«Θολώνει» το αφήγημα της σταθερότητας

Στις δύο σκληρές μάχες στην Βουλή για την σύσταση της Εξεταστικής Επιτροπής και την πρόταση των κομμάτων της αντιπολίτευσης για Προανακριτική επιτροπή αναδείχθηκε ένα δομικό πρόβλημα της κυβέρνησης. Και αυτό είναι η μεγάλη απόσταση που υπάρχει μεταξύ του Επιτελικού Κράτους και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας.

Του Μιχάλη Κωτσάκου

Τα όσα έγιναν στην Βουλή την Τετάρτη δείχνει πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει χάσει τον έλεγχο του καθορισμού της πολιτικής ατζέντας. Και ως φαίνεται αυτή διαμορφώνεται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία πέραν του ΟΠΕΚΕΠΕ διεξαγάγει έρευνες για το που πήγαν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, για ποιον λόγο υπήρξε τεράστια υπερτιμολόγηση στα σπιτάκια της ανακύκλωσης, όπως και για ποιο λόγο καθυστερούν οι πληρωμές των εταιρειών που έχουν αναλάβει την σίτιση μεταναστών και προσφύγων, παρά το γεγονός ότι η Ε.Ε. ήδη έχει αποστείλει τα χρήματα για το μεταναστευτικό.

Υποτίθεται με βάση τον σχεδιασμό του Επιτελικού Κράτους αυτές τις ημέρες θα ξεκινούσαν οι διαρροές για το καλάθι της ΔΕΘ και μετά τις 15 Αυγούστου έχουν προγραμματιστεί οι συναντήσεις με τους εκπροσώπους των παραγωγικών φορέων, προκειμένου να ακουστούν τα αιτήματα τους και να διαμορφωθούν οι παροχές της ΔΕΘ. Τουναντίον αυτό που ισχύει τώρα δεν είναι τίποτε άλλο από μία σκληρή αντιπαράθεση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ειδικά με το Νίκο Ανδρουλάκη (θυμίζει κάτι από Κρητική βεντέτα), με τους δύο να ανασύρουν στις ομιλίες τους μέχρι και νεκρούς.

Ο Πρωθυπουργός ήταν εξαιρετικά επιθετικός προς την αντιπολίτευση στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή πριν από την ψηφοφορία για την Εξεταστική. Το Νίκο Ανδρουλάκη τον προσέβαλε συστηματικά, λέγοντας ότι έχει «ηθική αλά καρτ», ότι «έχει κοκκινίσει από τον εκνευρισμό του», όμως η αλήθεια είναι ότι ο ίδιος είχε εκνευρισμό και στο τέλος βρέθηκε εκτεθειμένος, καθώς δεν περίμενε την ατάκα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, για την διαφθορά και τα σκάνδαλα.

Οι πληροφορίες

Όντως οι πληροφορίες που λάμβανε ο πρωθυπουργός στο γραφείο του από την «γαλάζια» κοινοβουλευτική ομάδα δεν ήταν καθόλου μα καθόλου ευχάριστες. Τουλάχιστον οι μισοί βουλευτές ήταν της άποψης ότι πρέπει να συσταθεί προανακριτική επιτροπή, ειδικά για τον Λευτέρη Αυγενάκη, ο οποίος έχει περισσότερες αντιπάθειες από συμπάθειες στο εσωτερικό της Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας.

Θεωρητικά η πόλωση, η οποία φαίνεται ως μη ανατρέψιμη, κατά κάποιο τρόπο εξυπηρετεί όλα τα κόμματα για να συσπειρώνουν το ακροατήριό τους. Όμως με βάση την πολιτική ιστορία εάν υπάρχει πόλωση από τόσο νωρίς, δηλαδή δύο χρόνια πριν από τις εκλογές, η πόλωση και οι σκληρές αντιπαραθέσεις βολεύουν πρωτίστως την αντιπολίτευση και λιγότερο την κυβέρνηση.

Και αυτή η πόλωση δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση να ανοίγει θέματα και να ορίζει αυτή την πολιτική ατζέντα. Ο πρωθυπουργός καταλογίζει όλη την ευθύνη για την τοξικότητα στην αντιπολίτευση, όμως είναι φανερό πως ο ίδιος δεν μπορεί πια να συγκρατηθεί στις επιθέσεις του προς πολιτικούς αντιπάλους. Ακόμη και στην ομιλία του πρωθυπουργού την Τρίτη στην Βουλή κατά τη συζήτηση της πρότασης για την σύσταση Εξεταστικής επιτροπής, οι πολιτικοί αναλυτές διέκριναν την στρατηγική αμηχανία της κυβέρνησης σε μία προσπάθεια να αποδείξει ότι έχει απόλυτο δίκιο που προσπαθεί να μεταμορφώσει το μαύρο σε άσπρο.

Πάντως από την ομιλία του κ. Μητσοτάκη οι πιο μπασμένοι στα πολιτικά διέκριναν το προεκλογικό αφήγημα της Νέας Δημοκρατίας για την ανάγκη της σταθερότητας στη χώρα σε ένα διεθνές περιβάλλον ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Η επίκληση της σταθερότητας συνιστά τον πυρήνα της τρέχουσας κυβερνητικής ρητορείας και θα αποτελέσει το βασικό επιχείρημα στη Νέας Δημοκρατίας στις επόμενες εκλογές, είτε αυτές γίνουν το 2027 είτε νωρίτερα. Σε ό,τι αφορά δε τις εκκλήσεις για ήπιο κλίμα και διατήρηση της σταθερότητας, εύλογα μπορεί να επισημανθεί ότι η πολιτική ζωή εκτροχιάζεται από τα κυβερνητικά σκάνδαλα και όχι από μια αντιπολίτευση που τρέχει πίσω από τα γεγονότα.

Θολώνει το επιχείρημα της σταθερότητας

Όμως αυτό το επιχείρημα της σταθερότητας έχει αρχίσει να θολώνει, όσο υπάρχουν δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και πληροφορίες και φήμες για έρευνες και πιθανή ύπαρξη άλλων σκανδάλων.  Ήδη η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει κλείσει έξι χρόνια στην διακυβέρνηση της χώρας. Και αυτό που βλέπουν οι πολίτες σε κάθε στραβοτιμονιά είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν ήταν ενημερωμένος. Είτε μιλάμε για τις υποκλοπές, είτε για το δυστύχημα των Τεμπών, είτε για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Το 2019 οι περισσότεροι-ακόμη και αυτοί που δεν ψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία- είχαν πειστεί από την δήλωση του πρωθυπουργού ότι είναι αποφασισμένος να σπάσει την μακρά αλυσίδα της διαφθοράς. Αλλά το 2025, μετά από 6 χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι όντως ο πρωθυπουργός έχει τη βούληση να σπάσει το πελατειακό σύστημα που εξακολουθεί και ανθίζει στην ελληνική κοινωνία; Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι όντως ο πρωθυπουργός έχει τη βούληση για μεταρρυθμιστικές τομές όταν δεν παραπέμπει τους υπουργούς του στην Προανακριτική;

Στο τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο πριν από τις διακοπές ο Κυριάκος Μητσοτάκης επανέφερε το θέμα των μεταρρυθμίσεων ζητώντας να τρέξουν οι διαδικασίες μέχρι το τέλος του 2025. Οι παρεμβάσεις αυτές προτάσσονται ως απόλυτη κυβερνητική προτεραιότητα και αφορούν κάθε υπουργείο, με ρυθμό υλοποίησης τουλάχιστον μίας ανά εβδομάδα. Βασικοί άξονες είναι η ενίσχυση της νομιμότητας, η περαιτέρω ψηφιοποίηση του κράτους, η αναβάθμιση των υπηρεσιών προς τους πολίτες, η στήριξη των ευάλωτων και η βελτίωση της καθημερινότητας.

Στο επίκεντρο της συνεδρίασης βρέθηκε και η αναθεώρηση του Ενοποιημένου Σχεδίου Κυβερνητικής Πολιτικής (ΕΣΚΥΠ), με τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη και τον υπουργό Επικρατείας Άκη Σκέρτσο να παρουσιάζουν τα επικαιροποιημένα στοιχεία. Ήδη το πρώτο εξάμηνο του 2025 έχουν υλοποιηθεί 800 από τα 1.790 ορόσημα του σχεδίου δράσης (ποσοστό 45%), ενώ προστίθενται ακόμη 73 για το β’ εξάμηνο. Στο Μαξίμου θεωρούν ότι εάν οι συγκεκριμένες δράσεις προωθηθούν, τότε θα αλλάξει και το κλίμα στην κοινωνία.

Όμως στην κοινωνία υπάρχει ένα βασικό ερώτημα. Εάν όντως η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει τις αντοχές για να τρέξει διάφορα κρίσιμα ζητήματα, ή έχει το μυαλό της μόνο στις επόμενες εθνικές εκλογές; Διότι τα συνθήματα για «νέα αρχή» και «μεταρρυθμιστική φυγή προς τα μπρος», ακούγονται ωραία για κάποιες φορές. Όταν όμως επαναλαμβάνονται κάθε τρεις και λίγο στο τέλος δεν γίνονται πιστευτά.