Τώρα ανθίζουν τα… λεφτόδεντρα

Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα 24ωρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε να αποσείσει τις τεράστιες ευθύνες του για το εκρηκτικό κόστος ζωής που ταλανίζει όλες τις ελληνικές οικογένειες, καθώς η κυβέρνηση του αδυνατεί να αντιμετωπίσει την ακρίβεια.

Του Μιχάλη Κωτσάκου

Έτσι μετά την εναρκτήρια ομιλία του στο Συνέδριο όπου έγινε viral η ατάκα του ότι εξοργίζεται και θυμώνει με την ακρίβεια, την ίδια τακτική ακολούθησε και στην μηνιαία συνάντηση του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Τασούλα, όπου για άλλη μία φορά μετέθεσε όλες τις ευθύνες στην εκκρεμότητα της σύγκρουσης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση, εγκλωβισμένη στην αμηχανία της, επιστρατεύει ως απάντηση τη μετεξέλιξη του e-καταναλωτή, ένα ψηφιακό εργαλείο που απλώς θα επιτρέπει στους πολίτες να παρακολουθούν σε πραγματικό χρόνο τις τιμές-φωτιά στα σουπερμάρκετ, χωρίς να τις μειώνει στο ελάχιστο.

Όσο δε για τις επικοινωνιακές εξαγγελίες σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας, αγγίζουν τα όρια του εμπαιγμού. Ο πρωθυπουργός θυμήθηκε να επισημοποιήσει την ένταξη των νοσηλευτών στα βαρέα και ανθυγιεινά, μια αυτονόητη υποχρέωση που καθυστέρησε δραματικά. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι τουλάχιστον τρεις φορές το ΠΑΣΟΚ, μία επί προεδρίας Φώφης Γεννηματά και δύο επί προεδρίας Νίκου Ανδρουλάκη το ΠΑΣΟΚ είχε καταθέσει σχέδια νόμου, για την ένταξη του νοσηλευτικού προσωπικού και των εργαζομένων στο ΕΚΑΒ σε καθεστώς βαρέων και ανθυγιεινών, τα οποία η κυβερνητική πλειοψηφία απέρριψε, ενώ στον δημόσιο διάλογο κατηγορούσε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι ρέπει προς τον λαϊκισμό κι ότι ανακάλυψε λεφτόδενδρα.

Τώρα εν μέσω κρίσης η κυβέρνηση είδε τα λεφτόδεντρα να αποδίδουν καρπούς και ανακοίνωσε ότι σύντομα θα ικανοποιήσει ένα πάγιο αίτημα των εργαζομένων στα νοσοκομεία και στις δομές υγείας. Όλοι πλέον κατανοούν ότι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις και ειδικά αυτή της ALCO, όπου οι ερωτώμενοι σε πλειοψηφία που αγγίζει το 77% θεωρεί ότι η ακρίβεια είναι προϊόν της κυβέρνησης Μητσοτάκη (47%) και των κερδοσκόπων (30%), τους οποίους και πάλι η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για να τους συμμορφώσει.

Μάλιστα οι διαρροές από το Μαξίμου προς τα πρόθυμα και φιλικά ΜΜΕ είναι ότι ο πρωθυπουργός κρύβει ευχάριστες εκπλήξεις στην ΔΕΘ. Όπως για παράδειγμα η επιστροφή του 13^ου μισθού στον δημόσιο τομέα. Δηλαδή συνεχίζει τις διάφορες προεκλογικού τύπου εξαγγελίες, προβάλλοντας την χρηστή διαχείριση των δημόσιων οικονομικών και τα κοινωνικά μερίσματα που υπάρχουν. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι τα χρήματα αυτά του λεγόμενου κοινωνικού μερίσματος προέρχονται από τους έμμεσους φόρους.

Οι προβλέψεις της Κομισιόν

Τώρα τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα καθώς η Εαρινή Έκθεση της Κομισιόν προσγειώνει τις κυβερνητικές προσδοκίες. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η ανάπτυξη στην Ελλάδα επιβραδύνεται από 2,1% το 2025 σε 1,8% το 2026, ενώ αναμένεται περαιτέρω υποχώρηση στο 1,6% το 2027. Η εξέλιξη αυτή συνιστά σαφή υποβάθμιση των προηγούμενων εκτιμήσεων, καθώς το περασμένο φθινόπωρο η Κομισιόν υπολόγιζε την ανάπτυξη για το 2026 στο 2,2%.

Η κύρια αιτία της επιβράδυνσης εντοπίζεται στο παρατεταμένο «σοκ» των τιμών της ενέργειας, το οποίο διαβρώνει το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών και περιορίζει την ιδιωτική κατανάλωση. Παράλληλα, οι Βρυξέλλες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τον πληθωρισμό, ο οποίος αναθεωρείται δραματικά προς τα πάνω κατά 1,4 ποσοστιαία μονάδα και αναμένεται να σκαρφαλώσει στο 3,7% το 2026. Ακόμη και με την προβλεπόμενη αποκλιμάκωση στο 2,4% το 2027, ο πληθωρισμός εξαιρουμένης της ενέργειας και των τροφίμων θα παραμείνει σε υψηλά επίπεδα, καθώς το αυξημένο κόστος έχει ήδη μετακυλιστεί στα υπόλοιπα αγαθά και τις υπηρεσίες της αγοράς.

Η επενδυτική δραστηριότητα της χώρας παραμένει στενά εξαρτημένη από την απορρόφηση των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης, γεγονός που λειτουργεί ως τεχνητός στυλοβάτης. Το πρόβλημα αυτό θα γίνει εμφανές το 2027, οπότε η αύξηση του ΑΕΠ θα καθηλωθεί στο 1,6% λόγω της ολοκλήρωσης του προγράμματος του Ταμείου Ανάκαμψης.

Στάσιμη η μακροχρόνια ανεργία

Στο κομμάτι της αγοράς εργασίας, η εικόνα παραμένει διφορούμενη. Παρά τη μείωση του γενικού δείκτη ανεργίας στο 8,4% το τελευταίο τρίμηνο του 2025 —που αποτελεί χαμηλό από το 2008— η Ελλάδα εξακολουθεί να απέχει σημαντικά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ο οποίος βρίσκεται στο 6%. Επιπλέον, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας αναμένεται να επιβραδυνθεί το επόμενο διάστημα, επηρεασμένη από τη γενικότερη κόπωση της οικονομικής δραστηριότητας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπογραμμίζει ότι η στασιμότητα αυτή οφείλεται σε βαθιά ριζωμένες προκλήσεις, όπως το σοβαρό χάσμα δεξιοτήτων στην αγορά και η απουσία επαρκών δομών για τη φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων, οι οποίες εμποδίζουν τους πολίτες να επανέλθουν στην εργασία, παρά τις ελλείψεις που καταγράφονται σε κλάδους όπως οι κατασκευές και ο τουρισμός.

Ανέκδοτο

Όπως, λοιπόν, γίνεται αντιληπτό η δήθεν «μάχη» της κυβέρνησης Μητσοτάκη κατά της ακρίβειας αποδεικνύεται το μεγαλύτερο πολιτικό ανέκδοτο των τελευταίων ετών, καθώς τα επίσημα στοιχεία του πρώτου τετραμήνου του 2026 αποκαλύπτουν μια εφιαλτική εικόνα πλήρους διάλυσης των οικογενειακών προϋπολογισμών. Οι πληθωριστικές πιέσεις, αντί να καμφθούν από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα, τα αναποτελεσματικά «καλάθια» και τα κάθε λογής pass της ντροπής, έχουν πάρει πλέον εκρηκτικές διαστάσεις. Συγκεκριμένα, ο δείκτης αγαθών εκτινάχθηκε τον Απρίλιο του 2026 στο προκλητικό 129,12 από 121,69 μονάδες τον Ιανουάριο, επιβεβαιώνοντας αναμφισβήτητα ότι στα ράφια των σούπερ μάρκετ επικρατεί απόλυτη ασυδοσία και ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία.

Το έγκλημα, όμως, ολοκληρώνεται στο πεδίο των κρατικών εσόδων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αρνείται πεισματικά να μειώσει τον ΦΠΑ στα βασικά αγαθά, διότι η ακρίβεια αποτελεί τον καλύτερο εισπράκτορα του Υπουργείου Οικονομικών. Καθώς οι τιμές είναι υψηλές τόσο αυξάνονται και ταδημόσια έσοδα μέσω του ΦΠΑ. Το κράτος εισπράττει ζεστό χρήμα, δημιουργώντας ματωμένα «δημοσιονομικά πλεονάσματα» και δήθεν «δημοσιονομικό χώρο». Με απλά λόγια, το Μαξίμου κερδοσκοπεί κανονικά εις βάρος των πολιτών, χρησιμοποιώντας τον πληθωρισμό ως έναν έμμεσο, άγριο φόρο που λεηλατεί τη μεσαία τάξη και τους χαμηλοσυνταξιούχους.