Το Μουντιάλ του Ντεσάμπ και των άλλων…

Το Μουντιάλ 2018 πέρασε πλέον στην ιστορία, με τη Γαλλία να σκαρφαλώνει στην κορυφή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου δίχως να εντυπωσιάσει.

Ο Ντιτιέ Ντεσάμπ, εκ των πρωταγωνιστών του προηγούμενου γαλλικού ποδοσφαιρικού έπους το 1998, γνώριζε πως δεν έχει στα χέρια του υλικό ανάλογο με την προ 20ετίας Εθνική Γαλλίας. Ο ίδιος είχε συμπαίκτες παιχταράδες όπως ο Μπαρτέζ, ο Τιράμ, ο Λιζαραζού, ο Ντεσαγί, ο Μπλαν, ο Ζιντάν, ο Πετί, ο Καρεμπέ, ο Τζοργκαέφ, ο Βιεϊρά, ο Πιρές, ο Ανρί και ο Τρεζεκέ, που διέθεταν και τεράστια ποδοσφαιρική προσωπικότητα και η σύγκριση με τη σημερινή Εθνική Γαλλίας είναι μάλλον ατυχής.

Προκειμένου να ισοσκελίσει, λοιπόν, το έλλειμμα ποιότητας σε συγκεκριμένες θέσεις, αλλά και ατομικού ποδοσφαιρικού… αναστήματος, ο 49χρονος Γάλλος εκλέκτορας επιστράτευσε την τακτική και την πιο ρεαλιστική προσέγγιση. Οι «τρικολόρ» άφησαν στην άκρη το παραδοσιακό ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας που τους χαρακτήριζε και δεν φοβήθηκαν να παίξουν για το αποτέλεσμα, περιμένοντας τον αντίπαλο στο μισό γήπεδo για μεγάλα χρονικά διαστήματα μέσα στα 7 ματς που έδωσαν στα γήπεδα της Ρωσίας.

Ο… παμπόνηρος Ντεσάμπ γνώριζε επίσης ότι διαθέτει το πιο γρήγορο δίδυμο στράικερ στη διοργάνωση (Γκριεζμάν – Εμπαπέ), γι’ αυτό κάθε φορά που η ομάδα κέρδιζε την μπάλα από αντίπαλο, αυτή πήγαινε… αυτόματα στους δύο προαναφερθέντες.

Ειδικά ο 19χρονος Εμπαπέ αναδείχθηκε σε… φονικό όπλο για τους Γάλλους, διαλύοντας σε ανοιχτό χώρο όλες σχεδόν τις αντίπαλες άμυνες.

Η φετινή Εθνική Γαλλίας έγραψε ιστορία και για έναν ακόμα λόγο, καθώς έγινε η πρώτη που κερδίζει το Παγκόσμιο Κύπελλο με τον βασικό φορ της να μένει… άσφαιρος σε ολόκληρο το τουρνουά! Ο Ζιρού ήταν σκέτη απογοήτευση στο εκτελεστικό κομμάτι, ασφυκτιώντας κάτω από διπλά και τριπλά μαρκαρίσματα, αλλά άνοιγε χώρους για τους εξτρέμ και ειδικά για τον Εμπαπέ.

Ταυτόχρονα οι νέοι παγκόσμιοι πρωταθλητές πήραν σε κρίσιμες στιγμές γκολ από χαφ και αμυντικούς, όπως του Πογκμπά με την Αυστραλία, του Παβάρ με την Αργεντινή και του Ουμτιτί στον ημιτελικό με το Βέλγιο.

 

Μία ανάσα απ’ το… όνειρο οι Κροάτες

 

Η κορυφαία Κροατία όλων των εποχών έφτασε πιο κοντά στο… όνειρο όσο ποτέ, όμως λύγισε τον τελικό.

Κάτι παραπάνω από εμφανής η κόπωση των παικτών της, οι περισσότεροι εκ των οποίων προέρχονταν από μία γεμάτη σεζόν με πολλές συμμετοχές και ανάλογα μεγάλη κούραση.

Μετά από 3 απανωτές προκρίσεις σε παράταση και πέναλτι, οι Κροάτες εμφανίστηκαν… ξεζουμισμένοι από ενέργεια στον τελικό, υποπίπτοντας σε αβίαστα λάθη. Σε αρκετές φάσεις το κορμί τους δεν υπάκουε στις εντολές του εγκεφάλου και θα πρέπει να γυρίσουμε πολλά χρόνια πίσω, μέχρι το… μακρινό 2009, για να συναντήσουμε την προηγούμενη φορά που δέχθηκαν τόσα πολλά γκολ μέσα σε ένα 90λεπτο.

Παρ’ όλα αυτά, θα μπορούσαν να διεκδικήσουν το τρόπαιο με πολύ περισσότερες πιθανότητες αν ο διαιτητής Πιτάνα δεν καταλόγιζε με τη βοήθεια του VAR το πέναλτι με το οποίο οι Γάλλοι πήραν προβάδισμα πριν από το ημίχρονο.

Ατραξιόν και μάλλον εκείνη που κέρδισε περισσότερο σε δημοτικότητα εκτός κροατικών συνόρων, η Κροάτισσα πρόεδρος Κολίντα Γκράμπαρ – Κιτάροβιτς, τραβούσε σαν… μαγνήτης τις τηλεοπτικές κάμερες.

 

Οι Βέλγοι και οι… άλλοι

 

Η Εθνική Βελγίου πήγε στη Ρωσία σαν ένα από τα αουτσάιντερ, και πράγματι κατόρθωσε να γράψει ιστορία, κατακτώντας την 3η θέση. Έπαιξε το πιο ευχάριστο ποδόσφαιρο και πάνω που έδειξε να γιατρεύει τις χρόνιες αμυντικές… πληγές της, έχασε το εισιτήριο για τον τελικό από μία στατική φάση.

 

Απογοήτευση η Γερμανία

 

Αντιθέτως, η κάτοχος του τροπαίου Γερμανία απογοήτευσε. Προφανώς είχαν δίκαιο όσοι υποστήριζαν ότι ο Μάνουελ Νόιερ δεν έπρεπε να πάει στο Μουντιάλ. Και λέμε να πάει, διότι από τη στιγμή που ο Λεβ τον επέλεξε στην αποστολή, δεν μπορούσε να τον αφήσει στον πάγκο. Από τους κορυφαίους τερματοφύλακες όλων των εποχών, ο Νόιερ έδειξε ότι δεν ξεπέρασε τον τραυματισμό που τον κράτησε εκτός αγώνων επί σειρά μηνών, καθώς όπως φάνηκε και στους τρεις αγώνες της Γερμανίας, τα αντανακλαστικά του είναι ιδιαιτέρως «αποδυναμωμένα» και έχει γίνει πολύ «βαρύς» σε σχέση με τον παλιό καλό εαυτό του.

Δεν έφταιγε, ωστόσο, ο Γερμανός διεθνής γκολκίπερ αποκλειστικά για τον πρόωρο αποκλεισμό των «πάντσερ». Σε αυτόν συνετέλεσε η έλλειψη ξεκάθαρου αγωνιστικού προσανατολισμού, η υπεροψία και η αλαζονεία, στοιχεία που το ποδόσφαιρο τιμωρεί με αμείλικτο τρόπο, όπως συνέβη στην καταλυτική ήττα – αποκλεισμό με 2-0 από τη Νότια Κορέα.

 

Ο Νεϊμάρ δεν

είναι ακόμα ηγέτης

 

Κάτι ανάλογο ισχύει για τη Βραζιλία και την Ισπανία. Η «σελεσάο», βγάζοντας καλύτερο πρόσωπο από αγώνα σε αγώνα, έφθασε να παίζει την πρόκριση στους «4» με το Βέλγιο και δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον αιφνιδιασμό από τους Ευρωπαίους. Ο Νεϊμάρ δεν μπόρεσε να γίνει ο ηγέτης αυτής της… ευρωπαϊκής Βραζιλίας και οι υπόλοιποι παίκτες –όπως ο Γουίλιαν και ο Ζεσούς– απλώς διέψευσαν τις προσδοκίες.

 

Επηρεασμένη η Ισπανία

 

Όσον αφορά στη «ρόχα», αποδείχθηκε πως η ιστορία με τον Χουλέν Λοπετέγκι, παραμονές του Μουντιάλ, έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Ο Σέρχιο Ράμος δεν μπόρεσε να κρατήσει την ομάδα –που οι κακές γλώσσες λένε πως φτιάχνει σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος– σε υψηλό επίπεδο και σε καμία περίπτωση δεν θύμισε την Ισπανία που θαύμασε στο πρόσφατο παρελθόν ο ποδοσφαιρικός πλανήτης. Ίσως να φταίει ο κορεσμός, ίσως η έλλειψη του ηγέτη, ίσως η κόπωση της χρονιάς….

 

Δεν μπορεί

μόνος του ο Μέσι

 

Η Αργεντινή είναι πάντα μία… κατηγορία μόνη της! Άπαντες φόρτωσαν στον Λιονέλ Μέσι την… υποχρέωση να οδηγήσει την «αλμπισελέστε» στην κατάκτηση του τροπαίου. Όμως ο κορυφαίος παίκτης του πλανήτη δεν υπήρξε ποτέ αρχηγός. Μπορεί να ήταν ο «μαέστρος της ορχήστρας», μπορεί να ήταν «το πρώτο βιολί», αλλά ηγέτης δεν έγινε ποτέ. Παράλληλα, οι υπόλοιποι Αργεντινοί που επέλεξε ο Χόρχε Σαμπαόλι, αποδείχθηκαν «λίγοι», με τα γνωστά αποτελέσματα, που είχαν διαφανεί και από τα προκριματικά στη Νότια Αμερική.

Από εκεί και πέρα, υπήρξαν ομάδες που άγγιξαν το απόλυτο των δυνατοτήτων τους και έβγαλαν στον αγωνιστικό χώρο αυτό που μπορούσαν να δώσουν. Όπως η Ουρουγουάη, η Ρωσία, η Αγγλία, η Σουηδία, η Δανία, η Πορτογαλία, η Ισλανδία, η Σερβία, η Ελβετία, η Ιαπωνία, η Σενεγάλη και το Μεξικό. Με καλές εμφανίσεις και αξιοπρεπέστατη παρουσία η Δανία, που αποκλείσθηκε αήττητη, έφθασε όπως και οι παραπάνω στο «ποδοσφαιρικό της ταβάνι» και έμεινε εκτός συνέχειας στις λεπτομέρειες, αφήνοντας ωστόσο θετικό πρόσημο από την παρουσία της στη γιορτή του ποδοσφαίρου.

Παράλληλα, υπήρξαν εθνικά συγκροτήματα που ξεπέρασαν τον ποδοσφαιρικό… εαυτό τους και εξέπληξαν ευχάριστα τους φιλάθλους, όπως η Αυστραλία του Μπερτ Φαν Μάαρβικ, το Ιράν του Κάρλος Κεϊρόζ, η Νότια Κορέα αλλά και το Περού, που μοιάζει ως η πιο «αδικημένη» ομάδα της διοργάνωσης.

Στον «αντίποδα» και στις απογοητεύσεις του τουρνουά, πλην όμως σε χαμηλότερο επίπεδο, θα πρέπει να συμπεριληφθούν η Πολωνία, η Κόστα Ρίκα, η Τυνησία, το Μαρόκο, η Κολομβία και η Νιγηρία, ενώ με αρνητικό πρόσημο άφησαν τη διοργάνωση η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και ο Παναμάς, που κάλλιστα θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν οι «κομπάρσοι» του Μουντιάλ…

Διαβάστε επίσης