Όχι άλλα «καλάθια» Θεσσαλονίκης

Κάθε αρχή Σεπτέμβρη τα φώτα της οικονομικό-πολιτικής ράμπας ανάβουν στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και οι αρχηγοί των κομμάτων στήνουν την ετήσια βιτρίνα τους. Η φετινή βερσιόν της ΔΕΘ που «κατοσταρίζει» από την πρώτη διοργάνωσή της, η τελετουργία δεν αποτελεί εξαίρεση, με μόνη ίσως διαφορά ότι μετά από αρκετά χρόνια έχει έντονο προεκλογικό κι όχι μετεκλογικό άρωμα όπως το 2019, το 2023 και το 2024.

Αυτό πρακτικά σημαίνει  ότι οι… καλαθούνες με τα κομματικά δώρα που θα διαφημιστούν στους πολίτες πάνε κι έρχονται. Αν και προκλητικά αντιθεσμικά, ποδαρικό στα «ΘΑ» έκανε την Τετάρτη ο Αλέξης Τσίπρας υποσχόμενος σχεδόν τα πάντα: από κατώτατο μισθό στα €1.000, αυξήσεις στο Δημόσιο, ΦΠΑ 6% και δωρεάν εισιτήρια για τις αστικές συγκοινωνίες.

Το βράδυ του Σαββάτου και το μεσημέρι της Κυριακής είναι η σειρά του Κυριάκου Μητσοτάκη να πλειοδοτήσει, με όλες τις πληροφορίες να συγκλίνουν ότι ο βαθμός… γαλαντομίας του πρωθυπουργού και πρόεδρου της Ν.Δ. θα κυμανθεί μεταξύ 1,5 και 2 δισ. ευρώ.

Το συμπέρασμα είναι ευκολονόητο. Θα γίνουμε θεατές και ακροατές δύο παρόμοιων αφηγημάτων, που θα είναι αμπαλαρισμένα σε διαφορετικές συσκευασίες, αλλά κάτω από την κόλλα περιτυλίγματος θα κρύβουν την ίδια επικίνδυνη επιδίωξη να υφαρπάξουν μέσω της παροχολογίας την ψήφο των πολιτών στις επερχόμενες κάλπες.

Η αλήθεια είναι ότι σε αυτή την κούρσα των υποσχέσεων η μητοτακική Ν.Δ. έχει το προβάδισμα έναντι της  τσιπρικής ΕΛΑΣ. Τα δημόσια έσοδα υπεραποδίδουν (λόγω της ακρίβειας), το Μαξίμου διαφημίζει την αμφιβόλου σοβαρής χρησιμότητας πρόωρη αποπληρωμή του χρέους για να δείξει ότι κάνει νοικοκυρεμένη διαχείριση –το ότι τα τραπεζικά χρέη του κόμματος είναι στον Θεό είναι από άλλο ανέκδοτο), αλλά στην πραγματικότητα όσα υπόσχονται προεκλογικά από τη ΔΕΘ τόσο ο Μητσοτάκης όσο και ο Τσίπρας είναι τσιτάτα γραμμένα στην άμμο της θάλασσας.

Αρκεί μόνο η υπενθύμιση ότι η επίσημη πρόβλεψη για την ανάπτυξη του 2026 αναθεωρήθηκε προς τα κάτω, από 2,4% σε 2%, ενώ η εκτίμηση για τον πληθωρισμό ανέβηκε από 2,2% σε 3,2%. Με απλά λόγια, ο σημερινός δημοσιονομικός χώρος δεν αποτελεί λευκή επιταγή τετραετίας, όταν μάλιστα η διεθνής αβεβαιότητα, η ενεργειακή ανασφάλεια και ο καλπασμός των ανατιμήσεων μπορούν να καταπιούν έναν σχεδιασμό πολύ πριν σβήσει το χειροκρότημα.

Ο νυν κυβερνήτης και επίδοξος αντικαταστάτης του πρέπει να καταλάβουν ότι οι πολίτες που ΔΕΝ θα τους χειροκροτήσουν στο Βελλίδειο, ούτε στη γυάλα του Μαξίμου ζουν ούτε τρέφονται με τα υπολογιστικά φύλλα του υπουργείου Οικονομικών. Ζουν ανάμεσα στο σούπερ μάρκετ, στο ενοίκιο, στο ρεύμα και στον μήνα που περισσεύει όταν τελειώνει ο μισθός.

Γι’ αυτό και δεν αντέχουν ακόμη μία δημοπρασία παροχών. Αυτό που χρειάζονται είναι σταθερούς μισθούς που να μην τους μασουλάει βασανιστικά η ακρίβεια, προσιτή κατοικία, λιγότερη φορολόγηση της εργασίας, δημόσια Υγεία και Παιδεία, παραγωγικές επενδύσεις και περιφέρεια που να μη μαραζώνει.

Χρειάζονται να πειστούν από ένα σχέδιο που να μετριέται σε θέσεις εργασίας, δημογραφική αντοχή και κοινωνική κινητικότητα, όχι σε χειροκροτήματα στο Βελλίδειο. Και πάνω απ’ όλα χρειάζονται έναν απολογιστικό λογαριασμό για όλα όσα έταξαν τα προηγούμενα χρόνια αλλά απέτυχαν να τα υλοποιήσουν επειδή είχε προτεραιότητα ο… ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αυτού του καλαθιού το βάρος θέλουν να «ζυγίσουν» οι πολίτες για να αποφασίσουν μετά ποιος τους λέει αλήθεια και ποιοι τους ταΐζουν παραμύθια, με ή χωρίς δράκο…