«Yes, sure!» στη… Mercosur, ο Κυριάκος

Αν και το ζήτημα της Mercosur συζητιέται στα αρμόδια όργανα των Βρυξελλών πάνω από δύο δεκαετίες, προκειμένου να προετοιμαστούν τα «τι» και «πώς» της εφαρμογής της, στην Ψωροκώσταινα αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τι εστί το εμπορικό deal της EE με το κλαμπ των χωρών της Ν. Αμερικής κατόπιν εορτής.

Αφού, δηλαδή, πέρασε με ειδική πλειοψηφία από το Συμβούλιο των πρέσβεων την Παρασκευή και με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να λέει δίχως δεύτερη κουβέντα το «Υes, sure!!!».

Προφανώς καμία συμφωνία δεν είναι απριόρι και κατ΄ απόλυτο τρόπο καλή ή κακή, αγγελικά ή διαβολικά πλασμένη. Ειδικά σε ό,τι αφορά, όμως, τη Mercosur είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Ελλάδα και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες θα ζημιωθούν από το αδασμολόγητο άνοιγμα νέων αγορών και από την μη ουσιαστική προστασία των ΠΟΠ προϊόντων, οδηγώντας παράλληλα τον αγροτικό τομέα στα όρια της εξάλειψης εξαιτίας του ανταγωνισμού.

Πιο φανερό κι από τον ήλιο είναι αντίστοιχα το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση συντάχτηκε με την ειδική πλειοψηφία των Ευρωπαίων εταίρων και είπε «ναι» σε ό,τι της σερβιρίστηκε.

Δεν είναι τυχαίο ότι μία σειρά από χώρες όπως η Γαλλία, η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Ιρλανδία και η Αυστρία είπαν «όχι», ενώ ακόμη και το «ναι» της Ιταλίας ήρθε αφού πρώτα η κυβέρνηση Μελόνι εξασφάλισε πρόσθετες εγγυήσεις και κατά πως διαρρέεται και δεσμεύσεις από την Βραζιλία ότι δεν θα έχει εμπλοκές η μεγάλη επένδυση του ιταλικού ενεργειακού κολοσσού της Enel στη χώρα της σάμπας.

Τι το «ξεχωριστό» εξασφάλισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη για τον εγχώριο πρωτογενή τομέα που βρίσκεται στους δρόμους, δεν ειπώθηκε στο σημερινό briefing από τον spokesman του Μαξίμου, Παύλο Μαρινάκη, επειδή κυριολεκτικά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Η Ηρώδου Αττικού διακινεί ως βασικό κέρδος την προσδοκία ότι θα αυξηθεί το πολύ μικρό μέγεθος των ελληνικών εξαγωγών γεωργικών προϊόντων στις χώρες τη Mercosur, γνωρίζοντας όμως ότι η Ελλάδα δεν έχει να εξάγει ούτε αυτοκίνητα, ούτε ηλεκτρικές  συσκευές, όπως η Γερμανία του Μερτς και η Γαλλία του Μακρόν, το «όχι» του οποίου ήταν προσχηματικό και εξευμενιστικό προς τους Γάλλους αγρότες που απειλούσαν να μπουκάρουν με τα τρακτέρ τους στο Ελιζέ.

 

Το λάδι, τις ελιές και τη φέτα θα συνεχίσει να εξάγει έστω και σε κατάτι μεγαλύτερες ποσότητες η Ελλάδα, ενώ είναι δυσανάγνωστο το πώς θα αρχίσουμε ξαφνικά να εισάγουμε λιγότερα λατινοαμερικανικά αγροτικά από τις ύψους 525 εκατομμυρίων ευρώ «καραβιές» που εισάγουμε σήμερα.

Όσο για την κυβερνητική βεβαιότητα ότι υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας που εξασφαλίζουν την ποιότητα και φράζουν τον δρόμο στον αθέμιτο ανταγωνισμό, είναι απορίας άξιο πως θα τηρηθούν οι παραπάνω δεσμεύσεις και δεν θα βαφτιστούν π.χ. ελληνικά τα αγγουράκια Αργεντινής από μια κρατική μηχανή που έχει παραδεχτεί ότι δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσει ότι το κέρδος θα καταλήξει στις τσέπες των καταναλωτών και όχι στων μεσαζόντων.

Όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι η λάθος απόφαση ήδη έχει παρθεί. Με μία διαφορά όμως: αν αποδειχτεί εσφαλμένη η στάση του Γάλλου προέδρου, εκείνος θα έχει να αντιτάξει ότι η απόφαση του Παρισιού καθορίστηκε δημοκρατικά στη γαλλική Εθνοσυνέλευση.

Αντίθετα, όταν διαπιστωθεί στην πράξη το λάθος του Έλληνα πρωθυπουργού, τι θα ισχυριστεί; Ότι παρέκαμψε μία συζήτηση στην ελληνική βουλή υποκλινόμενος στα κελεύσματα της Κομισιόν και της Γερμανίδας προέδρου της που ενδιαφέρεται πρωτίστως για την αυτοκινητοβιομηχανία της χώρας της;

 

Δυστυχώς, το ερώτημα είναι καθαρά ρητορικό. Κι αυτό διότι για ακόμη μία φορά οι Έλληνες πολίτες διαπιστώνουν ότι ο Κυριάκος συνεχίζει την τακτική του «Ό,τι πείτε», που πρώτος ο Αντώνης Σαμαράς του έχει καταλογίσει ότι ακολουθεί κατά κόρον.

 

Το τι κερδίζει ο Έλληνας πρωθυπουργός με τις κατά καιρούς θετικές θέσεις του στα «ό,τι πουν» οι ηγήτορες της Ε.Ε. και κυρίως η Γερμανία, είναι γνωστό: εξασφαλίζει τον χαρακτηρισμό του «καλού παιδιού», πιστεύοντας παράλληλα πως παραφράζοντας τον ναζιστικό χαιρετισμό «Χάιλ Χίτλερ» σε «Χάιλ Ούρσουλα» και «Χάιλ Μερτς» η στάση του θα εκτιμηθεί δεόντως όταν θα φτάσει η στιγμή που δεν θα ηγείται πια της Νέας Δημοκρατίας και θα αναζητεί ένα ευρωπαϊκό οφίτσιο για να κολλήσει τα τελευταία πολιτικά ένσημά του.