη δημοκρατία» και πως «ο έλεγχος της εξουσίας δεν είναι επιλογή, είναι υποχρέωση», υποσχόμενος να τελειώσει με «τον παλαιοκομματισμό και τις πελατειακές σχέσεις», είναι ο ίδιος που σήμερα επιβάλλει υπουργούς-υπαλλήλους μακριά από τον λαϊκό έλεγχο.

Αυτή ακριβώς η ρητορική περί «διαφάνειας» και «ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης» αποτελεί τον τέλειο, έστω και ειρωνικό, συνδετικό κρίκο για να περάσουμε στην απόλυτη τρέλα που επικρατεί σήμερα με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) και τις δικογραφίες που έστειλε στη Βουλή. Μια βαθιά θεσμική κρίση, όπου το υποτιθέμενο μεταρρυθμιστικό προφίλ του Μαξίμου συγκρούεται βίαια με τις αδιανόητες πρακτικές του «Επιτελικού Κράτους» στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ.

4] Το Χρονικό της Σήψης και η Παγίδα των Επισυνδέσεων

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αναδεικνύει την παθογένεια ενός συστήματος που χρησιμοποιεί τους θεσμούς ως κομματικό τσιφλίκι. Ας δούμε πώς ξετυλίχθηκε αυτό το κουβάρι. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) άρχισε να ερευνά το όργιο των αγροτικών επιδοτήσεων το 2021. Το 2022, αφού συγκέντρωσε έναν ικανό όγκο στοιχείων, τα απέστειλε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθήνας. Όταν, το 2023, η ελληνική εισαγγελία επέστρεψε τη δικογραφία με νέα δεδομένα, η EPPO προχώρησε στο πιο καθοριστικό βήμα: διέταξε επισυνδέσεις στα τηλέφωνα των προϊσταμένων του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Από αυτές τις νομίμως διαταχθείσες τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, οι οποίες εκτελέστηκαν από την Ελληνική Αστυνομία, αποκαλύφθηκε το γλέντι με τα ρουσφέτια. Προέκυψαν ξεκάθαρες συνομιλίες των προϊσταμένων του οργανισμού με υπουργούς και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι ζητούσαν απροκάλυπτα παράνομες διευθετήσεις για τους ψηφοφόρους τους. «Φορετά» ρουσφέτια, πελατειακές σχέσεις και «χεράτη» εξαγορά ψήφων με ευρωπαϊκά κονδύλια.

Σήμερα, γινόμαστε μάρτυρες μιας κωμικοτραγικής κατάστασης. Οι εμπλεκόμενοι βουλευτές και τα στελέχη φωνασκούν στα τηλεοπτικά πάνελ και στα ραδιόφωνα, πασχίζοντας να αποδείξουν την αθωότητά τους για στοιχεία που κανονικά θα έπρεπε να καταθέσουν στην προανακριτική της Βουλής ή στους εισαγγελείς όταν κληθούν. Οι 11 βουλευτές και τα πρώην κυβερνητικά στελέχη, βάσει νόμου, θεωρούνται επί του παρόντος απλώς ύποπτοι λόγω αποχρωσών ενδείξεων. Η ποινική δίωξη δεν έχει καν ασκηθεί ακόμα, καθώς προϋποθέτει την άρση της ασυλίας τους.

Ο λόγος που παρελαύνουν στα ΜΜΕ είναι οφθαλμοφανής: ασκούν «δικαστική επικοινωνία». Θέλουν να προκαταλάβουν την κοινή γνώμη, βαφτίζοντας το διαβιβαστικό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ως «πολιτική επίθεση». Ζήτησαν, μάλιστα, οι ίδιοι ομόφωνα την άρση της ασυλίας τους στις 7 και 8 Απριλίου 2026, όχι από αγάπη για τη διαφάνεια, αλλά ως ξεκάθαρη στρατηγική άμυνας. Προσπαθούν να πείσουν ότι αν διωχθούν, θα πρόκειται για «σκευωρία».

Εδώ το σύστημα ενεργοποιεί και την αγαπημένη του ασπίδα: το περιβόητο Άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών. Η EPPO αναγκάστηκε να τεμαχίσει την έρευνά της και να στείλει τα στοιχεία για τους Υπουργούς στη Βουλή, επειδή η ελληνική νομοθεσία της απαγορεύει την απευθείας δίωξή τους. Ο Πρωθυπουργός γνωρίζει καλά πως η κοινοβουλευτική του πλειοψηφία θα λειτουργήσει για ακόμα μία φορά ως το «πλυντήριο» της εκτελεστικής εξουσίας. Ήδη πολλοί βουλευτές της ΝΔ δηλώνουν ότι το σκέφτονται αν θα παραβρεθούν στην ψηφοφορία για την άρση ασυλίας των βουλευτών! Γιατί άραγε;

5] Το Διάγγελμα της 6ης Απριλίου 2026: Το Μανιφέστο της Καθεστωτικής Αλαζονείας

Το πιο εξωφρενικό στοιχείο αυτής της υπόθεσης, ωστόσο, δεν είναι οι πράξεις των βουλευτών, αλλά η αντίδραση του ίδιου του Πρωθυπουργού. Το διάγγελμά του την 6η Απριλίου 2026 αποτελεί μια ωμή παρέμβαση και μια κυνική ομολογία εξουσίας.

Σε μια αποστροφή του λόγου του, δήλωσε: «Ζητώ από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, μετά την άρση της ασυλίας των Βουλευτών μας, να προχωρήσει ταχύτατα σε όλες τις ανακριτικές ενέργειες και να αποφανθεί αν, σε πόσους και σε ποιους προτίθεται να ασκήσει διώξεις. Και όταν λέω ταχύτατα, το εννοώ… έχουν συνεπώς το ελάχιστο δικαίωμα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους», επικαλούμενος μάλιστα τον δυτικό νομικό πολιτισμό και το τεκμήριο της αθωότητας.

Από πότε ο Πρωθυπουργός μιας χώρας «διατάζει» την ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη να κινηθεί «ταχύτατα» και το… εννοεί; Αυτή η ρητορική λειτουργεί ως έμμεσος εκβιασμός: προσπαθεί να επιβάλει ρυθμό στην έρευνα, μετατοπίζοντας την εστίαση από την απάτη εκατομμυρίων στην «πολιτική ταλαιπωρία» των στελεχών του.

Παράλληλα, η εργαλειοποίηση του «τεκμηρίου αθωότητας» είναι προκλητική. Άραγε, η EPPO παραβιάζει το τεκμήριο αθωότητας κάποιου όταν απλώς εφαρμόζει το Άρθρο 62 του Συντάγματος και στέλνει τα ευρήματά της στη Βουλή για να ζητήσει την άρση της ασυλίας; Η απάντηση είναι όχι. Είναι μια απολύτως τυπική, νόμιμη ενέργεια. Το κόμμα στο οποίο κατάντησε η ΝΔ επί Μητσοτάκη, που διαμηνύει σε κάθε τόνο πως σέβεται τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, αποδεικνύει τελικά πως σέβεται μόνο μια δικαιοσύνη που ελέγχεται απόλυτα από το ίδιο.

Η απόλυτη αποδρομή στον λόγο του Πρωθυπουργού, όμως, ήρθε με την εξής φράση: «Το δε υλικό πάνω στο οποίο εδράζει τα αιτήματά της είναι προϊόν νόμιμων επισυνδέσεων που έγιναν από τις διωκτικές αρχές και πάλι αυτής της κυβέρνησης. Χωρίς να υπάρξει, προφανώς, καμία παρέμβαση στο έργο τους. Αφορώντας, βέβαια, συμβάντα όχι σημερινά, αλλά του 2021.»

Αυτές οι λίγες λέξεις είναι το απαύγασμα της θεσμικής εκτροπής:

Οι διωκτικές αρχές «αυτής» της κυβέρνησης: Εδώ και 7 χρόνια η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη δεν ανήκουν στο Ελληνικό Κράτος, αλλά αντιμετωπίζονται ως ιδιοκτησία, ως κτήμα της οικογένειας Μητσοτάκη. Το γεγονός ότι επικοινωνεί στον λαό πως οι αρχές του ανήκουν, αποδεικνύει τον πλήρη έλεγχο. Όσο για το «χωρίς να υπάρξει παρέμβαση», ομολογεί κυνικά ότι η μη παρέμβαση είναι επιλογή και χάρη του ηγεμόνα, υπονοώντας πως αν ήθελε, θα είχε παρέμβει.

Η παρελκυστική αναφορά στο 2021: Ο Πρωθυπουργός επιχειρεί πλύση εγκεφάλου στους πολίτες. Προσπαθεί να περάσει το μήνυμα ότι η EPPO το 2026 ασχολείται ξαφνικά με «παλιά» γεγονότα, καλλιεργώντας υποψίες. Η αλήθεια είναι ότι μια τεράστια έρευνα, με άρσεις απορρήτου, ψηφιακά αρχεία και παρακολουθήσεις, βρίσκεται στα απολύτως εύλογα χρονικά της πλαίσια. Βλέπετε, η σήψη απαιτεί χρόνο για να τεκμηριωθεί νομικά.

6] Η Διεθνής Απομόνωση και η Σκοτεινή Θεωρία Συνωμοσίας

Μπροστά στα αδιάψευστα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, το σύστημα αμύνεται με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει: επιτιθέμενο. Βουλευτές και υπουργοί διακινούν άμεσα ή έμμεσα ότι η EPPO και η ίδια η Λάουρα Κοβέσι υποκινούνται από «σκοτεινές δυνάμεις» που θέλουν την πτώση της κυβέρνησης. Η οικογένεια Μητσοτάκη έχει αποδείξει ότι όταν δεν μπορούν να ελέγξουν κάποιο πρόσωπο ή θεσμό, τον βαφτίζουν «εχθρό». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επαναλαμβάνει ακριβώς το οικογενειακό μοτίβο του πατέρα του από το 1993, βαφτίζοντας τη διαφθορά «σκευωρία».

Αυτή η θεσμική αλαζονεία είναι ακραία επικίνδυνη. Ήδη στις 8 Απριλίου 2026, έφτασε στη Βουλή και τρίτη δικογραφία που ανεβάζει τον αριθμό των εμπλεκόμενων πολιτικών προσώπων στους 20. Δεν μιλάμε για μια κακιά στιγμή, αλλά για ένα καλοκουρδισμένο κύκλωμα. Η κακοδιαχείριση των πόρων του ΟΠΕΚΕΠΕ και η άρνηση συνεργασίας της κυβέρνησης με τις ευρωπαϊκές αρχές θέτουν την Ελλάδα σε άμεσο κίνδυνο αναστολής των ευρωπαϊκών κονδυλίων, τιμωρώντας τους ίδιους τους αγρότες για χάρη των κομματικών εργολάβων.

Η Ασπίδα του Ασυμβίβαστου και η Κατάρρευση της Βιτρίνας

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που στα ψηφιακά του μανιφέστα θα «έκοβε τα χέρια» των διεφθαρμένων, σήμερα χρησιμοποιεί την πρωθυπουργική του ισχύ για να εκφοβίσει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και να προστατεύσει τον κομματικό του στρατό.

Υπό αυτό το πρίσμα, κατανοούμε πλήρως τον σκοπό του ασυμβίβαστου που επιθυμεί διακαώς να νομοθετήσει. Δεν αποτελεί τολμηρή μεταρρύθμιση· είναι η έσχατη προσπάθεια ενός καθεστώτος που σαπίζει από μέσα, να αλλάξει απλώς τη βιτρίνα του. Ομηροποιώντας τους βουλευτές και δημιουργώντας υπουργούς-υπαλλήλους, ο Πρωθυπουργός επιχειρεί να στεγανοποιήσει το κράτος απέναντι σε οποιονδήποτε έλεγχο, στήνοντας μια «Δημοκρατία» στα μέτρα της εταιρείας του. Όμως, το Επιτελικό του Κράτος εγκλωβίστηκε στα ίδια του τα δίχτυα. Και η ιστορία αυτή δεν θα λήξει με κραυγές αθωότητας στα τηλεοπτικά παράθυρα, αλλά απέναντι στο αμείλικτο βλέμμα της Ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης. Τουλάχιστον αυτή είναι στ’ αλήθεια ανεξάρτητη και δεν παίρνει χαμπάρι από τα νταϊλίκια του αγά μας…

 

 

 

 (*) Η «Άγρια Μέλισσα» είναι δικηγόρος αρθρογράφος