Που έμπλεξες, ρε φουκαρά Μπενίτεθ… Δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Τον πήραν τα σκάγια στο Κορωπί, μπήκε στο χωνευτήρι

Εγώ τον λυπάμαι τον Μπενίτεθ. Ήρθε στην Αθήνα ωραίος και κοτσονάτος, πρωταθλητής Ευρώπης με Λίβερπουλ, έχει δουλέψει Ρεάλ Μαδρίτης και τα ρέστα και χαϊλίκια ένα σωρό και δεν συμμαζεύεται και μέσα σε δυο μήνες και κάτι, έβγαλε ένα κάρο ρυτίδες και δεν του έμεινε τρίχα στο μαλλί από τη στενοχώρια.

Πού, να τα φανταστεί ο Μπενίτεθ ότι θα μαζευότανε κόσμος στο Κορωπί τα μεσάνυχτα και να πλακώσει στα μπινελίκια τους παίκτες. Και τον ίδιο, βέβαια. Τα σκάγια τον πήρανε κι αυτόν, μετά το κουαρτέτο από τον Γιόβιτς στη Φιλαδέλφεια.

Και ρωτάω τώρα εγώ: Σε τι διαφέρει ο Μπενίτεθ από τον Αλόνσο και τον Ρουί Βιτόρια; Ποιος την πήγε καλύτερα την ομάδα; Ο ένας χειρότερος από τον άλλον. Έτσι είναι. Μπήκε στο κλαμπ ο Ραφαέλος, σου λέω εγώ. Κανένας δεν κοιτάει τα περασμένα μεγαλεία. Φρέσκα κουλούρια σου λέει ο Ανέστης στην Ομόνοια.

Τώρα, θα πεις, φταίει ο Μπενίτεθ για την τεσσάρα; Όταν νικούσε ο Παναθηναϊκός ο Ισπανός έπαιρνε το χειροκρότημα από τους Τάσους του Αλαφούζου. Ότι ήταν έργο Μπενίτεθ. Όπως έπαιρνε τη δόξα τότε, ας πάρει και τη λέζα τώρα. Έτσι πάει.

Ο οπαδός θέλει αποτελέσματα. Δεν ξέρει ποιος είσαι. Μπορεί να είσαι ο Μουρίνιο, ο Γκουαρντιόλα. Άπαξ και τρως τεσσάρες, θα σε στήσει στον τοίχο. Έχει και συνέχεια.