Σύνοδος ΝΑΤΟ στην Τουρκία: Οι «ευαισθησίες» του Κυριάκου και το «άφεριμ εφέντη» της ελληνικής διπλωματίας

Η άφιξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Λευκό Παλάτι της Άγκυρας, τη δεύτερη ημέρα της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, είχε όλα τα στοιχεία μιας εικόνας που επιδιώκει να εκπέμψει εθνική αυτοπεποίθηση.

Πίσω όμως από το πρωτόκολλο με τις χειραψίες και τις κοινότυπες δηλώσεις για συνοχή και συνεργασία στο πλαίσιο της Συμμαχίας ο Έλληνας πρωθυπουργός ήταν μάλλον… αναιμικός όταν –υποχρεωμένος ων– θύμισε ότι η χώρα μας εξακολουθεί να ζει υπό την σκιά μιας απειλής πολέμου από τη χώρα που είναι οικοδέσποινα της Συνόδου.

Ερωτηθείς για τις δηλώσεις Τραμπ και Ερντογάν γύρω από τα F-35 και τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, ο Μητσοτάκης απέφυγε το ευθύ σχόλιο. Προτίμησε να μιλήσει γενικά, για την ανάγκη μια αμυντική συμμαχία να στηρίζεται στις σχέσεις καλής γειτονίας. Πρόκειται αναμφίβολα για διατύπωση που διπλωματικά είναι υπερβολικά comme il faut, αν κάποιος ήθελε να περάσει με σαφήνεια το μήνυμα πως η Ελλάδα όχι μόνο εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το τουρκικό casus belli, αλλά κι ότι δεν είναι διατεθειμένη να επιτρέψει γίνουν πάνω στην πλάτη και με την ανοχή της διάφορα γεωπολιτικά deal με… δωροδέκτη την Τουρκία.

Το να επιμένει η κυβέρνηση Μητσοτάκη να εκφράζει –όπως σήμερα στην Άγκυρα– την πεποίθησή της ότι τα εκκρεμή ζητήματα με την Τουρκία μπορούν να επιλυθούν μέσα από πνεύμα συνεργασίας, δείχνει ότι αγνοεί πλήρως την πραγματικότητα. Κι αυτή δεν είναι μόνο ο «σουλτάνος» Ερντογάν με τις επαναλαμβανόμενες πειρατικές απαιτήσεις του και ο dealer «θείος» Τραμπ. Είναι και το «άφεριμ εφέντη» που εκπέμπει εμμονικά η διπλωματία του κατευνασμού, των υποκλίσεων και του «καλού πελάτη» εξοπλισμών.