Βενιζέλος: Κ. Καραμανλής και Α. Παπανδρέου διαμόρφωσαν το 1/4 της ελληνικής ιστορίας
«Δεν είναι ηγέτης αυτός που λέει “είμαι πολύ σπουδαίος ηγέτης, οφείλω να ακολουθήσω τους οπαδούς μου”, οπότε μπαίνει σε έναν διάλογο λαϊκιστικού χαρακτήρα», σχολίασε ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ
Στην ιστορική πορεία για τις δύο από τις πιο καθοριστικές προσωπικότητες της σύγχρονης Ελλάδας, του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου, αναφέρθηκε ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Mega.
«Δεν είναι ηγέτης αυτός που λέει “είμαι πολύ σπουδαίος ηγέτης, οφείλω να ακολουθήσω τους οπαδούς μου”, οπότε μπαίνει σε έναν διάλογο λαϊκιστικού χαρακτήρα. Στην πραγματικότητα λέει στο ακροατήριό του αυτά που θέλει να ακούσει το ακροατήριο και ο ηγέτης έπεται των οπαδών του, ενώ δημιουργεί την εντύπωση ότι ηγείται. Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας ορισμός του λαϊκισμού» σχολίασε αρχικά ο κ. Βενιζέλος και συνέχισε:
«Εάν ο μόνος σου στόχος είναι να παρατείνεις την παρουσία σου στην εξουσία, νομίζω ότι οι κινήσεις είναι εύκολες, σου τις υπαγορεύει ο στόχος αυτός. Το ζήτημα είναι να κινηθείς αντίθετα από αυτή τη φυσική ροπή. Να μείνεις στην εξουσία για να αφήσεις ένα αποτύπωμα ιστορικό».
Αναφερόμενος στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και στην περίοδο της Ζυρίχης – Λονδίνου για την ανεξαρτησία της Κύπρου, ο κ. Βενιζέλος σημείωσε: «Για παράδειγμα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έχει αναλάβει την ευθύνη μιας πολύ αντιδημοφιλούς επιλογής που είναι η σύναψη της Συνθήκης της Ζυρίχης και του Λονδίνου για την ανεξαρτησία της Κύπρου. Αυτή, όμως, είναι η βάση για την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν του αναγνωρίστηκε. Κατηγορήθηκε σχεδόν ως προδότης και αυτός και ο Ευάγγελος Αβέρωφ».
Ο ίδιος συνέχισε αναφέροντας τις συνέπειες των πολιτικών αποφάσεων: «Μετά τη μεταπολίτευση αναγκάστηκε -παρότι είμαι βέβαιος ότι ο ίδιος δεν ήθελε- να αποφασίσει την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ. Αυτό ήταν κάτι που ανταποκρινόταν στο αίσθημα της στιγμής, στο φρόνημα της κοινωνίας, αλλά δεν ήταν μία απόφαση η οποία προστάτευσε το εθνικό συμφέρον. Γι’ αυτό ο ίδιος πάρα πολύ γρήγορα θέλησε να το αποκαταστήσει με την επιστροφή στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, αλλά ποτέ δεν μπορέσαμε να επανέλθουμε εκεί που ήμασταν το 1974».
Σχετικά με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο κ. Βενιζέλος επισήμανε: «Από την άλλη πλευρά, ο Ανδρέας Παπανδρέου ήθελε να συγκροτήσει τον άλλο πόλο, να προσφέρει την εναλλακτική λύση, άρα διατύπωσε συνθήματα ή αιτήματα όπως το δημοψήφισμα για την επιβεβαίωση της ένταξης της Ελλάδας στις τότε ευρωπαϊκές κοινότητες ή η αίσθηση ότι είμαστε “αντινατοϊκοί”. Αυτά τα αποκατέστησε πάρα πολύ γρήγορα, τάχιστα, μόλις ανέλαβε την εξουσία. Δεν αμφισβήτησε την ευρωπαϊκή θέση της χώρας, δεν αμφισβήτησε τη θέση της χώρας μέσα στο ΝΑΤΟ, την εταιρική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Άρα, βεβαίως “έπαιξε” με μια αίσθηση διαφορετικού, ριζοσπαστικού, αλλά και με μια βαθύτερη αίσθηση από αυτό, εκείνη της ιστορικότητας και της γεωπολιτικής θέσης».
Συμπεραίνοντας, ο Ευάγγελος Βενιζέλος τόνισε: «Αναμφίβολα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είναι μια προσωπικότητα με μεγάλο βάρος, ένας άνθρωπος που επηρέασε τη μοίρα και την κατεύθυνση της χώρας. Νομίζω ότι η Μεταπολίτευση συγκροτείται από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου, δηλαδή το 1/4 της ελληνικής ιστορίας των 200 ετών από την επανάσταση έως σήμερα».
Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναφέρθηκε ακόμη στη συνεργασία του με τον Ανδρέα Παπανδρέου, στην ανάκαμψη της πολιτικής του πορείας μετά από αμφισβήτηση από τον ελληνικό λαό, αλλά και στους παγκόσμιους ηγέτες, υπογραμμίζοντας τη συνύπαρξη Δημοκρατίας, αυταρχισμού και ολοκληρωτισμού: «Το μοντέλο του αυταρχικού ηγέτη προωθεί τον αυταρχισμό, αλλά η Δημοκρατία παραμένει βασικός πυλώνας σταθερότητας».