Στέλιος Κερασίδης: Μόλις έξι ετών, κι όμως μαγεύει τους πάντες με το ταλέντο του στο πιάνο!

Η «Α» γνώρισε από κοντά το παιδί-θαύμα τού «Ελλάδα Έχεις Ταλέντο»

Τον γνωρίσαμε όλοι, όταν με θάρρος και ασυνήθιστη άνεση για την ηλικία του ανέβηκε στη σκηνή του τηλεοπτικού σόου «Ελλάδα Έχεις Ταλέντο» και γέμισε όλη την οθόνη και το στούντιο με τη μαγεία που διαχέεται παντού από την επαφή των δακτύλων του με τα ασπρόμαυρα πλήκτρα. Ένα παιδί μόλις έξι ετών, που κατάφερε να καθηλώσει το κοινό με το χάρισμά του, το οποίο δεν άφησε ασυγκίνητο κανέναν.

Ο Στέλιος Κερασίδης θεωρείται από πολλούς ένα από εκείνα τα παιδιά που δικαίως φέρουν τον χαρακτηρισμό «παιδί-θαύμα», καθώς πιανίστες πολύ μεγαλύτεροι από εκείνον αγωνίζονται χρόνια για να πετύχουν όσα εκείνος κατάφερε μέσα σε διάστημα λίγων χρόνων, δηλαδή από την ηλικία των τριών ετών μέχρι και σήμερα.

Έχοντας εμφανιστεί σε σπουδαίους χώρους, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, και καταφέρνοντας να αποσπάσει ήδη μια σειρά από σημαντικά βραβεία, όπως και να συνθέσει το πρώτο του μουσικό κομμάτι με τον τίτλο «Veronica», το οποίο έχει αφιερώσει στην αδελφή του, είναι σίγουρο ότι πρόκειται για ένα ξεχωριστό πλάσμα που θα μας απασχολήσει πολύ στο μέλλον.

Λίγο πριν ετοιμάσει τις βαλίτσες του για να ταξιδέψει στο Λονδίνο –όπου στις 4 Απριλίου θα εμφανιστεί στο «Royal Albert Hall», με επίλεκτα ταλέντα από όλον τον κόσμο και αμέσως μετά στις Βρυξέλλες όπου θα πάρει μέρος σε έναν ιδιαίτερα απαιτητικό διαγωνισμό τον «Merci maestro» στον οποίο θα είναι ο μικρότερος συμμετέχων– η «Α» συνάντησε τον ταλαντούχο Στέλιο με τον επίσης πιανίστα πατέρα του, τον Φώτη Κερασίδη, και ανακάλυψε αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία για εκείνον και τη μεγάλη αγάπη του: το πιάνο.

«Είναι πολύ σπουδαίο ό,τι έχει συμβεί μέχρι τώρα με τον Στέλιο και είναι έντονο και για εμάς, την οικογένειά του. Χαιρόμαστε που ο κόσμος τού δείχνει απλόχερα την αγάπη του και τον ενθαρρύνουν να συνεχίσει να κάνει αυτό που λατρεύει!» αναφέρει ο πατέρας του μικρού «Μπαχ» και συνεχίζει λέγοντας πως «είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό παιδάκι με όλες τις αντιδράσεις που έχει κάθε παιδί σε αυτήν την ηλικία. Θα παίξει, θα γκρινιάξει, θα κουραστεί, θα χαρεί. Αυτό ακριβώς που προσπαθούμε κι εμείς σαν γονείς, να είναι ένα παιδί που βιώνει κανονικά την ηλικία του και δεν χάνει την παιδικότητά του. Να παραμένει όσο είναι δυνατόν μια υγιής προσωπικότητα μέσα σε όλη αυτή την απαιτητική αλλά και όμορφη για εκείνον διαδικασία».

«Πώς τον αντιμετωπίζουν οι φίλοι του στο σχολείο;»ρωτάμε τον περήφανο πατέρα.

«Τον έχουν σαν τον μικρό σταρ της παρέας τους! Βέβαια το ίδιο το παιδί δεν το έχει συνειδητοποιήσει σε όλο του το εύρος όλο αυτό που συμβαίνει, γιατί είναι ένα παιδάκι  απόλυτα προσγειωμένο. Το προσπαθήσαμε κι εμείς από την πλευρά μας να τον βοηθήσουμε να διαχειριστεί όλη αυτή την αναγνωρισιμότητα που εξασφαλίζει η συμμετοχή σε ένα τέτοιου είδους τηλεοπτικό σόου. Φροντίζουμε να είμαστε κοντά του και να τον στηρίζουμε σε αυτό που αγαπάει τρελά! Μας γεμίζει περηφάνια και πραγματικά, ακόμη και αν σταματούσε ακόμη και τώρα, θα ήμουν περήφανος στο έπακρο για όλα όσα έχει πετύχει μέχρι εδώ!»

Όση ώρα συζητάμε με τον πατέρα του μικρού Στέλιου για το ταλέντο που η φύση χάρισε στο παιδί του σε αφθονία, ο ίδιος μας παρατηρεί παίζοντας ανέμελος με τα μικρά χρωματιστά τουβλάκια του με τα οποία φτιάχνει ένα σπίτι με σκάλα που οδηγεί στον ουρανό. Εκεί που κατοικούν τα μεγαλύτερα όνειρα του καθενός και μας περιμένουν να τα πραγματοποιήσουμε. Φτάνει μόνο να αρχίσουμε να κινούμαστε προς αυτά, κάτι που εκείνος εφαρμόζει ήδη, έστω κι αν ακόμη δεν το συνειδητοποιεί. Τον ρωτάω ποιο είναι το αγαπημένο του χρώμα. «Το κόκκινο!» μου απαντά αντιστρέφοντάς μου αμέσως την ερώτηση. «Κι εμένα το κόκκινο!» του λέω και με πιάνει από το χέρι για να συνεχίσουμε το παιχνίδι με τα τουβλάκια.

Ένα μικρό παιδί, με αστείρευτο ταλέντο και όλη τη ζωή μπροστά του.

Και κάτι μας λέει πως θα πετύχει σε ό,τι ονειρευτεί! Φτάνει μόνο να μην ξεχάσει εκείνη την πόρτα που οδηγεί στα όνειρα για τα οποία δεν πρέπει να σταματάμε να αγωνιζόμαστε ποτέ! Ακριβώς όπως κάνει και ο ίδιος!

Και ας είναι μόλις έξι ετών…

 

Φωτογραφίες: Κάλλια Ελευθεριάδου

Διαβάστε επίσης