Σε Vertigo το Μαξίμου

Το Vertigo (ίλιγγος) σημαίνει την ψευδή αίσθηση ότι είτε εμείς, είτε το περιβάλλον γύρω μας περιστρέφονται, ή κινείται έντονα, προκαλώντας ζάλη, αστάθεια και συχνά ναυτία, συνήθως λόγω προβλημάτων που χρήζουν ιατρικής διερεύνησης. 

 Του Μιχάλη Κωτσάκου

 Σύμφωνα με τους γιατρούς αυτός που παθαίνει vertigo νομίζει ότι όλα γυρίζουν γύρω του με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεχωρίσει ποιο είναι το πάνω και ποιο το κάτω. Όλα αυτά σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο ουρανός και η θάλασσα έχουν παρόμοιο χρώμα μπορεί για παράδειγμα ένας πιλότος να μπερδευτεί και ενώ νομίζει ότι ανεβαίνει, στην πραγματικότητα ενδέχεται να κατεβαίνει.

Σε μία τέτοια κατάσταση βρίσκεται πλέον το Μαξίμου και το «Επιτελικό Χάος». Εδώ και πολύ καιρό βιώνει καταστάσεις vertigo και δεν φαίνεται να υπάρχει θεραπεία. Επί όλων των θεμάτων παρατηρείται ένα μπρος πίσω και το μόνο που απασχολεί το Μαξίμου είναι η επικοινωνιακή διαχείριση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα μας.

Αυτή την εβδομάδα όλοι είδαμε τις παλινωδίες της κυβέρνησης, τόσο στην κρίση της Βενεζουέλας και την απαγωγή του προέδρου της χώρας Νικολάς Μαδούρο από αμερικανούς κομάντος, όσο και στο θέμα της διαχείρισης του σοβαρού αγροτικού προβλήματος και των αγροτικών κινητοποιήσεων.

Από την πρώτη ημέρα που έγιναν γνωστή η απαγωγή του Μαδούρο η κυβέρνηση άλλαξε τις θέσεις της, όπως αλλάζει ένας πολίτης τα πουκάμισα του κάθε ημέρα που προσέρχεται στην δουλειά. Από την πρώτη διατύπωση του Κυριάκου Μητσοτάκη μέχρι και αυτά που ειπώθηκαν στην Βουλή από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, Νίκο Δένδια, υπάρχει τόσο συνάφεια όσο η ημέρα με τη νύχτα.

 Παλινωδίες

Ο πρωθυπουργός στην πρώτη του αντίδραση απέφυγε να μιλήσει για την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου ασχολούμενος μόνο το πόσο κακός κυβερνήτης ήταν ο Μαδούρο. Κάτι που το γνωρίζαμε όλοι, αλλά ουδείς σκέφτηκε να απαγάγει ένα εκλεγμένο Πρόεδρο. Μετά την δριμεία αντίδραση σύσσωμης της αντιπολίτευσης και φυσικά των τριών πρώην πρωθυπουργών Αντώνη Σαμαρά (πρώτος), του Αλέξη Τσίπρα και του Γιώργου Παπανδρέου (με ειδικό άρθρο), η Αθήνα άλλαξε στάση. Τόσο με την ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, όσο και με την στάση που κράτησε η Ελλάδα στο Συμβούλιο Ασφαλείας στον ΟΗΕ και στην Ε.Ε.

Την ίδια ώρα ένα σωρό κυβερνητικά στελέχη (Γεωργιάδης, Παπασταύρου, Βορίδης) μόνο που δεν βγήκαν με σημαίες στους δρόμους να πανηγυρίσουν. Υπάρχουν όμως και άλλα που εκφράζουν και τον προβληματισμός τους και την ανησυχία τους. Όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία παραδέχθηκε το τέλος του Διεθνούς Δικαίου μιλώντας στην Βουλή: «Το μήνυμα είναι καθαρό. Είτε είσαι στην Ταϊβάν ή τη Ν. Κορέα, ακόμη και στην Κύπρο και την Ελλάδα, μην περιμένεις κανένας τρίτος να σταθεί ανάμεσα σε σένα και εκείνον που σε απειλεί. Οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς. Ζήσαμε μια περίοδο ανεμελιάς γεωπολιτικής που μας επέτρεπε η σιγουριά της αμερικανικής ομπρέλας», είπε η πρόεδρος της Επιτροπής και πρώην υπουργός Εξωτερικών, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι σε μια εποχή διεθνών εξελίξεων με αυξημένη αστάθεια και σοβαρές απειλές, είναι αναγκαίο να βασιζόμαστε στις δικές μας δυνατότητες».

Ο δε Νίκος Δένδιας ήταν σαφής στην Βουλή: «Ο εναγκαλισμός με το Διεθνές Δίκαιο και τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, είναι κύριο χαρακτηριστικό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής». Ναι μεν ο υπουργός προσπάθησε να δικαιολογήσει την πρώτη αντίδραση Μητσοτάκη, αλλά η τοποθέτηση του ήταν αιχμηρή, αλλά όχι τόσο πολύ όσο του Άγγελου Συρίγου, ο οποίος όταν ρωτήθηκε είπε ότι «ο πρωθυπουργός δεν είχε πλήρη εικόνα». Και προσέθεσε με νόημα «δεν είναι καθηγητής διεθνούς δικαίου», αφήνοντας δηλητηριώδη βέλη για την επάρκεια των διπλωματικών συμβούλων του πρωθυπουργού.

Ζυγίζουν την κατάσταση

Πλέον η κυβέρνηση ζυγίζει, πλέον, κατά πόσο η στάση της στο διεθνές πεδίο μπορεί να συνδεθεί ευρύτερα με τις επιλογές Τραμπ χωρίς αυτή να θέτει ταυτόχρονα σε κίνδυνο τις συμμαχίες της χώρας με την Ευρώπη και τις αρχές της. Το ερώτημα που προκύπτει, ωστόσο, είναι μέχρι ποιου σημείου θα μπορέσει ο Έλληνας πρωθυπουργός να βαδίσει πάνω στο τεντωμένο σχοινί των διεθνών σχέσεων όπως τις διαμορφώνουν οι χειρισμοί του πλανητάρχη. Και, βέβαια, με ποιο κόστος. Τόσο εσωτερικά, όσο και στο πεδίο της διεθνούς παρουσίας της Ελλάδας και της κυβέρνησής της. Πολύ περισσότερο, όταν, ήδη, ο Πρόεδρος της Γαλλίας Μακρόν, όπως και ο Πρόεδρος της Γερμανίας Στάινμαγερ έδωσαν το σήμα της αντεπίθεσης στις επιλογές του Αμερικανού ηγέτη.

Κανείς ακόμη δεν γνωρίζει αν ο κ. Μητσοτάκης θα θελήσει ή θα μπορέσει, τελικά, να ακολουθήσει μέχρι τέλους τους ξέφρενους ρυθμούς του νέου αμερικανικού δόγματος που βασίζονται εν πολλοίς στον «νόμο του ισχυρότερου». Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι ο παράγοντας Τραμπ καθίσταται βασικός συντελεστής και για τις εξελίξεις και μέσα στη χώρα μας. Συντελεστής ο οποίος πιθανόν θα επηρεάσει τις ισορροπίες εντός των τειχών της Ν.Δ. και έναν ενδεχόμενο ανασχηματισμό. Ενώ αναμφίβολα θα ρίξει και τη σκιά του στον δρόμο προς τις εκλογές και την επόμενη ημέρα στην κυβερνώσα παράταξη.

Και με τους αγρότες

Αλλά σε κατάσταση vertigo βρίσκεται και με τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Το Μαξίμου άφησε να ξεχειλώσουν οι κινητοποιήσεις, ποντάροντας όλα τα λεφτά (σαν χαρτοπαίχτης) στον κοινωνικό αυτοματισμό και τώρα τρέχει να τα μαζέψει, προσκαλώντας σε διάλογο, ο οποίος θα πραγματοποιηθεί στη συνάντηση του πρωθυπουργού την ερχόμενη Τρίτη στο Μέγαρο Μαξίμου.

Ένας διάλογος που για να έχει επιτυχία, σύμφωνα με τα όσα δηλώνουν οι αγροτοσυνδικαλιστές (πρωτίστως οι «γαλάζιοι») θα πρέπει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αδειάσει φόρα παρτίδα τον αντιπρόεδρο του Κωστή Χατζηδάκη και τον αρμόδιο υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, Κώστα Τσιάρα. Δηλαδή να μην ισχύσει τίποτα από αυτά που είπαν την Τετάρτη το πρωί για τα μέτρα για τον πρωτογενή τομέα. Και όπως αναφέρουν κάποια κυβερνητικά στελέχη για να επανέλθει η ηρεμία στην ύπαιθρο θα πρέπει ο κ. Μητσοτάκης να προχωρήσει σε αυτό το άδειασμα. Και ουδείς αμφιβάλλει ότι είναι ικανός για όλα.

Αν αυτό δεν είναι vertigo τότε τι είναι;