Σκληρά διλλήματα από τον Μητσοτάκη

Παρά το γεγονός ότι όλες οι μετρήσεις της κοινής γνώμης υποστηρίζουν πως οι επόμενη εκλογική αναμέτρηση θα κριθεί σε δύο ή και περισσότερους… γύρους, εντούτοις το Μαξίμου φέρεται αποφασισμένο να θέσει πολλά κι εκβιαστικά διλλήματα με στόχο να αποφύγει την λεγόμενη χαλαρή ψήφο στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση.

Του Μιχάλη Κωτσάκου

Είναι γεγονός ότι όταν οι αναλυτές προβλέπουν ότι δεν θα υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση από τις πρώτες κάλπες, τότε ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων απελευθερώνεται και προτιμά μικρότερα κόμματα, παρουσιάζεται χαλαρό γνωρίζοντας ότι θα υπάρξει και δεύτερος γύρος. Αυτό είναι κάτι που ξορκίζει το Μαξίμου, θέλοντας να αποφύγει εκπλήξεις που δεν είναι απίθανο να συμβούν. Εξάλλου τον Μάιο του 2012 το είδαμε να συμβαίνει όταν τα πρώτα τρία κόμματα (Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ) κινήθηκαν μεταξύ του 13%-18%, ενώ άλλοι μικρότεροι σχηματισμοί, όπως οι ΑΝΕΛ και η ΔΗΜ.ΑΡ. ξεπέρασαν το 10%.  Στις δεύτερες εκλογές, (Ιούνιος 2012) που επήλθε μία μεγαλύτερη πόλωση η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβασαν τις επιδόσεις τους σχεδόν 11 ποσοστιαίες μονάδες ο καθένας.

Έτσι η απόφαση που έχει ληφθεί στο Μαξίμου είναι να πάει προς τις εκλογές με τη στρατηγική της μίας κάλπης για να αποφύγει τα δυσάρεστα. Και αυτή η στρατηγική θα ξεδιπλωθεί με το να αναδεικνύουν μέσω των φιλικών ΜΜΕ την πολιτική Βαβέλ της αντιπολίτευσης. Έτσι  παρακολουθούν στενά το πολιτικό τοπίο από τις αρχές του έτους με γενικές μετρήσεις της κοινής γνώμης και με τα focus group για να καταγράφουν την κυβερνητική απήχηση.

Η εντολή του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν να υπάρχει ρεαλιστική απεικόνιση της κατάστασης και του βαθμού της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Από την αρχή υπήρξε η βεβαιότητα ότι θα υπάρξουν τα κόμματα της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα ενώ σημασία δίνεται και στην απήχηση του κόμματος του Αντώνη Σαμαρά, που οι περισσότεροι θεωρούν ότι θα ιδρυθεί σύντομα και ότι θα προκαλέσει αναταράξεις στη βάση της λαϊκής δεξιάς.

H λογική της αυτοδυναμίας

Στο Μαξίμου έχουν κατανοήσει ότι στην κοινωνία κυριαρχεί η αίσθηση της διπλής κάλπης. Δηλαδή, όσο η Νέα Δημοκρατία δείχνει στις δημοσκοπήσεις να κινείται πέριξ του 30%, καθίσταται εύκολη η ψήφος διαμαρτυρίας στις πρώτες εκλογές. Αυτό όμως θα προκαλούσε μεγάλη αποσυσπείρωση. «Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι εκλογές βγάζουν κυβέρνηση» λένε συνεργάτες του πρωθυπουργού και προσθέτουν: «Δεν υπάρχουν δεύτερες εκλογές, ο τόπος δεν μπορεί να μείνει ακυβέρνητος ή να πηγαίνει σε επαναλαμβανόμενες εκλογές σε τέτοιους καιρούς αβεβαιότητας».

Με αυτές τις σκέψεις έρχεται και το ερώτημα: Τι γίνεται αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία; Η απάντηση που δίνουν κυβερνητικά στελέχη έχει ενδιαφέρον. «Εάν δεν μπορούμε μόνοι μας με ποιον θα μπορούσε να σχηματιστεί κυβέρνηση; Με τον Αλέξη Τσίπρα μας χωρίζει χάος, με το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε κανείς να το εξετάσει, αλλά ήδη ο αρχηγός του επαναλαμβάνει συνεχώς με ποιον δεν θα κυβερνήσει. Άρα, επανερχόμαστε στο αρχικό διακύβευμα της αυτοδυναμίας».

Τα σκληρά διλήμματα

Με βάση τους ανωτέρω συλλογισμούς, ο κεντρικός πυρήνας του σχεδίου θα βασίζεται στα ξεκάθαρα διλήμματα. Αυτά θα επικοινωνήσουν στην κοινή γνώμη σε διάφορα στάδια. Το πρώτο σκέλος έχει ήδη διατυπωθεί από τον κ. Μητσοτάκη στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας και αποτέλεσε πεδίο έντονης αντιπαράθεσης με τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Πρόκειται για το «Ποιος θα σηκώσει το τριψήφιο στις τρεις το πρωί».

Βέβαια στο κυβερνητικό επιτελείο θεωρούν ότι πέτυχε τον στόχο να στρώσει το έδαφος για τα διλήμματα που θα τεθούν ακολούθως. Για παράδειγμα, ένα ερώτημα θα μπορούσε να είναι «Ποιος θα επαναδιαπραγματευθεί τα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία στις συνόδους της ΕΕ; Μητσοτάκης ή Τσίπρας; Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης;» Στο ίδιο μοτίβο επεξεργάζονται και άλλα ερωτήματα, όπως «Ποιος θα χειριστεί τα κρίσιμα εθνικά θέματα; Ποιος θα διασφαλίσει την αμυντική θωράκιση της χώρας;» κ.ά. Τελευταία, στις εκλογικές συσκέψεις στο Μέγαρο Μαξίμου τέθηκε και ένα πιο ειδικό ερώτημα, το οποίο θα απευθύνεται στον Αλέξη Τσίπρα, για το ύψος και την προέλευση των χρημάτων που θα δαπανήσει στην προεκλογική του εκστρατεία.

Η καθημερινότητα

Μια πρώτη λύση που προκρίνεται – τουλάχιστον για την παρούσα φάση – είναι η στροφή στην καθημερινότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι από το επικοινωνιακό στρατηγείο του Μαξίμου προβάλλεται πως ο κ. Μητσοτάκης ασχολείται προσωπικά με τις δημόσιες συγκοινωνίες, την προετοιμασία για την αντιπυρική περίοδο, το δημογραφικό ή τον τομέα της Υγείας.

Ούτε προκαλεί έκπληξη ότι ο πρωθυπουργός προχωρεί και σε κάποιες εξαγγελίες, όπως την παράταση για άλλα τέσσερα χρόνια του προγράμματος «Προλαμβάνω», τη δημιουργία προγράμματος «Σπίτι Μου 3», την ένταξη νοσηλευτών και πληρωμάτων του ΕΚΑΒ στα βαρέα, ή ότι υπενθυμίζει πως μέσα στον Ιούνιο θα έλθει η καταβολή της εφάπαξ ενίσχυσης των οικογενειών με 150 ευρώ για κάθε παιδί. Ή τονίζει τη σημασία του νομοσχεδίου για την ισότητα στις αμοιβές ανδρών και γυναικών.

Όλα αυτά μπορεί να δείχνουν μικρά, ωστόσο σκιαγραφούν μια κυβέρνηση η οποία μοιάζει να αφουγκράζεται τους πολίτες και – στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της – επιχειρεί να δώσει λύσεις. Δείχνουν ότι η κυβέρνηση ανακτά (σε κάποιον βαθμό) το χαρακτηριστικό της αποτελεσματικότητας – το οποίο «σφράγισε» την προηγούμενη τετραετία και έλειψε από την τρέχουσα θητεία της.

Επίσης εκτιμάται ότι τα προβλήματα της καθημερινότητας προκαλούν μεγάλη φθορά και, άρα, οι προσπάθειες επίλυσής τους λειτουργούν πολλαπλασιαστικά για τους πολίτες. Και τέλος, επιτρέπουν στην κυβέρνηση να λέει ότι ενώ εκείνη πράττει, η αντιπολίτευση μηδενίζει και υπόσχεται, χωρίς, ωστόσο, να παρουσιάζει λύσεις βασισμένες σε κοστολόγηση και σχέδιο.

Ωστόσο, όπως και ο ίδιος ο πρωθυπουργός παραδέχθηκε, τα μέτρα που λαμβάνονται μπορεί να δίνουν στιγμιαία ανακούφιση, αλλά δεν αποτελούν μόνιμες λύσεις. Επίσης, το αφήγημα ότι «η ακρίβεια και ο πληθωρισμός κάποια στιγμή θα περάσουν, αλλά οι αυξήσεις στα εισοδήματα είναι μόνιμες» μπορεί να ηχεί ικανοποιητικά στα αυτιά ορισμένων, αλλά, όπως επισημαίνουν «γαλάζια» στελέχη, δεν σημαίνει και πολλά πράγματα για τα νοικοκυριά που προχωρούν σε «ψαλίδι» ακόμα και ανελαστικών δαπανών τους ή για εργαζόμενους που δεν βρίσκουν σπίτι με ενοίκιο που να μην έχει πιάσει… στρατόσφαιρα.