«Δέσμιος» της Τουρκίας και του… Ντίλιαν ο Μητσοτάκης

Υπάρχει μια επιβεβαιωμένη πολιτική αρχή που λέει ότι οι εκλογικοί αιφνιδιασμοί δεν προαναγγέλλονται και πως οι πρωθυπουργοί δεν «στήνουν» κάλπες όταν το επιβάλλει το ημερολόγιο, αλλά όταν θεωρούν ότι το επόμενο διάστημα μπορεί να είναι χειρότερο από το σημερινό.

Γι’ αυτό και πίσω από τις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027, όλο και περισσότεροι αναρωτιούνται αν τελικά η πραγματική ημερομηνία της εκλογικής μάχης βρίσκεται πολύ πιο κοντά, όπως λ.χ. την δεύτερη Κυριακή του Οκτώβρη.

Αιτία; Ότι όσο το σύστημα Μαξίμου επιμένει να μιλά για σταθερότητα, τόσο οι εξελίξεις συσσωρεύονται απειλητικά γύρω του. Η ακρίβεια παραμένει η μεγαλύτερη κοινωνική πληγή. Το ζήτημα του Κράτους Δικαίου εξακολουθεί να επιστρέφει σταθερά στις ευρωπαϊκές εκθέσεις.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών, παρά τις κυβερνητικές προσπάθειες να θεωρηθεί «κλειστό κεφάλαιο», αρνείται πεισματικά να φύγει από την επικαιρότητα.

Όσο για τον μόνιμο εθνικό κίνδυνο που λέγεται Τουρκία, σκυλεύει καθημερινά το πτώμα της «Διακήρυξης Φιλίας και Καλής Γειτονίας» που είχε τη φαεινή ιδέα να υπογράψει τον Δεκέμβριο του 2023 στην Αθήνα ο «Μωυσής» Κυριάκος με τον «σουλτάνο» Ερντογάν.

Με το εγχώριο πολιτικό σκηνικό να βρίσκεται σε φάση πλήρους αναδιάταξης, λόγω και των καινούργιων κομμάτων που γεννιούνται, δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί ότι για πρώτη φορά μετά το 2023, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλέπει απέναντί του να σχηματίζονται τόσοι πολλοί κίνδυνοι να απειλούν την επιτελική εξουσία του.

Τι κάνει ένας πρωθυπουργός σαν τον Κυριάκο όταν βρεθεί σε τέτοια θέση; Πρώτα ανοίγει το πουγκί και μετά «τρεχάτε ποδαράκια μου». Όπερ μεθερμηνευόμενο:

α) Θα κοιτάξει να αξιοποιήσει το δημοσιονομικό τράτο που άφησε την Τετάρτη η Κομισιόν της φίλης Ούρσουλα ανοίγοντας ρήτρα διαφυγής και για την ενέργεια (σ.σ. κατά τα πρότυπα των αμυντικών εξοπλισμών) συνολικού ύψους 1,5 δισ. ευρώ για δύο χρόνια. Με αυτό τον κουμπαρά η κυβέρνηση θα εμφανιστεί ως διαχειριστής ενός νέου κύκλου πόρων και επενδύσεων –δεδομένου ότι απαγορεύονται από αυτό το πακέτο οι παροχές τύπου fuel pass– και θα παπαγαλίσει ένα αφήγημα επιτυχίας που μπορεί να πουληθεί πολιτικά πριν οι πολίτες αρχίσουν να αναρωτιούνται πού ακριβώς κατέληξαν τα χρήματα που ποτέ δεν είδαν.

β) Θα επιδιώξει να εκμεταλλευτεί πολιτικά και προς όφελός του τον χρόνο από το φθινόπωρο μέχρι τον προσεχή Δεκέμβριο. Προς τι η φούρια; Πρώτον, διότι τον Οκτώβρη η Τουρκία θα μας ξεφουρνίσει, όπως διαρρέεται, ακόμη ένα casus belli με τη νομοθέτηση του αναθεωρητικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», με όποια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ απειλή αυτό συνεπάγεται επί του πεδίου για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας. Δεύτερον, διότι τον Δεκέμβρη έχει προσδιοριστεί η δίκη στο Εφετείο των 4 επιχειρηματιών που καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε φυλακίσεις-μαμούθ για την υπόθεση των υποκλοπών μέσω του Predator.

Με τον ιδρυτή της Intellexa, Ταλ Ντίλιαν, να στέλνει απανωτά μηνύματα στο Μαξίμου (σ.σ. το τελευταίο μέσω του άρθρου του στην Εφημερίδα των Συντακτών) ότι η εταιρεία του απλώς πωλούσε ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ και ΟΧΙ ΣΕ ΙΔΙΩΤΕΣ τα κατασκοπευτικά συστήματα και δεν τα λειτουργούσε η ίδια, οι επιτελάρχες της Ηρώδου Αττικού είναι εύλογο να αγχώνονται για το αν ο έφεδρος συνταγματάρχης των Δυνάμεων Άμυνας του Ισραήλ έχει «αποδείξεις και ονόματα» να δώσει προκειμένου να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Ο συνδυασμό των παραπάνω συνθέτουν ένα πολιτικό ηφαιστειακό μάγμα που ψάχνει μια ρωγμή για να «αποδράσει». Και για έναν πρωθυπουργό που έχει χτίσει (με ψευδεπίγραφο όπως αποδεικνύεται τρόπο…) μεγάλο μέρος της πολιτικής του εικόνας πάνω σε έννοιες όπως η αριστεία και η σταθερότητα, η πιθανότητα της έκρηξης δεν είναι εύκολα διαχειρήσιμη.

Όσο λοιπόν οι επιτελικές ανορθογραφίες στήνουν χορό τραγουδώντας σαν παράξενη ηχώ τους στίχους του υπέροχου Μιχάλη Γκανά «Να δεις τι σου ‘χω για μετά», το στρίβειν δια της κάλπης μοιάζει «μια κάποια λύσις» που θα έλεγε κι ο Καβάφης.

Ακόμη κι αν δεν είναι νικηφόρα…