Ο «τραμπικός» Αντώνης και ο «αντιστασιακός(;)» Κυριάκος (α-λα καρτ)

Λίγη ώρα έχει περάσει από τη δήλωση-υπενθύμιση του Αντώνη Σαμαρά στον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι θυμάται επιλεκτικά και κατά το δοκούν το Διεθνές Δίκαιο και σε διάφορα πηγαδάκια άρχισαν κάποιες δειλές αναρωτήσεις, αν ο Μεσσήνιος πρώην πρόεδρος της ΝΔ έφτασε στο σημείο να υπερασπιστεί έναν δικτάτορα σαν τον Νικολάς Μαδούρο μόνο και μόνο για να αντιπολιτευτεί τον Κυριάκο.

Ακόμη κι αν θεωρηθεί αθώα η παραπάνω απορία, είναι προφανές πως όσοι την εκφράζουν ή δεν διάβασαν καλά τη δήλωση του Σαμαρά ή δεν ξέρουν καθόλου τον πρώην πρωθυπουργό ή και τα δύο. Καταρχάς στις μόλις 61 λέξεις της δήλωσής του ο Σαμαράς δεν αναφέρει ούτε μία φορά τη λέξη «Μαδούρο». Επομένως δεν τίθεται θέμα υποστήριξης του Βενεζουελάνου δικτάτορα.

Κατά δεύτερον, όποτε ο Μεσσήνιος  ενίσταται το κάνει υπό το πρίσμα του εθνικού συμφέροντος. Και στην περίπτωση της τοποθέτησης Μητσοτάκη για τις πρωτόγνωρες εξελίξεις στη Βενεζουέλα έκανε ακριβώς αυτό: υπογράμμισε ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν μπορεί να επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο όταν η Τουρκία συνεχίζει την εισβολή στην Κύπρο και απειλεί την ελληνική κυριαρχία σε Θράκη και Αιγαίο, αλλά την ίδια ώρα να το ξεχνά και να νομιμοποιεί δια της σιωπής του την καταδρομική εισβολή ενός κράτους σε ένα άλλο κράτος και την απαγωγή ενός πολιτικού, έστω κι αν ο τελευταίος είναι δικτάτορας και όπως λένε οι ΗΠΑ ναρκέμπορος.

Αυτό που, επομένως, έκανε ο Σαμαράς ήταν να υπερασπιστεί το δέον γενέσθαι στα εθνικά θέματα και όχι τον Μαδούρο. Άλλοι είναι εκείνοι που πρέπει να αναρωτηθούν πώς και γιατί έγιναν όψιμοι υπερασπιστές του Τραμπ ανακαλύπτοντας πως «τα φύλλα είναι δύο», η παράνομη μετανάστευση είναι πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί με δρακόντεια μέτρα και ότι πρέπει να ξαναδούμε τα θέματα της «πράσινης» ενέργειας.

Όταν, βεβαίως, τα έλεγε αυτά ο Σαμαράς τον κατηγορούσαν για «τραμπικό» και τώρα που ο Μεσσήνιος καυτηρίασε την «αμνησία» του Κυριάκου να πει έστω και μία λέξη για το Κυπριακό, τη Θράκη και το Αιγαίο χαρακτηρίζεται «υποστηρικτής του Μαδούρο» και ο Μητσοτάκης «αντιστασιακός(;).

Προφανώς επειδή δεν τολμούν να πουν ότι με τις δηλώσεις του για τη Βενεζουέλα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδόμησε το μοναδικό σταθερό όπλο της ελληνικής διπλωματίας απέναντι στον αναθεωρητισμό που είναι το Διεθνές Δίκαιο.  Όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός δηλώνει ότι «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλήσουμε για τη νομιμότητα» μιας στρατιωτικής επέμβασης, ουσιαστικά νομιμοποιεί το δόγμα της «διπλωματίας των κανονιών».

Γι’ αυτό, άλλωστε, στην Άγκυρα ήδη πανηγυρίζουν, αφού όταν ένας Έλληνας πρωθυπουργός αποδέχεται να μπει η νομιμότητα «σε παρένθεση» όταν κριθεί αναγκαίο, είναι σαν να νομιμοποιεί ότι το ίδιο μπορεί να συμβεί αύριο στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σημειωτέον ότι μετά από τις δηλώσεις Μητσοτάκη παρόμοιο πανηγύρι στήθηκε και στα Σκόπια, με τον Σκοπιανό πρωθυπουργό να αξιοποιεί ακριβώς αυτή τη ρητορική για να μιλήσει για «αδικίες» και να παρουσιάσει τη χώρα του ως διαχρονικό θύμα ενός διεθνούς συστήματος που εφαρμόζει επιλεκτικά τους κανόνες. Μωραίνει κύριος ον βούλεται απωλέσαι…

Για κατακλείδα και μια ερώτηση κρίσεως: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε να σχολιάσει την αμερικανική επιχείρηση σύλληψης του Μαδούρο προτάσσοντας το ζήτημα του δικτατορικού καθεστώτος στη Βενεζουέλα. Να συμπεράνει, δηλαδή, κάποιος οτι η απόλυτη σιωπή Μητσοτάκη στην προ δύο εβδομάδων απόφαση Τραμπ να δώσει χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας που εξέτιε ποινή 45 χρόνων για λαθρεμπόριο ναρκωτικών -καταδικασμένος από Αμερικανούς εισαγγελείς-, σημαίνει και αυτοδίκαιη “υποστήριξη σε έναν ναρκέμπορο”;

Ας απαντήσουν (ΣΕ ΟΛΑ) όσοι ανησυχούν ότι ο Αντώνης Σαμαράς έγινε δικηγόρος υπεράσπισης του διαδόχου του Ούγκο Τσάβες…