Το μπούμερανγκ της αγανάκτησης

«Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες». Αυτή την παροιμία φαίνεται να μην την υπολογίζουν στην κυβέρνηση και γενικά στον ΣΥΡΙΖΑ. Ή, πιο σωστά, να την αγνοούν, με συνέπεια να βρίσκουν διαρκώς μπροστά τους προβλήματα. Έτσι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, πριν προλάβουν καλά-καλά να πανηγυρίσουν για τη μη περικοπή των συντάξεων με τη συναίνεση των Ευρωπαίων εταίρων και δανειστών μας, ήρθαν αντιμέτωποι με την ωμή βία έξω από το Πολυτεχνείο, όταν δεν τους επετράπη να καταθέσουν στεφάνι.

Πριν από χρόνια, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ισορροπούσε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ουδέποτε καταδίκασε τις επιθέσεις και τους ξυλοδαρμούς πολλές φορές των αγανακτισμένων σε βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, με τη δικαιολογία ότι «είναι ένδειξη αγανάκτησης για τα αντιλαϊκά μέτρα». Μάλιστα, μικρομεσαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν επέτρεπαν στους πολιτικούς τους αντιπάλους ακόμη και να έχουν ιδιωτικές στιγμές (βλέπε γιαούρτωμα Πάγκαλου σε ταβέρνα των Μεσογείων). Κι όμως, τότε δεν ακούσαμε τον κ. Νίκο Μανιό να λέει κουβέντα. Τουναντίον χθες, εν εξάλλω καταστάσει, έκανε λόγο για φασίστες, παρά το γεγονός ότι στα πρόσωπα που τον έσπρωχναν γνώριζε τους πρώην συντρόφους του της ΛΑΕ και άλλων συλλογικοτήτων, που του επέτρεψαν να απολαμβάνει τη βουλευτική ασυλία, τη βουλευτική αποζημίωση και γενικά το βουλευτικό χαϊλίκι. Κι αυτός με τη σειρά του να δικαιολογεί –μέχρι χθες– τις λεγόμενες ακτιβίστικες δραστηριότητές τους.

Άραγε, κύριε Μανιέ, χθες όσοι σε παρεμπόδισαν με απαράδεκτο και καταδικαστέο τρόπο, από όποιον έχει υψηλό δημοκρατικό φρόνημα, δεχόμενος και την αντίθετη άποψη, ήταν φασίστες, ενώ «προχθές» όταν γιαούρτωναν τον Πάγκαλο ήταν λαϊκοί αγωνιστές;

Όμως δεν είναι το μοναδικό θέμα που βρίσκει μπροστά του ο ΣΥΡΙΖΑ, λόγω εσφαλμένης τακτικής και περιορισμένης διορατικότητας. Ακόμη και τα ευχάριστα νέα από τις Βρυξέλλες για τη μη περικοπή των συντάξεων δημιουργούν νέα δεδομένα, που είναι ικανά να προκαλέσουν νέα προβλήματα. Με βάση την απόφαση των Βρυξελλών, οι παλαιοί συνταξιούχοι, προ του Μαΐου του 2016 που τέθηκε εν ισχύ ο περιβόητος νόμος Κατρούγκαλου, θα εξακολουθούν να απολαμβάνουν την πετσοκομμένη σύνταξή τους, αλλά δίχως να απολέσουν την προσωπική διαφορά που προβλέπει ο νόμος.

Τουναντίον, όμως, όσοι βγήκαν στη σύνταξη από το 2016 θα υποστούν τις… κυρώσεις του νόμου Κατρούγκαλου. Και φυσικά θα μιλάμε για πολίτες δύο κατηγοριών. Ένας εργαζόμενος με 35 χρόνια εργασίας που συνταξιοδοτήθηκε με το μνημόνιο Σαμαρά θα λαμβάνει 1.200 ευρώ. Ενώ ένας άλλος με τα ίδια χρόνια εργασίας που συνταξιοδοτήθηκε με το μνημόνιο Τσίπρα το 2017 για παράδειγμα θα πρέπει να μάθει να ζει με 800-850 ευρώ.

Οπότε, πολύ λογικά, μετά και την ψήφιση του νόμου που θα αφήνει ήσυχες τις συντάξεις για τους παλαιούς συνταξιούχους, οι νέοι συνταξιούχοι θα προσφύγουν στο ΣτΕ με βάση την αρχή του Συντάγματος ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι. Το παράδειγμα που αναφέραμε παραπάνω είναι ενδεικτικό τού τι θα υποστηρίξουν οι νομικοί στο ΣτΕ.

Και φυσικά εάν κριθεί αντισυνταγματική η προσωπική διαφορά του νόμου Κατρούγκαλου, τότε θα μπορούμε να αναφωνήσουμε όλοι μαζί: «Γαία πυρί μειχθήτω».

Διαβάστε επίσης