Οι Γερανοί δεν ζουν πια εδώ…
Πότε θα καταλάβει ο άνθρωπος ότι αποτελεί μόνο έναν κόκκο στην πανσπερμία του Σύμπαντος;
Ήταν στην Κέρκυρα, το… μακρινό 2020, όταν στο πλαίσιο της εκδήλωσης για την έναρξη των εργασιών ενός πολυτελούς θέρετρου στον Ερημίτη, στην Κασσιόπη της Κέρκυρας, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωνε κυνικά στους φίλους του επιχειρηματίες: «Καλά κάνουμε και χτίζουμε εδώ, αφού έτσι και αλλιώς το δάσος θα καεί».(!!!) Συνολικά, κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη (από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Αύγουστο του 2026), σύμφωνα με τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Δασικών Πυρκαγιών (EFFIS) και περιβαλλοντικών οργανώσεων, έχουν καεί περίπου 4,5 έως 5 εκατομμύρια στρέμματα (περίπου 450.000-500.000 hectares) δασικής και αγροτικής γης στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το in.gr, την ίδια χρονική περίοδο έχουν καταγραφεί 50 θάνατοι από πυρκαγιές.
«Όταν το τελευταίο δέντρο θα έχει κοπεί, όταν τα ποτάμια θα έχουν μολυνθεί, όταν τα ψάρια της θάλασσας θα είναι νεκρά, τότε ο άνθρωπος θα καταλάβει ότι τα χρήματα δεν τρώγονται…» λέει ένα ινδιάνικο ρητό. «Μην καταστρέφετε τα δάση μου, τα ελάφια μου, τα ζώα μου, τα παιδιά μου…» ουρλιάζει με σπαραγμό η Μάνα Γης.
«Θα ’ρθεί μια μέρα που μ’ αυτό το σμάρι / στο μέγα θάμπος θα πετώ κι εγώ, / σαν γερανός καλώντας απ’ τα ουράνια / όλους εσάς που έχω αφήσει εδώ…» τραγούδησε η Μαργαρίτα Ζορμπαλά τους μεταφρασμένους στίχους από την πένα του Γιάννη Ρίτσου με τίτλο Οι Γερανοί. Ελπίδες απέλπιδες, αγαπημένε Ρασούλ Γκαμζάτοφ. Ξέρουν από αυτά οι Ινδιάνοι.
«Εμείς, οι γερανοί
δεν θα ξαναπετάξουμε στα Γεράνεια Όρη.
Δεν θα συντροφέψουμε τετράποδες καμένες πλέον ψυχές.
Δεν θα κουρνιάσουμε στα αγαπημένα μας απανθρακωμένα πλέον δέντρα.
Δεν θα γεννήσουμε τ’ αβγά μας,
νέοι γερανοί να βγουν από τα σωθικά μας.
Κανένας Απόλλωνας δεν θα μας αναστήσει».
Και τι κάνει η κυβέρνηση; Αναδασώσεις; Όχι βέβαια! Μας περιγελά με τη δήθεν πράσινη ενέργεια, που χωρίς φειδώ αναθέτει σε δικούς της επιχειρηματίες, αδιαφορώντας για τις συνέπειες; Μα φυσικά!!!
Αυτό δεν σημαίνει πως σήμερα δεν θα κλάψω πάνω από το νεκρό κορμί της φύσης, πως δεν θα πενθήσω για όλες εκείνες τις ψυχούλες που τόσο άδικα καταδίκασε η φυλή μου σε οικτρό θάνατο…
Αυτό δεν σημαίνει πως θα πάψω να ελπίζω πως κάποτε εμείς οι άνθρωποι, ένας κόκκος στην πανσπερμία του Σύμπαντος, θα αγαπήσουμε τη Γη, τον τοσοδούλη πλανήτη που μας φιλοξενεί με τόση υπομονή, μαζί με τα άλλα έμψυχα και άψυχα όντα, που έβαλε πλάι μας και μαζί μας για συντροφιά…
Οι γερανοί δεν πετούν πια εδώ… Τους κάψαμε, μαζί με τις φωλιές τους, μαζί με τα δέντρα τους, μαζί με τη φύση ολάκερη…
Τους κάψαμε, μαζί με το μέλλον μας…