Σύμβαση με τη Chevron: Αλήθειες και απάτες

Γράφει η «Άγρια Μέλισσα» (*)

Ζούμε, κυρίες και κύριοι, τις ημέρες της μεγάλης, εθνικής, θεσμικής οφθαλμαπάτης. Ζούμε τις ημέρες μιας καλοστημένης κυβερνητικής προπαγάνδας, που προσπαθεί να πουλήσει την υποχώρηση ως «διπλωματική επιτυχία» και την απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων ως «διπλωματικό ρεαλισμό». Όμως, όσο και αν η κυβερνητική προπαγάνδα προσπαθεί να ρίξει στάχτη στα μάτια του ελληνικού λαού, η αλήθεια είναι αμείλικτη και δεν κρύβεται. Η κυβέρνηση, με την κύρωση της σκανδαλώδους σύμβασης για τα οικόπεδα νότια της Κρήτης, πιάστηκε κατά το λαϊκώς λεγόμενο με τη «γίδα στην πλάτη».

Και ευτυχώς για αυτόν τον τόπο, ευτυχώς για την ιστορική μνήμη και την εθνική μας αξιοπρέπεια, υπήρξε ένας πολιτικός άνδρας, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, που σηκώθηκε στο βήμα της Βουλής και γκρέμισε αυτό το χάρτινο κυβερνητικό αφήγημα με κρότο. Απέναντι στις ειρωνείες περί «επαγγελματιών ανησυχούντων», ο Σαμαράς ξεγύμνωσε τους πραγματικούς υπαίτιους της εθνικής μας κατρακύλας: Τους επικίνδυνους ερασιτέχνες που εφησυχάζουν, την ώρα που το σκάφος της πατρίδας πηγαίνει ολοταχώς για τα βράχια.

Πάμε λοιπόν να ξετυλίξουμε το κουβάρι αυτής της πρωτοφανούς εθνικής ντροπής, βήμα προς βήμα, στοιχείο προς στοιχείο, με βάση τα ίδια τα επίσημα έγγραφα. Διότι όταν η αλήθεια βγαίνει στο φως, δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

Η απάτη του Άρθρου 30 και το «τιμολόγιο» της κυριαρχίας

Η περιβόητη συμφωνία με την αμερικανική Chevron και την Helleniq Energy αφορά την παραχώρηση δικαιωμάτων έρευνας στα οικόπεδα «Νότια της Κρήτης Ι» και «Νότια της Κρήτης ΙΙ». Μας παρουσίασαν τη συμφωνία αυτή ως την απόλυτη «ασπίδα» απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα; Στις συμβάσεις αυτές που κυρώθηκαν στη Βουλή εντάχθηκε η λεγόμενη Ρήτρα Ασφαλείας (Άρθρο 30). Τι λέει αυτό το άρθρο; Ορίζει ρητά και κυνικά ότι σε περίπτωση μελλοντικής οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών με γειτονικά κράτη (βλέπε Λιβύη), η εταιρεία δεν θα δικαιούται αποζημίωση εάν μέρος της παραχωρηθείσας περιοχής βρεθεί εκτός ελληνικής δικαιοδοσίας.

Μας λένε οι κυβερνητικοί φωστήρες ότι δεν υπάρχει καμία εκχώρηση και ότι αυτό αποτελεί απλώς μια «νομική θωράκιση» του ελληνικού δημοσίου απέναντι σε μελλοντικές απαιτήσεις των εταιρειών για διαφυγόντα κέρδη. Μας λένε, με άλλα λόγια, ότι το κράτος προστάτευσε τον δημόσιο κορβανά του, για να μην πληρώσουμε διαφυγόντα κέρδη στη Chevron αν χάσουμε τα οικόπεδα. Ακούστε τον απόλυτο παραλογισμό: Το επιχείρημα της κυβέρνησης είναι ότι προστατεύουμε τα λεφτά του κράτους!

Αυτή η ρήτρα, με τις αναφορές της σε «αποχώρηση από μέρος που θα μπορούσε να μην αποτελεί μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας» και σε «περιοχές όπου η Ελλάδα δεν θα διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα», συνιστά την πιο ωμή και αδιανόητη έμμεση ομολογία ότι η Ελλάδα δεν είναι βέβαιη για τα ίδια της τα σύνορα!

Από τη στιγμή που η σύμβαση κυρώθηκε από τη Βουλή, απέκτησε ισχύ τυπικού νόμου του κράτους. Το ελληνικό κράτος νομοθέτησε την αβεβαιότητά του! Νομοθέτησε την πιθανότητα να χάσει εδάφη (θαλάσσιες ζώνες) και φρόντισε μόνο να μην πληρώσει πρόστιμο γι’ αυτό! Αντί να εμφανιζόμαστε ως ένα κυρίαρχο κράτος που διαμηνύει στη διεθνή κοινότητα «αυτά είναι δικά μου, τελεία και παύλα», υιοθετούμε ένα δόγμα που στο Διεθνές Δίκαιο ονομάζεται «κυριαρχία υπό αίρεση».

Ε, λοιπόν, κύριοι της κυβέρνησης, σας το λέμε ξεκάθαρα, όπως το εννοεί κάθε πατριώτης και όπως το ανέδειξε ο Αντώνης Σαμαράς: Δεν μας νοιάζει καθόλου αν θα ζημιωθεί ή όχι το ταμείο του ελληνικού δημοσίου, εάν η ίδια η χώρα μικρύνει! Είναι αδιανόητο, είναι εθνικά εγκληματικό, το γεγονός ότι η συρρίκνωση της χώρας, η παραδοχή ότι τα νερά μας ίσως δεν είναι δικά μας, πέρασε από τη Βουλή και έγινε Νόμος του Κράτους! Το κάνατε επίσημο νόμο! Μετατρέψατε την εθνική επικράτεια σε λογιστικό ρίσκο για να σώσετε τον ισολογισμό και νομιμοποιήσατε προκαταβολικά την ήττα.

Το παραμύθι των διεθνών πρακτικών και η σκληρή αλήθεια

Η κυβέρνηση, για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, προσπάθησε να πείσει ότι αυτές οι ρήτρες είναι δήθεν «συνήθης πρακτική» σε διεθνείς συμβάσεις ενέργειας. Πρόκειται για ένα τεράστιο, συνειδητό ψέμα. Πρόκειται για ένα χονδροειδέστατο ψέμα, το οποίο καταρρίπτεται παταγωδώς αν δούμε τα πραγματικά παραδείγματα.

>> Στη συμφωνία Λιβάνου-Ισραήλ για το κοίτασμα Qana το 2022, τα κράτη ήταν ήδη σε ανοιχτή διαδικασία διευθέτησης.

>> Στη Γουιάνα, όπου η Βενεζουέλα αμφισβητεί ανοιχτά την ΑΟΖ, οι συμβάσεις περιλαμβάνουν ρήτρες που προστατεύουν τις εταιρείες, αλλά το κράτος της Γουιάνας διαβεβαιώνει ότι οι συμφωνίες δεν θα αλλοιωθούν από το δικαστήριο της Χάγης.

>> Στην Κύπρο, στο τεμάχιο «Αφροδίτη», η Chevron υπέγραψε ρήτρες συνεκμετάλλευσης στην περίπτωση που το κοίτασμα εκτείνεται στο Ισραήλ.

>> Ακόμα και στον Κόλπο της Ταϊλάνδης με το Βιετνάμ, μιλάμε για περιοχές Κοινής Ανάπτυξης, όπου απλώς προστατεύονται οι εταιρείες από το νομικό κενό.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, τα κυρίαρχα κράτη λένε στις εταιρείες: «Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να προστατέψουμε την επένδυσή σας». Τι έκανε η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη; Έκανε ακριβώς το αντίθετο! Αποποιήθηκε προκαταβολικά την ευθύνη! Είπε στη Chevron: «Αν αλλάξουν χέρια τα οικόπεδα ή μέρος των οικοπέδων που σου παραχωρώ, δεν σου οφείλω αποζημίωση, απλά σήκω φύγε»!

Πουθενά, μα πουθενά σε ένα κυρίαρχο δυτικό κράτος δεν υπάρχει η διατύπωση που έβαλε η Ελλάδα!

Πού αλλού συναντάται αυτό το «μοντέλο» που υπέγραψε η Ελλάδα; Μόνο σε περιοχές υψηλού γεωπολιτικού ρίσκου, όπως η Νιγηρία, το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, ή σε εμπόλεμες ζώνες!

Με αυτή την υπογραφή, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έφερε επενδύσεις. Εξευτέλισε την Ελλάδα, κατατάσσοντας την πατρίδα μας στο ίδιο ράφι με αφρικανικές χώρες που έχουν ρευστά, αμφισβητούμενα και εμπόλεμα σύνορα! Υποβαθμίσαμε οι ίδιοι την κυριαρχία μας σε «κυριαρχία υπό αίρεση».

Η γεωγραφική επιλεκτικότητα και η «καπνισμένη κάννη» του Τουρκολιβυκού

Αν το επιχείρημα περί «συνηθισμένης πρακτικής» ήταν αληθές, θα έπρεπε αυτοί οι όροι να υπάρχουν παντού. Όμως εδώ κρύβεται η απόλυτη ένοχη απόδειξη – η «καπνισμένη κάννη» του εγκλήματος. Η ρήτρα αποχώρησης και οι αναφορές περί απώλειας κυριαρχικών δικαιωμάτων μπήκαν ΜΟΝΟ στα οικόπεδα της Κρήτης και ΟΧΙ στο Ιόνιο ή την Πελοπόννησο!

Το επιχείρημα της κυβέρνησης καταρρέει παταγωδώς μπροστά σε ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, το οποίο ο Αντώνης Σαμαράς ανέδειξε με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: Τη γεωγραφική επιλεκτικότητα των όρων.

Γιατί; Μα γιατί στο Ιόνιο έχουμε κυρώσει επίσημη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Ιταλία (2020) και τα σύνορα είναι νομικά κλειδωμένα. Το νομικό ρίσκο είναι μηδενικό. Αντίθετα, στην Κρήτη τα οικόπεδα επικαλύπτουν τις αξιώσεις του παράνομου Τουρκολιβυκού Μνημονίου. Οι πετρελαϊκές εταιρείες, βλέποντας τον χάρτη κινδύνων, είπαν ξεκάθαρα στην κυβέρνηση: «Εκεί που σας αμφισβητεί η Τουρκία και η Λιβύη, αν έρθει το λιβυκό ναυτικό και μας διώξει, εμείς θα τα μαζέψουμε και θα φύγουμε χωρίς να μας ζητήσετε τα ρέστα».

Και η ελληνική κυβέρνηση τι έκανε; Το δέχτηκε! Διαχωρίζοντας έτσι de facto την ελληνική θάλασσα σε «ασφαλή» (Ιόνιο) και «επίφοβη» (Κρήτη). Είναι η απόλυτη ομολογία ότι αναγνωρίζουμε το γεωπολιτικό ρίσκο του Τουρκολιβυκού Μνημονίου ως πραγματικό! Όσο και αν στα κανάλια λένε ότι είναι «ανυπόστατο», στην πράξη το προσυπέγραψαν νομιμοποιώντας τους φόβους των εταιρειών!

Και μέσα σε όλο αυτόν τον ζόφο, ακυρώθηκε πρακτικά και ο nόμος Μανιάτη (Ν. 4001/2011). Ο νόμος αυτός ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της εθνικής μας στρατηγικής, που όριζε ξεκάθαρα ότι, ελλείψει συμφωνίας, η υφαλοκρηπίδα μας φτάνει μέχρι τη μέση γραμμή. Πλέον, με τις ρήτρες της Chevron, αυτή η μέση γραμμή μπαίνει στο τραπέζι του παζαριού, ακυρώνοντας την πολιτική βάση της χώρας. Ο κυρωτικός νόμος της Chevron έρχεται πλέον ως «ειδική εξαίρεση» και ακυρώνει την πάγια εθνική μας γραμμή.

Το παραμύθι των «συμμάχων» και ο Δούρειος Ίππος της Chevron

Ένα άλλο αγαπημένο αφήγημα των «ερασιτεχνών του εφησυχασμού» είναι ότι η παρουσία της αμερικανικής Chevron θα θωρακίσει την περιοχή, λειτουργώντας ως αποτρεπτική ασπίδα έναντι της Τουρκίας. Μας φλόμωσαν στο παραμύθι ότι αν έρθει η αμερικανική Chevron, ο αμερικανικός στόλος θα περιπολεί για να φυλάει τα ελληνικά σύνορα. Αλήθεια; Μάλλον μας περνούν για αφελείς. Ας δούμε λοιπόν πώς παίζεται το παιχνίδι.

Η Chevron δεν είναι κάποιος φιλανθρωπικός οργανισμός υπεράσπισης των ελληνικών δικαίων. Είναι μια πολυεθνική που παίζει σε διπλό ταμπλό. Τον Φεβρουάριο του 2026, η Chevron υπέγραψε Μνημόνιο Συνεργασίας ΚΑΙ με τη Λιβύη για χερσαία και θαλάσσια οικόπεδα! Τι καταλαβαίνει και ένα μικρό παιδί; Ότι η Chevron έχει εξασφαλίσει τα νώτα της. Αν το οικόπεδο μείνει ελληνικό, θα το τρυπήσει με βάση την ελληνική σύμβαση. Αν έρθει η Λιβύη (με τις πλάτες της Τουρκίας) και το διεκδικήσει, η Chevron θα σηκώσει απλώς το Άρθρο 30 της ελληνικής σύμβασης, θα αποχωρήσει «αζημίως» από εμάς, και θα πάει να τρυπήσει την ίδια ακριβώς τρύπα… μέσω της συμφωνίας της με τη Λιβύη! Εμείς της δώσαμε το ελεύθερο να το κάνει! Η εταιρεία απλώς θα περιμένει να δει ποιος θα επικρατήσει πολιτικά και στρατιωτικά, έχοντας διασφαλίσει τα κέρδη της και στις δύο περιπτώσεις. Η Ελλάδα, αντί να “δέσει” τον επενδυτή στο άρμα της, του άνοιξε την πόρτα εξόδου πριν καν μπει μέσα!

Και οι περιβόητοι «σύμμαχοί» μας; Οι ΗΠΑ και η Γαλλία; Ο Αντώνης Σαμαράς το διεμήνυσε με σαφήνεια. Κανείς σύμμαχος δεν πρόκειται να έρθει να υπερασπιστεί μια περιοχή την οποία εμείς οι ίδιοι νομικά «γκριζάρουμε». Κανείς δεν θα πολεμήσει για να διατηρήσει τη Ελλάδα την κυριαρχία της. Στη διεθνή σκακιέρα, ο καθένας πολεμάει για τα δικά του συμφέροντα. Οι ΗΠΑ αυτή τη στιγμή καίγονται με το Ιράν και την Ουκρανία. Σε περίπτωση αμφισβήτησης των δικαιωμάτων μας, απλά θα σηκώσουν τα τηλέφωνα και θα ασκήσουν τεράστια πίεση για «αυτοσυγκράτηση» και στις δύο πλευρές. Η πίεση για αυτοσυγκράτηση συνήθως σημαίνει «σταματήστε τις εργασίες μέχρι να τα βρείτε». Εδώ «κουμπώνει» η ρήτρα της Chevron: Η εταιρεία θα αποσυρθεί αζημίως, η ένταση θα εκτονωθεί, αλλά η Ελλάδα θα έχει χάσει το δικαίωμα να ερευνά στην περιοχή μέχρι νεωτέρας. Οι ΗΠΑ θα στείλουν καράβια μόνο αν κινδυνεύσει η Σούδα ή η γενική σταθερότητα, όχι για να επιβάλουν την ελληνική μέση γραμμή.

Η Γαλλία είναι η μόνη που έχει υπογράψει το περίφημο Άρθρο 2 για στρατιωτική συνδρομή. Η ρήτρα αυτή ενεργοποιείται σε περίπτωση «ένοπλης επίθεσης κατά της επικράτειας». Μια παρενόχληση σε ένα ερευνητικό πλοίο ή μια NAVTEX θεωρείται «γκρίζα ζώνη». Η Γαλλία θα βοηθήσει διπλωματικά και εξοπλιστικά, αλλά το αν θα ανοίξει πυρ για ένα οικόπεδο της Chevron είναι ένα τεράστιο «ερωτηματικό».

Όπως φάνηκε και στην ομιλία Σαμαρά, η ανησυχία είναι ότι μετατρεπόμαστε σε «επιτήδειο ουδέτερο» εντός της δικής μας επικράτειας. Οι σύμμαχοι θα μας πουν: «Βρείτε τα στη διαιτησία για να έχουμε την ησυχία μας». Η Chevron θα πει: «Φεύγω μέχρι να τα βρείτε». Κάντε μια βόλτα στα νερά της Κύπρου σήμερα. Εκεί μαζεύτηκαν όλοι! Αμερικανικά αεροπλανοφόρα, γαλλικές αρμάδες, και στείλαμε και εμείς τα δικά μας πλοία, τον «Κίμωνα» και τα «Ψαρά». Και πολύ καλά κάναμε, γιατί μέχρι πρότινος η Ελλάδα του Μητσοτάκη βρέθηκε σε ανοιχτή σύγκρουση με την Κύπρο, καθώς η κυβέρνηση κατηγορούσε την Κυπριακή Δημοκρατία ότι αυτή φταίει που δεν προχωράνε οι εργασίες του EastMed.

Ποιος είναι όμως ο απώτερος σκοπός των δικών μας πλοίων στην περιοχή; Να δείξουμε στον Τραμπ ότι εμείς είμαστε δύναμη καταστολής στην περιοχή! Όταν, όμως, η Τουρκία έστειλε τα πολεμικά της πλοία στην Κάσο για να σταματήσει τις έρευνές μας, η κυβέρνηση τα μάζεψε και έκανε πίσω!

Όπως ακριβώς βροντοφώναξε ο Αντώνης Σαμαράς: «Η Κάσος κείται εγγύτερα από την Κύπρο!». Πόσο καυστικό; Πόσο αληθινό; Στέλνουμε πλοία στην άκρη της Μεσογείου αλλά παραδίδουμε την Κάσο στην τουρκική αλαζονεία! Δεν αντέδρασαν στην Κάσο, αλλά πουλάνε τσαμπουκά στις τηλεοράσεις. Ποιος σύμμαχος θα σε σεβαστεί, ποιος Αμερικανός ή Γάλλος θα ρίξει έστω και μια σφαίρα για εσένα, όταν εσύ ο ίδιος αφήνεις τα νησιά σου ακάλυπτα και ταυτόχρονα νομοθετείς στη Βουλή ότι «αν χάσω τα νερά μου, δεν πειράζει»; Κανείς!

Όλη αυτή η εικόνα της εξωτερικής μας πολιτικής δεν μοιάζει πια με στρατηγική. Μοιάζει με κρουαζιέρα αυτοκτονίας. Πού το πάει το καράβι ο Κυριάκος; Ντουγρού στα βράχια!

Βλέπουμε τον καπετάνιο να περιφέρεται στο κατάστρωμα με καμαρωτό ύφος, σαν άλλος Ναπολέων. Μας δείχνει τις επενδύσεις, τους δείκτες της οικονομίας. Μας μιλάει με στόμφο για νέους μικρούς πυρηνικούς αντιδραστήρες, για τα εντυπωσιακά αμερικανικά γεωτρύπανα της Chevron. Μια φιέστα εκσυγχρονισμού για ιθαγενείς.

Αλλά την ίδια ακριβώς ώρα που ο καπετάνιος μας κάνει αυτή την πολυτελή ξενάγηση στο σαλόνι του πλοίου, σκύβει και μας ψιθυρίζει στο αυτί: «Ξέρετε, αν ο γείτονας έρθει και πάρει την πρύμνη του καραβιού, εμείς δεν φέρουμε καμία ευθύνη»! Είναι σαν να σου λέει «το σπίτι είναι 100% δικό μου, η κυριαρχία μου είναι αδιαπραγμάτευτη», αλλά την ίδια ώρα να τον βλέπεις να υπογράφει συμβόλαιο με τον ασφαλιστή που λέει «αν ο γείτονας μπει μέσα και μου πάρει το σαλόνι, εσύ μην με αποζημιώσεις, δεν πειράζει»!

Αυτή η «μητσοτακική δυστοποία» έχει πράγματι άρωμα Τιτανικού. Η ορχήστρα του Μαξίμου συνεχίζει να παίζει χαρωπά τον σκοπό του «έντιμου συμβιβασμού», ενώ η εθνική μας αξιοπρέπεια έχει ήδη συγκρουστεί με το παγόβουνο της τουρκικής επιθετικότητας.

Τα 3 εφιαλτικά σενάρια που έρχονται

Η πορεία αυτή δεν είναι τυχαία. Προετοιμάζει το έδαφος για τα όσα έρχονται. Με την κυβερνητική υπογραφή, έχουμε μπροστά μας τρία εφιαλτικά σενάρια:

Σενάριο 1: Το σύνδρομο της Κάσου, σε μεγέθυνση. Η Chevron στέλνει ερευνητικό σκάφος νότια της Κρήτης. Η Τουρκία, επικαλούμενη το Τουρκολιβυκό μνημόνιο, στέλνει πολεμικά πλοία, όπως ακριβώς έκανε το καλοκαίρι με την Κάσο. Μπροστά στην ένταση, η Chevron, αξιοποιώντας τη ρήτρα της ελληνικής σύμβασης περί «αποχώρησης χωρίς αποζημίωση», μαζεύει το σκάφος της και φεύγει. Η Ελλάδα μένει διπλωματικά γυμνή, αδυνατώντας να προστατεύσει την ίδια της την ΑΟΖ, δημιουργώντας ένα οριστικό, αμετάκλητο τετελεσμένο «γκριζαρίσματος».

Σενάριο 2: Η παγίδα της Διαιτησίας και η συρρίκνωση της Κρήτης. Η Ελλάδα και η Τουρκία οδηγούνται όχι στη Χάγη, που κρίνει με το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά σε ένα «διεθνές δικαιοδοτικό όργανο» με τη μορφή Διαιτησίας, το οποίο αποφασίζει πολιτικά με βάση την «ευθυδικία». Η Τουρκία θα κραδαίνει τον δικό μας κυρωτικό νόμο, λέγοντας: «Η Ελλάδα η ίδια παραδέχεται την αμφισβήτηση». Το αποτέλεσμα; Να δοθεί ελάχιστη επήρεια στα νησιά μας, φέρνοντας την Τουρκία στην καρδιά της Μεσογείου.

Σενάριο 3: Η απόλυτη συνεκμετάλλευση. Είναι το τελικό στάδιο του κατευνασμού. Προκειμένου να αποφευχθεί η σύγκρουση, η περιοχή ανακηρύσσεται «αμφισβητούμενη» και καταλήγουμε σε κοινή αξιοποίηση με την Τουρκία και τη Λιβύη. Μοιραζόμαστε δηλαδή τον δικό μας πλούτο, στη δική μας θάλασσα, με τον πειρατή της γειτονιάς.

Και ας μην ξεχνάμε τη Γεωγραφική Τανάλια που ήδη έχει στηθεί. Με τη συμφωνία με την Αίγυπτο δεχθήκαμε περιορισμό στον 28ο μεσημβρινό. Η Τουρκία, με τις NAVTEX της, κόβει τη θάλασσα στον 25ο μεσημβρινό. Μέσα σε αυτή την «τανάλια» των μεσημβρινών, εμείς, αντί να βγούμε μπροστά επιθετικά διπλωματικά, υπογράφουμε ρήτρες εγκατάλειψης!

Αντώνης Σαμαράς: Το μοναδικό εθνικό ανάχωμα

Μέσα σε αυτόν τον ωκεανό εθνικής μετριότητας, μικροπολιτικών υπολογισμών και λογιστικών προσεγγίσεων των συνόρων μας, η φωνή του Αντώνη Σαμαρά αποτέλεσε μια ιστορική λύτρωση. Ο πρώην Πρωθυπουργός δεν στάθηκε απλώς απέναντι σε μια κακή σύμβαση. Στάθηκε απέναντι σε μια ολόκληρη φιλοσοφία εθνικής υποχώρησης.

Όταν ο Μητσοτάκης ειρωνεύεται τους πατριώτες αποκαλώντας τους «επαγγελματίες ανησυχούντες», ο Σαμαράς του επιστρέφει τον χαρακτηρισμό εκεί που ανήκει: Στους ερασιτέχνες που εφησυχάζουν! Ο Σαμαράς δεν ανησυχεί επειδή είναι γκρινιάρης. Ανησυχεί γιατί έχει κάτι που λείπει τραγικά από το σημερινό Μαξίμου: Εθνική διορατικότητα.

Είναι η ίδια διορατικότητα που είχε το 2004, όταν δίπλα στον Κώστα Καραμανλή, όρθωσε το ανάστημά του ενάντια στο Σχέδιο Ανάν. Και τότε οι «ρεαλιστές» της υποταγής τον έλεγαν «υπερπατριώτη» και «αδρανή». Φανταστείτε σήμερα η Κύπρος να είχε το Σχέδιο Ανάν και Τουρκοκύπριο συμπρόεδρο. Δεν θα μπορούσε η Ελλάδα να στείλει ούτε κανό εκεί κάτω! Ο Σαμαράς δικαιώθηκε τότε, και δικαιώνεται με απόλυτο και εκκωφαντικό τρόπο και σήμερα.

Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από τον Αντώνη Σαμαρά. Είναι ο πολιτικός που αρνείται να δεχτεί ότι η Ελλάδα πρέπει να συρρικνωθεί για να είναι αρεστή στους «συμμάχους». Είναι ο ηγέτης που αρνείται να βάλει σε ζυγαριά την κυριαρχία της πατρίδας μας με τις ρήτρες αποζημίωσης μιας πολυεθνικής.

Οι κυβερνητικοί μπορεί να νομίζουν ότι με επικοινωνιακά τρικ, πληρωμένα τρολ και ΜΜΕ και ειρωνείες του επιπέδου «πατριώτες του καναπέ» μπορούν να κρύψουν το μέγεθος της εθνικής τους ανεπάρκειας. Σφάλλουν οικτρά. Ο ελληνικός λαός, διαβάζοντας τα επίσημα κείμενα που οι ίδιοι υπέγραψαν, καταλαβαίνει πλέον ότι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια επενδυτική επιτυχία, αλλά μπροστά σε μια προμελετημένη υποστολή σημαίας.

Ας γνωρίζουν όλοι: Το δόγμα της αποτροπής δεν χτίζεται με «ρήτρες αποχώρησης» και με λογιστικά κόλπα, για να σώσουμε το Ταμείο εις βάρος της Πατρίδας. Χτίζεται με ανάστημα, με ισχύ και ο Αντώνης Σαμαράς, για άλλη μια φορά, απέδειξε ότι είναι ο μόνος που διαθέτει αυτό το ανάστημα. Το ρολόι της ιστορίας χτυπάει, και οι «ερασιτέχνες» θα κληθούν πολύ σύντομα να λογοδοτήσουν για τον εθνικό τους εφησυχασμό.

(*) Η «Άγρια Μέλισσα» είναι δικηγόρος αρθρογράφος