Παναθηναϊκός: Άρχισαν τα όργανα

Το 1-1 απέναντι στην ΤΣΣΚΑ 1948 στο ΟΑΚΑ (όπως και το προηγούμενο 2-2 με την Πάκσι στο ίδιο γήπεδο για το Conference League) δεν αποτελεί απλώς ένα κακό αποτέλεσμα, αλλά την επιτομή μιας κρίσης στο ποδοσφαιρικό τμήμα του Παναθηναϊκού.

Η εμφάνιση της ομάδας επιβεβαίωσε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο ότι το «τριφύλλι» απέχει πολύ από αυτό που ονειρεύεται ο κόσμος του.

Η απόφαση της διοίκησης και του τεχνικού επιτελείου να προχωρήσουν σε σαρωτικές αλλαγές στο ρόστερ, χωρίς να εξασφαλίσουν έναν σταθερό κορμό, δεν φαίνεται να αποδίδει.

Η εικόνα ενός ασύνδετου συνόλου που παρουσιάστηκε στο χορτάρι του ΟΑΚΑ στα δυο παιχνίδια, δίνει την αίσθηση ότι ο σύλλογος αντί να κάνει βήματα προς τα εμπρός (με δεδομένο μάλιστα ότι έπεσαν 30 εκατ. ευρώ στις μεταγραφές, ενώ άλλαξε και ο προπονητής) παραμένει σε μια οδυνηρή στασιμότητα για το κύρος και το βάρος της φανέλας του.

Η μέχρι στιγμής αγωνιστική εικόνα του Παναθηναϊκού χαρακτηρίζεται από  τακτικά αδιέξοδα και χτυπητές αδυναμίες. Η ομάδα έδειχνε δυσκίνητη, προβλέψιμη και ανίκανη να τροφοδοτήσει ορθόδοξα την επιθετική της γραμμή. Η μεσαία γραμμή μετατράπηκε σε μια ζώνη αναχαίτισης, η οποία όμως στερούταν παντελώς επιθετικής πνοής. Κάποιοι τύποι με πράσινα έτρεχαν στο γήπεδο (και στα δυο παιχνίδια) χωρίς ένα πλάνο, αλλά και κυρίως χωρίς τη δυνατότητα να προσφέρουν στον κόσμο λίγο θέαμα και να πάρουν ένα αποτέλεσμα απέναντι σε μέτριες ομάδες στα προκριματικά του Conference League.

Όλες οι γραμμές είχαν πρόβλημα. Στην άμυνα έγιναν τραγικά λάθη τοποθέτησης,υπήρχε έλλειψη συγκέντρωσης και πλήρης απουσία αλληλοκάλυψης. Οι αντίπαλοι επιθετικοί έβρισκαν εύκολα διαδρόμους προς την εστία, καθώς η αμυντική τετράδα δεν είχε την απαίτηση να παίξει με τη σκληράδα και την ένταση που επιβάλλει μια ευρωπαϊκή αναμέτρηση.

Αυτή η ευάλωτη ανασταλτική συμπεριφορά ενισχύει τον προβληματισμό γύρω από τον μεταγραφικό σχεδιασμό, με παίκτες όπως ο Τσάπρας ενώ ερωτηματικά δημιουργούνται  και ως προς την γραμμή των χαφ και την επίθεση, όπου ο Ραστόντερ (που αντικατέστησε τον άρρωστο Τεττέη) βρέθηκε στο επίκεντρο της κριτικής.

Στο τέλος του αγώνα με τους Βούλγαρους ο κόσμος αποδοκίμασε τους παίκτες καθώς μάλλον έκρινε ότι είναι αδικαιολόγητα τα χρήματα που δαπανήθηκαν για αυτές τις προσθήκες, καθώς οι συγκεκριμένοι παίκτες δείχνουν αδυναμία να προσφέρουν την απαιτούμενη ποιοτική αναβάθμιση και να πάνε τον Παναθηναϊκό πιο μπροστά.

Αυτή η απογοητευτική εικόνα προκάλεσε την άμεση και έντονη οργή του κόσμου, ενώ προκάλεσε και ερωτηματικά για το μέλλον του Παναθηναϊκού.  Στο στόχαστρο της κριτικής βρέθηκε για ακόμη μια φορά ο Γιάννης Αλαφούζος, στον οποίο καταλογίζεται η ευθύνη για την εικόνα του Παναθηναϊκού την τελευταία 15ετία.

Οι καθυστερήσεις στην απόκτηση ενός κανονικού φορ, καθώς και οι ελλείψεις σε βασικές θέσεις όπως ένα σύγχρονο «6άρι» και ένα δημιουργικό «8άρι» βγάζουν μάτι.

Τα προβλήματα του Παναθηναϊκού δεν λύνονται με εξαγγελίες και ανακοινώσεις. Η ομάδα «φωνάζει» για άμεσες και ουσιαστικές λύσεις στο χορτάρι.

Οι πιθανές συνέπειες ενός αποκλεισμού στη ρεβάνς της Σόφιας με την ΤΣΣΚΑ μπορεί να είναι καταλυτικές.

Σε πρώτο επίπεδο, η οικονομική ζημιά θα είναι τεράστια. Η απώλεια των εγγυημένων εσόδων από τη League Phase του Conference League θα τινάξει στον αέρα τον προϋπολογισμό της χρονιάς, περιορίζοντας δραματικά τις δυνατότητες περαιτέρω ενίσχυσης. Οικονομικά πλήγματα τέτοιου μεγέθους αφήνουν βαθιές πληγές και αναγκάζουν μια ομάδα να λειτουργεί υπό καθεστώς περιορισμών για το υπόλοιπο της σεζόν.

Σε αγωνιστικό επίπεδο, ένας πρόωρος αποκλεισμός μέσα στον Αύγουστο θα προκαλέσει μια δίνη εσωστρέφειας. Η πίεση προς το τεχνικό επιτελείο και τους ποδοσφαιριστές θα γίνει ανυπόφορη, καταρακώνοντας την ψυχολογία της ομάδας πριν καν ξεκινήσουν οι εγχώριες διοργανώσεις. Όταν ξεκινάς τη χρονιά με μια τέτοια αποτυχία, είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιστρέψεις το κλίμα και να πείσεις τους παίκτες να πιστέψουν στο πλάνο.

Τέλος, οι διοικητικοί τριγμοί θα είναι αναπόφευκτοι. Η ρήξη ανάμεσα στη διοίκηση Αλαφούζου και τον κόσμο του Παναθηναϊκού θα λάβει μόνιμα χαρακτηριστικά, με ορατό τον κίνδυνο μιας γενικευμένης αποχής των οπαδών από το γήπεδο.

Ο Παναθηναϊκός κινδυνεύει να επιστρέψει στις σκοτεινές μέρες της απόλυτης απαξίωσης και του εσωτερικού διχασμού, όπως φάνηκε μετά το τέλος του αγώνα. Η υπομονή του κόσμου έχει εξαντληθεί.

Η ρεβάνς της Βουλγαρίας δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι, αλλά ένας τελικός επιβίωσης που θα καθορίσει αν η ομάδα θα προλάβει να διορθώσει τα λάθη της ή αν θα βυθιστεί πρόωρα σε μια ακόμα κρίση…