Σύνοδος ΝΑΤΟ στην Άγκυρα: Η αμηχανία θρίαμβος… η υποχώρηση στρατηγική επιλογή… η απουσία εθνική επιτυχία
Η εξωτερική πολιτική δεν είναι ούτε επικοινωνιακή διαχείριση ούτε υποκλίσεις και αυτό το επιβεβαιώνει –μεταξύ πολλών άλλων– η χθεσινή είδηση ότι η Tουρκία «ξεφορτώνεται» τους S-400 σε χώρα του Κόλπου για να… φορτώσει το οπλοστάσιό της με τα αμερικανικά μαχητικά F-35
Σε μία Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ όπου οι ηγέτες των κρατών μελών μοιάζει να μαζεύτηκαν για ένα διημεράκι στην Άγκυρα μόνο και μόνο για να παρακολουθήσουν τα σόου που έδωσαν ο οικοδεσπότης πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, και ο Αμερικανός ομόλογός του, Ντόναλντ Τραμπ, το… στριπτίζ της επικοινωνίας από την αλήθεια των πραγμάτων είχε πρωταγωνιστή τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε.
Μιλάμε, φυσικά, για το περιστατικό που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στη σύνοδο κορυφής, όταν ένας νεαρός δημοσιογράφος από τη Δανία ξεμπρόστιασε τον γ.γ. της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας θέτοντάς του το εξής ερώτημα: «Κάθεσαι δίπλα στον Ντόναλντ Τραμπ όταν μιλά για την κατάκτηση της Γροιλανδίας και όταν επιτίθεται σε συμμάχους, όπως η Ισπανία, πράγματα που δεν φαίνεται να ενέκρινε ο παλιός Μαρκ Ρούτε. Δεν επηρεάζεται ο αυτοσεβασμός σου όταν κάθεσαι δίπλα του και δεν λες τίποτα;».
«Αναγνωρίζω τον έπαινο εκεί όπου πρέπει (…) ο Αμερικανός πρόεδρος αξίζει αναγνώριση, το ΝΑΤΟ είναι σήμερα πολύ ισχυρότερο» απάντησε μη… απαντώντας ο Ρούτε για να επιβεβαιώσει γιατί οι Ολλανδοί συμπατριώτες του τού έχουν κολλήσει το παρατσούκλι «Teflon Mark», δηλαδή του πολιτικού που είναι φτιαγμένος από αντικολλητικό υλικό τεφλόν ώστε να μην κολλάει τίποτα πάνω του. Ούτε οι αποτυχίες, ούτε η κριτική, ούτε οι δημόσιες ταπεινώσεις. Εξ ου κι όταν ο Δανός δημοσιογράφος τον «έλουσε», ο Ρούτε χαμογέλασε, προσπέρασε την αμηχανία και συνέχισε σαν να μη συνέβη τίποτα.
Με τον Μαρκ «Τεφλόν» Ρούτε διατηρεί εδώ και χρόνια μια στενή πολιτική και προσωπική σχέση ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οποίος ήταν ποιο τυχερός από τον άλλοτε ομόλογό του, καθώς κάποιο από τα ελληνικά φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ του απέδωσε πριν χρόνια ένα πιο κομψό προσωνύμιο: ο ηγέτης-«Μωυσής» που σύμφωνα με το επικοινωνιακό αφήγημα οδηγεί τη χώρα στην πρόοδο και απολαμβάνει διεθνές κύρος. Μόνο που η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Τουρκία αποκάλυψε έναν πρωθυπουργό θεατή των εξελίξεων.
Την ώρα που ο Ερντογάν βρισκόταν στο επίκεντρο των διεθνών επαφών, συνομιλούσε με τον Τραμπ κάνοντας παζάρια εξοπλισμών και επιχειρούσε να εμφανίσει την Τουρκία ως αναντικατάστατο γεωπολιτικό παίκτη, η ελληνική παρουσία πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Χωρίς ουσιαστικές πρωτοβουλίες. Χωρίς κρίσιμες διμερείς συναντήσεις. Χωρίς την παραμικρή εικόνα που να παραπέμπει σε χώρα με αυξημένο διπλωματικό βάρος.
Η Αθήνα περιορίστηκε στον ρόλο του κομπάρσου σε μια παράσταση όπου πρωταγωνιστούσαν άλλοι. Κι όμως, επιστρέφοντας στην ελληνική πραγματικότητα, το Μαξίμου επιχείρησε για ακόμη μία φορά να μετατρέψει την απουσία σε επιτυχία. Να παρουσιάσει ως διπλωματικό κέρδος μια Σύνοδο από την οποία η Ελλάδα δεν αποκόμισε κανένα εμφανές πολιτικό αποτέλεσμα. Σαν να αρκεί μια οικογενειακή φωτογραφία των ηγετών για να βαφτιστεί η σιωπή εθνική στρατηγική.
Αυτή, όμως, είναι η μεγαλύτερη παθογένεια της σημερινής διακυβέρνησης. Δεν είναι ότι δεν πετυχαίνει πάντα τους στόχους της, αλλά ότι αρνείται να παραδεχθεί ακόμη και το προφανές. Ότι κάθε αμηχανία μετατρέπεται σε θρίαμβο, κάθε υποχώρηση σε στρατηγική επιλογή και κάθε διπλωματική απουσία σε… εθνική επιτυχία.
Η εξωτερική πολιτική δεν είναι ούτε επικοινωνιακή διαχείριση ούτε υποκλίσεις και αυτό το επιβεβαιώνει –μεταξύ πολλών άλλων– η χθεσινή είδηση ότι η Tουρκία «ξεφορτώνεται» τους S-400 σε χώρα του Κόλπου για να… φορτώσει το οπλοστάσιό της με τα αμερικανικά μαχητικά F-35.
Ίσως τελικά το πραγματικό «τεφλόν» να μην αφορά τον Ρούτε. Μάλλον αφορά τον Έλληνα πρωθυπουργό που πήγε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ και ψέλλισε το casus belli μόνο στους δημοσιογράφους και όχι στους ομολόγους του, που έβαλε –με την απόλυτη σιωπή του– κι αυτός το Κυπριακό στο ράφι και που πανηγυρίζει επειδή η Ελλάδα είναι καλός πελάτης των «οπλάδων» δαπανώντας ήδη από φέτος το 5% του ΑΕΠ για αμιγώς αμυντικές δαπάνες.
Είναι, άλλωστε, ο ίδιος πρωθυπουργός από τεφλόν που δεν τον ακουμπούν τα σκάνδαλα, που απλώς θυμώνει με την ακρίβεια, που κρατάει στην ευαίσθητη εθνικά θέση την πολιτική «φάρσα» που λέγεται Ντόκος και που έχει χρίσει επικεφαλής της διπλωματίας έναν άνθρωπο που δηλώνει «φιλέλληνας» αλλά και αδιάφορος στο ενδεχόμενο να χαρακτηριστεί «μειοδότης».